Όταν ένα Αντάμωμα γίνεται μνήμη καρδιάς
Πριν από τρία χρόνια γεννήθηκε μια σκέψη.
Ήσυχα.
Σχεδόν σαν ένα μικρό ρυάκι που μόλις βρίσκει τον δρόμο του.
Πέρυσι, αυτό το ρυάκι πήρε μορφή.
Έγινε το πρώτο μας Αντάμωμα.
Ένα πρώτο βήμα.
Μια αρχή γεμάτη πίστη και ελπίδα.
Και φέτος…
φέτος αυτό το ρυάκι δεν μεγάλωσε απλώς. Έγινε θάλασσα!
Μια θάλασσα ζωντανή, γεμάτη παλμό, κόσμο και καρδιά.
Και η αλήθεια είναι πως, όσο κι αν το ονειρευτήκαμε, δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε έτσι.
Εννέα σύλλογοι.
Περισσότεροι από 190 άνθρωποι.
Από κάθε γωνιά της Ελλάδας ταξίδεψαν στην Κω και στην Καρδάμαινα, όχι απλώς για να χορέψουν, αλλά για να ενωθούν. Να γίνουν ένας κύκλος. Ένας κύκλος χωρίς αρχή και τέλος, με μοναδικό κοινό παλμό την αγάπη, την πίστη και τη φροντίδα.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα βήματα, στις μουσικές και στα χαμόγελα, καταλάβαμε πως αυτό που ζήσαμε ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια διοργάνωση.
Ήταν ένα Αντάμωμα αληθινό.
Οι διοργανωτές, το Λύκειο Ελληνίδων Παράρτημα Καρδάμαινας και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καρδάμαινας «Η Αργώ», εκφράζουν τη βαθιά συγκίνηση και την απέραντη ευγνωμοσύνη τους προς όλους όσοι στάθηκαν δίπλα σε αυτή τη μεγάλη γιορτή παράδοσης, πολιτισμού και ανθρώπινης σύνδεσης.
Το πρώτο και μεγάλο μας ευχαριστώ ανήκει σε όλους τους συλλόγους που έγιναν κομμάτι του 2ου Αλασαρνιτών Ανταμώματος.
Σε όλους εκείνους που ταξίδεψαν ώρες ολόκληρες για να βρεθούν στην Κω.
Σε όλους εκείνους που κουβάλησαν μαζί τους φορεσιές, μουσικές, μνήμες και ένα κομμάτι από τον τόπο τους.
Σε όλους εκείνους που μπήκαν στον κύκλο αυτού του Ανταμώματος όχι απλώς ως φιλοξενούμενοι, αλλά σαν δικοί μας άνθρωποι.
Για τρεις ημέρες, η Καρδάμαινα γέμισε χρώματα, ήχους, αγκαλιές και πρόσωπα που ίσως να μην είχαν συναντηθεί ποτέ πριν, αλλά έμοιαζαν σαν να γνωρίζονταν χρόνια.
Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο θαύμα της παράδοσης.
Ότι ενώνει ανθρώπους χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια.
Από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη, από τη Μύκονο μέχρι τη Ραφήνα, από τη Νέα Ιωνία μέχρι τα Νέα Μουδανιά και τη Βόρεια Ήπειρο, κάθε σύλλογος έφερε μαζί του τη δική του ψυχή και άφησε το δικό του αποτύπωμα σε αυτή τη γιορτή.
