Η οικογένεια μίλησε δημόσια για πρώτη φορά για τη μάχη που έδωσε το παιδί, τις δραματικές στιγμές που έζησαν, αλλά και την αγωνία για την επόμενη ημέρα και την επιστροφή της μικρής στην καθημερινότητα και το σχολείο
Ο πατέρας της Κατερίνας, Ηλίας Γκρέκος, περιέγραψε πως όλα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2024, όταν το παιδί εισήχθη για πρώτη φορά σε νοσοκομείο στην Ελλάδα. Όπως είπε, οι τελευταίοι μήνες εξελίχθηκαν σε έναν αδιάκοπο αγώνα μεταξύ νοσοκομείων στην Ελλάδα και την Ιταλία.
«Η ιστορία ξεκινάει τον Οκτώβριο του 2024, την οποία ξεκινήσαμε την πρώτη νοσηλεία εδώ στην Ελλάδα και έκτοτε μέχρι σήμερα μετράμε όλο αυτό το διάστημα νοσηλευόμενοι και τους τελευταίους τρεις μήνες, τέσσερις μπαίνοντας και βγαίνοντας στο νοσοκομείο κάθε μία και κάθε δύο μέρες στην Ιταλία πλέον», είπε χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος αποκάλυψε πως έμαθε τον Αύγουστο του 2025 ότι ήταν συμβατός δότης για την κόρη του, εξηγώντας ότι η οικογένεια γνώριζε πως η μεταμόσχευση από στενό συγγενή ήταν ουσιαστικά η μοναδική ελπίδα.
Η μητέρα της 12χρονης, Έβη Πετρίδου, μίλησε για τα πρώτα σημάδια που την ανησύχησαν. Όπως περιέγραψε, όλα ξεκίνησαν με μελανιές, κούραση και μειωμένη όρεξη για φαγητό, χωρίς όμως αρχικά οι γιατροί να εντοπίζουν κάτι ανησυχητικό.
«Το ένστικτό μου δεν ηρεμούσε», είπε, περιγράφοντας τις ημέρες πριν αποκαλυφθεί η πραγματική κατάσταση της υγείας της κόρης της. Λίγο αργότερα, οι εξετάσεις έδειξαν ότι ο μυελός των οστών της μικρής δεν λειτουργούσε.
«Μέχρι που μου έδωσαν κάποιες εξετάσεις που έκαναν νωρίτερα από ότι μου είχανε πει. Και εκεί ανακαλύψαμε ότι το παιδί ο μυελός δεν λειτουργούσε καθόλου. Δηλαδή οι γραμμές του αίματος δεν παράγονταν», ανέφερε.
Η ίδια περιέγραψε και το σοκ των γιατρών όταν είδαν τις τιμές των εξετάσεων της 12χρονης. «Το παιδί δηλαδή φανταστείτε είχε 18 αιματοκρίτη. Τίποτα δηλαδή, δεν ξέραμε πώς στεκότανε».
«Για 8-9 μήνες ήταν μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς να ανοίγει ούτε παράθυρο»
Οι γονείς μίλησαν και για τις συνθήκες απομόνωσης που βίωσε η Κατερίνα επί μήνες, προκειμένου να προστατευτεί ο οργανισμός της.
«Τουλάχιστον 8-9 μήνες πίσω και ένα χρόνο ήτανε μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς να βλέπει ούτε από το να ανοίγει παράθυρο. Δεν επιτρεπόταν ούτε το παράθυρο να ανοίξει, ούτε καν στο διάδρομο να βγει», είπε ο πατέρας της.
«Κάναμε θεματικές ενότητες, δηλαδή παιχνίδια. Αυτός ο μήνας, παιχνίδια επιτραπέζια. Ο επόμενος είναι κούκλες, βάζαμε μάσκες στο νοσοκομείο, ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε να δημιουργήσουμε ένα κόσμο μέσα σε ένα δωμάτιο», ανέφερε η μητέρα της 12χρονης.
Ο πατέρας της πρόσθεσε: «Ψάχναμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες εμείς να μπορούμε να περνάμε καλά όσο μπορεί αυτό το πράγμα να γίνει».
Παράλληλα, οι γονείς αποκάλυψαν πως η μικρή ανησυχεί ήδη για την επιστροφή της στο σχολείο, μετά από δύο χρόνια απουσίας και μεγάλων αλλαγών στην εικόνα της λόγω της θεραπείας.
«Με απασχολεί πολύ και πώς θα την υποδεχτούμε στο σχολείο με τη νέα χρονιά», είπε η μητέρα της, εξηγώντας ότι η Κατερίνα χρειάζεται στήριξη και αγκαλιά από το περιβάλλον της.
Παράλληλα, μίλησαν για τη μεγάλη στήριξη που έλαβαν όλο αυτό το διάστημα από γιατρούς, φίλους, καλλιτέχνες, αλλά και απλό κόσμο που στάθηκε στο πλευρό τους.
Κλείνοντας, οι γονείς της 12χρονης έστειλαν ένα μήνυμα ελπίδας αλλά και συμπαράστασης προς όλες τις οικογένειες που δίνουν αντίστοιχες μάχες.
«Προσευχόμαστε στο Θεό και στην Παναγία. Καμία οικογένεια να μην περνάει αυτή την κόλαση», είπε ο πατέρας της μικρής.
