Η αποστασιοποίηση των νέων από την πολιτική δεν είναι ουδέτερη επιλογή — είναι κενό που το καταλαμβάνουν άλλοι. Και συχνά, αυτοί οι «άλλοι» είναι ακριβώς εκείνοι που κρατούν ζωντανές τις νοοτροπίες που μας κρατούν πίσω.
Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, δεν αρκεί να καταγγέλλουμε. Χρειάζεται συμμετοχή. Χρειάζεται παρουσία. Χρειάζεται σύγκρουση με ό,τι φθείρει τον δημόσιο βίο.
Οι νέες και οι νέοι έχουν σήμερα έναν διπλό ρόλο:
Από τη μία, να μπουν στην πολιτική με καθαρή ματιά, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς «χρωστούμενα», χωρίς την ανάγκη να γίνουν αρεστοί σε μηχανισμούς.
Και από την άλλη, να αμφισβητήσουν ευθέως πρόσωπα και πρακτικές που ευτελίζουν τον θεσμό του αιρετού:
τη συναλλαγή αντί της διαφάνειας,
την υποταγή αντί της ευθύνης,
την ιδιοτέλεια αντί της προσφοράς.
Η πολιτική δεν είναι βούρκος από μόνη της.
Βούρκος γίνεται όταν οι έντιμοι απέχουν και αφήνουν χώρο στους πρόθυμους να τη χρησιμοποιήσουν.
Γι’ αυτό και το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «να μπω ή να μην μπω».
Το πραγματικό δίλημμα είναι:
θα αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς ή θα πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί;
Σήμερα χρειάζεται μια νέα γενιά ανθρώπων που:
δεν φοβάται να συγκρουστεί με κατεστημένα συμφέροντα,
δεν μπαίνει στην πολιτική για καριέρα αλλά για αλλαγή,
δεν συμβιβάζεται με τη μετριότητα,
δεν αποδέχεται το «έτσι γίνεται» ως κανονικότητα.
Χρειάζεται ανθρώπους που θα επαναφέρουν το νόημα της εκπροσώπησης: να υπηρετείς την κοινωνία, όχι τον εαυτό σου.
Αν κάτι πρέπει να ξεριζωθεί, δεν είναι μόνο πρόσωπα.
Είναι η νοοτροπία της ανοχής.
Η σιωπή απέναντι στο λάθος.
Η συνήθεια του «δεν αλλάζει τίποτα».
Αλλάζει — όταν αποφασίσουν κάποιοι να το αλλάξουν.
Η πολιτική δεν περιμένει «τους τέλειους».
Περιμένει τους αποφασισμένους.
Αν ανήκεις σε αυτούς, τότε δεν υπάρχει σωστή στιγμή.
Υπάρχει μόνο η απόφαση να μπεις μπροστά.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Νίκος Κανταρζής
Αρχιτέκτονας