Με βαθιά συγκίνηση ευχαριστούμε:
- Λύκειο Ελληνίδων Ορεστιάδας
Χοροδιδάσκαλος: Γιάννης Ζαφειριάδης
- Λύκειο Ελληνίδων Ραφήνας
Χοροδιδάσκαλος: Θεοδόσης Λειβαθηνός
- Πολιτιστική Ένωση Βουθρωτού
Χοροδιδάσκαλος: Νίκος Ζέκης
- Πολιτιστικός Σύλλογος Βριλησσίων «Ο Βράχος»
Χοροδιδάσκαλος: Κέλλυ Φρούσιου
- Πολιτιστικός Σύλλογος «Απάμεια» Νέων Μουδανιών
Χοροδιδάσκαλος: Θάνος Γουδιός
- Πολιτιστικός – Εκπαιδευτικός Όμιλος «Ερφαλής»
Χοροδιδάσκαλοι: Μιχάλης Κορναράκης & Μαρία Φιοράκη
- Χορευτικές Ομάδες Ελένη (Ρόδος – Νίσυρος)
Χοροδιδάσκαλος: Ελένη Μαραγκού
- Χορευτικό Εργαστήρι Νέας Ιωνίας
Χοροδιδάσκαλος: Δημήτρης Μήτσης
- Χορευτικός Όμιλος Μυκόνου «Η Μαντώ»
Χοροδιδάσκαλος: Ειρήνη Νάζου
Ιδιαίτερη συγκίνηση μάς χάρισε και η παρουσία των συλλόγων του νησιού μας, που απέδειξαν πως η Κως συνεχίζει να κρατά ζωντανή την παράδοση όχι ως ανάμνηση, αλλά ώς ζωντανό κομμάτι της καθημερινής της ζωής:
- Λύκειο Ελληνίδων Κω
Χοροδιδάσκαλος: Αρετή Φράγκου
- Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος «Θεόκριτος»
Χοροδιδάσκαλος: Μανώλης Σφενδουράκης
- Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Πυλίου «Ο Απελλής»
Χοροδιδάσκαλος: Ειρήνη Μαύρου
- Πολιτιστικός Σύλλογος Κεφάλου «Αγίος Νικόλαος»
Χοροδιδάσκαλος: Διονυσία Διακογιάννη
Σας ευχαριστούμε γιατί δεν ήρθατε απλώς να παρουσιάσετε χορούς.
Ήρθατε και αφήσατε ένα κομμάτι της καρδιάς σας εδώ.
Και πιστέψτε μας…
ένα κομμάτι της δικής μας καρδιάς θα σας περιμένει πάντα στην Καρδάμαινα.
Ένα βαθύ και μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε και στον συνδιοργανωτή μας, το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμος Κω.
Στην Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Σταματία Κανταρζή, στην Κόνη Κοτζαταπάνη και στον Γιώργο Ανδρογιώργη, που πίστεψαν στην επιτυχία αυτού του Ανταμώματος ακόμη και στις στιγμές που εμείς οι ίδιοι αμφιβάλλαμε.
Με τη στήριξη και τη διαρκή παρουσία του Δημάρχου Κω, Θεοδόση Νικηταρά, στάθηκαν δίπλα μας με τρόπο που ξεπέρασε κάθε προσδοκία και κάθε ελπίδα που είχαμε όταν αυτό το ταξίδι ξεκινούσε.
Δεν πρόσφεραν μόνο βοήθεια και στήριξη.
Πρόσφεραν εμπιστοσύνη.
Και πολλές φορές, αυτό είναι που δίνει σε ένα όνειρο τη δύναμη να γίνει πραγματικότητα.
Ένα από καρδιάς ευχαριστώ οφείλουμε και στις επιχειρήσεις και στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας σε όλη αυτή τη διαδρομή και έγιναν πραγματικοί συνοδοιπόροι αυτού του Ανταμώματος.
Στα Cleopatra Hotels, που δεν άνοιξαν απλώς τις πόρτες τους σε επισκέπτες, αλλά σε φίλους.
Τους υποδέχτηκαν με ζεστασιά, τους φρόντισαν με αγάπη και τους έκαναν να νιώσουν πως βρίσκονται στο σπίτι τους.
Και ναι… ξέρουμε πως ίσως σας τρελάναμε λίγο μέσα σε όλο αυτό το χάος, ακόμη κι αν δεν το λέτε. Σας ευχαριστούμε γιατί δώσατε στους συμμετέχοντες κάτι πολύ περισσότερο από φιλοξενία.
