Πέρα από τις ταμπέλες.
Πότε θα αρχίσουμε να συζητάμε ως κοινωνία;
Για δεκαετίες η δημόσια ζωή στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από δύο λέξεις: «αριστερός» και «δεξιός». Δύο πολιτικές ταυτότητες που, αντί να αποτελούν αφορμή για γόνιμη αντιπαράθεση ιδεών, συχνά μετατρέπονται σε τείχη που χωρίζουν ανθρώπους, οικογένειες και ολόκληρη την κοινωνία.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα πάψουν να υπάρχουν η Αριστερά και η Δεξιά. Σε κάθε δημοκρατία είναι φυσικό να συνυπάρχουν διαφορετικές ιδεολογικές προσεγγίσεις. Το ζητούμενο είναι αν θα πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τον συνομιλητή μας ως αντίπαλο που πρέπει να ηττηθεί και θα αρχίσουμε να τον βλέπουμε ως συμπολίτη με τον οποίο οφείλουμε να συνεννοηθούμε.
Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από περισσότερες ταμπέλες. Έχει ανάγκη από περισσότερες λύσεις. Από πολιτικές που θα αντιμετωπίζουν το δημογραφικό πρόβλημα, την ακρίβεια, τη στέγαση, την ποιότητα της δημόσιας υγείας και παιδείας, την περιφερειακή ανάπτυξη και τις προκλήσεις των νησιών. Κανένα από αυτά τα ζητήματα δεν λύνεται με συνθήματα ή με την εύκολη κατάταξη των ανθρώπων σε «δικούς μας» και «απέναντι».
Η δημοκρατία δυναμώνει όταν οι πολίτες κρίνουν προτάσεις και αποτελέσματα, όχι μόνο κομματικές ταυτότητες. Όταν αναγνωρίζουν ότι μια σωστή ιδέα δεν γίνεται λανθασμένη επειδή προέρχεται από διαφορετικό πολιτικό χώρο και ότι μια λανθασμένη επιλογή δεν γίνεται σωστή επειδή την προτείνει η παράταξη που υποστηρίζουν.
Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας δεν είναι να καταργήσουμε τις έννοιες «Αριστερά» και «Δεξιά», αλλά να σταματήσουμε να τις χρησιμοποιούμε ως όπλα που αποκλείουν τον διάλογο. Η πρόοδος μιας κοινωνίας δεν μετριέται από το πόσο έντονες είναι οι διαφωνίες της, αλλά από την ικανότητά της να τις μετατρέπει σε δημιουργικές συνθέσεις.
Αν θέλουμε πραγματικά καλύτερες ημέρες, πρέπει να εγκαταλείψουμε τη λογική των χαρακωμάτων. Να απαιτήσουμε από την πολιτική λιγότερη πόλωση και περισσότερη λογοδοσία. Να επιλέγουμε εκπροσώπους με βάση το έργο, την αξιοπιστία και την ικανότητά τους να συνεργάζονται.
Η χώρα μας έχει πληρώσει ακριβά τον διχασμό της. Ίσως ήρθε η στιγμή να αποδείξουμε ότι μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να διχαζόμαστε και να οικοδομήσουμε μια κοινωνία όπου ο διάλογος θα είναι ισχυρότερος από τις ταμπέλες. Γιατί το μέλλον δεν θα το καθορίσει αν κάποιος είναι αριστερός ή δεξιός, αλλά αν όλοι μαζί θα επιλέξουμε να βάλουμε το κοινό συμφέρον πάνω από τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές.