Τους δώσατε μια αίσθηση οικειότητας. Ένα σπίτι μακριά από το σπίτι τους.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στο Harriet Travel, που ανέλαβε τη μεταφορά και την εξυπηρέτηση των φιλοξενούμενων μας.
Μέσα σε αλλαγές, ασάφειες, συνεχείς ανάγκες και το γνώριμο δημιουργικό χάος μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης, ήταν πάντα εκεί.
Με υπομονή, επαγγελματισμό και διάθεση να προσαρμοστούν σε κάθε ανάγκη που προέκυπτε, στήριξαν αυτή την προσπάθεια μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη αξίζει στο 3Dreams και στην υπέροχη δημιουργό και σχεδιάστρια Ματίνα Βουκελάτου Χριστοδουλίδου, που δεν δημιούργησε απλώς το αναμνηστικό βραβείο του 2ου Αλασαρνιτών Ανταμώματος.
Δημιούργησε κάτι που κουβαλά μέσα του ψυχή.
Ένα βραβείο που δεν είναι ένα απλό αντικείμενο τοποθετημένο σε μια προθήκη.
Είναι μια ανάμνηση που θα επιστρέφει κάθε φορά που κάποιος θα το κοιτάζει.
Είναι ένα κομμάτι από αυτές τις ημέρες.
Από τα γέλια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές, τις μουσικές και τους ανθρώπους που ενώθηκαν κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Και ίσως κάποτε, χρόνια μετά, όταν οι στιγμές αυτές θα έχουν γίνει ιστορία, αυτό το βραβείο να συνεχίζει να θυμίζει πως κάποτε στην Καρδάμαινα άνθρωποι από διαφορετικούς τόπους έγιναν μια μεγάλη παρέα, ένας μεγάλος κύκλος, μια οικογένεια.
Και αυτό είναι ανεκτίμητο.
Ένα εξίσου μεγάλο ευχαριστώ ανήκει και στον κύριο Κυριάκο Σακελλάριου και στο Mythos, που ανέλαβαν προσωπικά την αναζήτηση και την επιμέλεια των αναμνηστικών δώρων των συλλόγων.
Και η αλήθεια είναι πως δεν διάλεξαν απλώς δώρα.
Διάλεξαν τρόπο να μιλήσει ο τόπος μας.
Μέσα από κάθε λεπτομέρεια, μέσα από κάθε επιλογή, προσπάθησαν να χωρέσουν την ψυχή της Καρδάμαινας και της αρχαίας Αλάσαρνας.
Το φως του Απόλλωνα.
Το άρωμα του Αιγαίου.
Τη ζεστασιά της φιλοξενίας μας.
Το δικό μας «καλημέρα».
Για να φύγει κάθε σύλλογος παίρνοντας μαζί του όχι μόνο ένα αναμνηστικό…
αλλά ένα μικρό κομμάτι από τον τόπο και την καρδιά μας.
Ένα μεγάλο και ζεστό ευχαριστώ αξίζει και στον κύριο Νίκο Μυλωνά, στον δικό μας Νικόλα, που πήρε πάνω του με αγάπη και μεράκι την προετοιμασία του φαγητού για το μεγάλο γλέντι του Σαββάτου.
Μέσα από τις μυρωδιές, τις γεύσεις και την αυθεντικότητα όσων ετοίμασε, δεν πρόσφερε απλώς ένα γεύμα.
Πρόσφερε φιλοξενία.
Πρόσφερε μνήμη.
Πρόσφερε ένα κομμάτι της ίδιας της παράδοσής μας.
Θερμές ευχαριστίες και στο Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Πυλίου «Ο Απελλής», που μας παραχώρησε τα παραδοσιακά καζάνια από τα χοιροσφάγια, συμβάλλοντας, έτσι ώστε αυτή η βραδιά να αποκτήσει ακόμη πιο αυθεντικό χαρακτήρα και άρωμα παλιάς Κω.
Γιατί εμείς μπορεί να προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε την παράδοση…
αλλά ο Νικόλας μάς έκανε να τη γευτούμε πραγματικά.
Θα θέλαμε ακόμη να ευχαριστήσουμε δύο υπέροχους συλλόγους και κάποιους ανθρώπους που άφησαν μέσα μας κάτι πολύ πιο βαθύ από μια συμμετοχή.
Άφησαν αγάπη.
Άφησαν ανθρωπιά.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Χορευτικές Ομάδες Ελένη Νισύρου.
Όχι μόνο για τη συμμετοχή τους και την παρουσία τους στις εκδηλώσεις του Ανταμώματος.
Αλλά γιατί είναι πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι.
Το χαμόγελό τους, η ζεστασιά τους, τα γλυκά τους λόγια και η αληθινή τους αγάπη για το νησί τους είναι κάτι που δεν ξεχνιέται εύκολα.
Και ίσως η πιο όμορφη στιγμή να ήταν εκείνη, όταν την τελευταία στιγμή ενημερώθηκαν πως κάποιοι άλλοι δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να μας καλωσορίσουν στη Νίσυρο.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, πήραν τα κεράσματά τους και κατέβηκαν στο λιμάνι για να μας υποδεχτούν.
Για να μας καλωσορίσουν.
Για να μας δείξουν τι σημαίνει αληθινή νησιώτικη φιλοξενία.
Κορίτσια, είστε υπέροχες.
Και το νησί σας είναι πραγματικά πολύ τυχερό που σας έχει.
Και ένα ακόμη ξεχωριστό ευχαριστώ σε μια υπέροχη γυναίκα.
Στη δική μας Φρόσω Τρουμουλιάρη και στον Παραδοσιακό Λαογραφικό Χορευτικό Σύλλογος Καλύμνου «ΧΟΡΟΓΕΝΕΣΙΣ».
Μπορεί ο καιρός να μην άφησε τα σώματά μας να φτάσουν στην Κάλυμνο, όμως η καρδιά μας ήταν εκεί.
Ξέρουμε την προετοιμασία που έκανες, τη χαρά με την οποία ετοίμαζες να μας υποδεχτείς και τη διάθεσή σου να μας δείξεις το όμορφο νησί σου.
Δεν πειράζει.
Ίσως τελικά κάποια ταξίδια απλώς περιμένουν τη σωστή στιγμή για να γίνουν.
Και εμείς θα έρθουμε.
Ακόμα πιο δυνατά.
Με ακόμα περισσότερη όρεξη και αγάπη.
Ραντεβού στο 3ο Αλασαρνιτών Αντάμωμα.
Και φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να μην ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που έδωσαν φωνή, ρυθμό και παλμό σε αυτό το Αντάμωμα.
Τους υπέροχους μουσικούς μας, που δεν συνόδευσαν απλώς τους χορούς, αλλά κράτησαν ζωντανή την καρδιά κάθε στιγμής.
Με τη λύρα, το βιολί, το λαούτο και τη φωνή τους, μας ταξίδεψαν από τόπο σε τόπο και έκαναν κάθε κύκλο να χτυπά στον ίδιο ρυθμό.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους:
Αντώνη Λύχνο,
Μανώλη Μάμμη,
Σταμάτη Σακέλλη
και Μανώλη Βραχνά.
Γιατί η μουσική τους δεν ακούστηκε μόνο στα αυτιά μας.
Έμεινε μέσα μας.
Θερμές ευχαριστίες αξίζουν στον κύριο Σκεύο Ξυλούρα και στην ομάδα του, που ανέλαβαν την ηχητική και τεχνική κάλυψη των εκδηλώσεων και φρόντισαν ώστε κάθε στιγμή αυτού του Ανταμώματος να αποκτήσει παλμό, ένταση και ζωή.
Από την πρώτη πρόβα μέχρι το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, ήταν εκεί αθόρυβα και διακριτικά, πίσω από τα φώτα και τη σκηνή, ώστε όλα να κυλήσουν όπως τα ονειρευτήκαμε.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στο Kardamena Team, καθώς και σε όλα τα τοπικά μέσα ενημέρωσης και τους ανθρώπους που κατέγραψαν, πρόβαλαν και στήριξαν αυτή τη γιορτή πολιτισμού και παράδοσης.
Μέσα από εικόνες, βίντεο και λέξεις, βοήθησαν αυτές οι στιγμές να ταξιδέψουν πιο μακριά από την Καρδάμαινα και να μείνουν ζωντανές στον χρόνο.
Και κάπου εδώ, ίσως το πιο τρυφερό και αληθινό μας ευχαριστώ να ανήκει σε ένα πρόσωπο που έγινε η ίδια η φωνή του Ανταμώματος.
Στη μοναδική Μαρία Σιούτα.
Με τη ζεστασιά, την ευγένεια και την ψυχή της, δεν παρουσίασε απλώς μια εκδήλωση.
Έδωσε ζωή σε κάθε στιγμή της.
Μετέτρεψε λέξεις σε εικόνες, μουσικές σε συναίσθημα και κάθε πέρασμα στη σκηνή σε ένα μικρό ταξίδι γεμάτο αγάπη και συγκίνηση.
Με σεβασμό στην παράδοση, με αληθινή ευαισθησία και με μια φωνή που αγκάλιαζε τον κόσμο, έκανε το Αντάμωμα να μοιάζει σχεδόν ονειρικό.
Μαρία, σε ευχαριστούμε γιατί δεν στάθηκες απλώς δίπλα μας.Μπήκες στην καρδιά αυτού του Ανταμώματος και το έκανες να ακουστεί τόσο όμορφο όσο ακριβώς το είχαμε ονειρευτεί.
Και κάπου εδώ, υπάρχουν κάποια «ευχαριστώ» που μοιάζουν πολύ μικρά μπροστά σε αυτό που νιώσαμε.
Ένα από αυτά ανήκει στη δική μας Μαρία Νιώτη.
Στη γυναίκα που για χρόνια έντυνε με τη φωνή της γάμους, γλέντια και στιγμές της Καρδάμαινας που σήμερα έχουν γίνει ιστορία και μνήμη.
Στη γυναίκα που κουβαλά μέσα της έναν ολόκληρο τόπο.
Και όταν ανέβηκε στη σκηνή…
ο χρόνος σαν να σταμάτησε για λίγο.
Με προχωρημένη ηλικία, αλλά με ψυχή πιο νέα από όλους μας, στάθηκε εκεί μπροστά και τραγούδησε τις παραδοσιακές στιχοπλακιές της Καρδάμαινας όπως τις τραγουδούσαν κάποτε.
Αληθινά.
Καθαρά.
Με εκείνη τη φωνή που δεν βγαίνει μόνο από το στόμα, αλλά από μια ολόκληρη ζωή γεμάτη μνήμες.
Και ξαφνικά δεν ακούγαμε απλώς ένα τραγούδι.
Ακούγαμε τις αυλές του χωριού.
Τα παλιά γλέντια.
Τους ανθρώπους που πέρασαν και δεν είναι πια εδώ.
Ακούγαμε την ίδια την παλιά Καρδάμαινα να ζωντανεύει μπροστά μας.
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν γράφονται εύκολα με λόγια.
Γιατί δεν τις ακούς μόνο.
Τις νιώθεις μέσα σου.
Μαρία μας… Θεία Μαρία… σε ευχαριστούμε γιατί για λίγα λεπτά μάς γύρισες πίσω στον χρόνο. Και μας θύμισες πως όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα, τίποτα από τον τόπο μας δεν θα χαθεί ποτέ.
Και το τελευταίο, το ΠΙΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ και ίσως το πιο βαθύ μας ευχαριστώ, ανήκει στους ανθρώπους που στάθηκαν πίσω από κάθε στιγμή αυτού του Ανταμώματος χωρίς να ζητήσουν ποτέ να φανούν.
Στους υπέροχους εθελοντές μας.
Στους ανθρώπους που έτρεξαν ακούραστα για τη φιλοξενία, για το στήσιμο των χώρων, για την προετοιμασία του φαγητού, για τα γλέντια, για κάθε μικρή και μεγάλη λεπτομέρεια που έκανε αυτό το Αντάμωμα να αποκτήσει ζωή και ψυχή.
Ήσασταν εκεί από το πρωί μέχρι αργά τη νύχτα.
Με χαμόγελο, με αγωνία, με κούραση, αλλά πάντα με αγάπη.
Και πολλές φορές, χωρίς να το καταλαβαίνετε, ήσασταν η δύναμη που κρατούσε όλο αυτό το εγχείρημα όρθιο.
Από όλους εμάς, τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων του Λύκειο Ελληνίδων Καρδάμαινας και του Πολιτιστικός Σύλλογος Καρδάμαινας «Η Αργώ», σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας.
Γιατί ήσασταν πάντα δίπλα μας.
Γιατί κάνατε το βάρος πιο ελαφρύ.
Γιατί χωρίς εσάς, τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.
Αυτό το Αντάμωμα έχει μέσα του το δικό σας αποτύπωμα και θα το κουβαλά πάντα.
Και τώρα που όλα τελείωσαν, μένει μια σιωπή.
Μια σιωπή που δεν είναι άδεια.
Είναι γεμάτη φωνές, γέλια, βήματα και αγκαλιές.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, αν σταθείς για λίγο και ακούσεις πιο βαθιά, θα το νιώσεις.
Έναν παλμό.
Όχι έναν μόνο.
Πολλούς μαζί.
Καρδιές που χτυπούν μαζί.
Τότε καταλαβαίνεις πως αυτό που ζήσαμε εδώ δεν ήταν απλώς μια εκδήλωση και δεν ήταν ένα πρόγραμμα που ολοκληρώθηκε.
Ήταν κάτι που πέρασε από μέσα μας και έμεινε εκεί.
Για λίγες μέρες, άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν άγνωστοι έγιναν δικοί μας άνθρωποι.
Για λίγες μέρες, πιαστήκαμε χέρι με χέρι χωρίς να έχει σημασία από πού ερχόμαστε και ποιο είναι το όνομά μας.
Για λίγες μέρες, γίναμε ένας κύκλος. Μια μεγάλη οικογένεια.
Και αυτό δεν τελειώνει με ένα τελευταίο χειροκρότημα.
Δεν χωρά μέσα σε ένα απλό «ευχαριστούμε».
Μένει μέσα μας.
Ως ανάμνηση.
Ως συγκίνηση.
Ως ανάγκη να ξανασυναντηθούμε.
Σας ευχαριστούμε όχι μόνο γιατί ήρθατε στην Καρδάμαινα, αλλά και γιατί μας θυμίσατε τι σημαίνει να ανήκεις κάπου.
Τι σημαίνει να μοιράζεσαι, να αγκαλιάζεις και να ενώνεσαι μέσα από την παράδοση, τη μουσική και την ανθρώπινη επαφή.
Και κάπως έτσι, αυτό το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ.
Από αύριο κιόλας αρχίζει να γράφεται η επόμενη σελίδα.
Το 3ο Αλασαρνιτών Αντάμωμα ήδη ετοιμάζεται για να σας υποδεχτεί ξανά.
Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε όλοι μέσα μας αυτόν τον κοινό παλμό.
Ραντεβού του χρόνου.
