Ενδοοικογενειακή Βία
Με αφορμή την εφημερίδα «Το βήμα της Κω» της 19ής Μαΐου για το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας, λίγες σκέψεις.
Σίγουρα στις μέρες μας το φαινόμενο αυτό είναι συνηθισμένο. Είναι όμως σοβαρό και δύσκολο. Χρειάζεται μελέτη , προσοχή και κατανόηση. Να μην εξετάζεται πρόχειρα και επιφανειακά.
Τα ερωτήματα πολλά όπως και τα αίτια.
Α) Κακοποίηση έχουμε μόνο στο σώμα; Της ψυχής δεν υπολογίζεται;
Β)Μόνο το ένα φύλο ή και τα 2 φταίνε για τα φαινόμενα βίας ;
Γ) Στην εποχή της ανάπτυξης και του πολιτισμού, πως εξηγείται η αύξηση των περιστατικών βίας;
Δ)Φταίει η οικονομική κρίση;
Ε) Μήπως η υπέροχη της δύναμης του άνδρα;
Πολλά τα αίτια. Όμως το πρώτο και κύριο αίτιο είναι η απουσία του Θεού από τις ψυχές μας. Διώξαμε την πηγή της αγάπης, της ειρήνης, της γαλήνης, της χαράς. Όπου απουσιάζει ο Θεός χορεύει ο πονηρός έλεγαν οι παλαιότεροι.
Ας δούμε τι μας λένε οι Πατέρες με βάση την Αγία Γραφή. Ο Θεός με την εφευρετική του σοφία έφτιαξε έτσι τον άνδρα και την γυναίκα , να έχουν την ίδια τιμή, την ίδια αξία , την ίδια αρετή. Μόνο μια διάκριση μεταξύ τους. Είναι οι ιδιαίτερες ανατομικές, βιολογικές και ψυχολογικές διαφορές, για τον προορισμό του καθενός. Υπάρχει όμως στενή αλληλοεξάρτηση και αλληλοσυμπλήρωση. Γι αυτό δημιούργησε την Γυναίκα από το πλευρό του Άνδρα. Ό άνδρας κομμάτι της γυναίκας και η γυναίκα κομμάτι του άνδρα. Πλασμένοι «κατ εικόνα» . Άραγε βλέπεις άνδρα; Βλέπεις Θεό . Βλέπεις γυναίκα ; Βλέπεις Θεό. Και οι δύο είναι άνθρωπος με δικαιώματα και καθήκοντα.
Η γυναίκα να «φοβάται» τον άνδρα , δηλαδή να τον σέβεται και ο άνδρας να αγαπάει την γυναίκα όπως ο Χριστός την Εκκλησία, δηλαδή να την αγαπά σαν τα μάτια του.
Να έχουν αμοιβαία υπακοή και αμοιβαία αγάπη. Δυνατός ο άνδρας στο σώμα, δυνατή και η γυναίκα στην τέχνη, την σοφία , την σύνεση, την υπομονή , την αντοχή.
Και οι 2 να σέβονται τον εαυτό τους και τον προορισμό τους.
Από πότε φόβος σημαίνει σεβασμός; Γιατί δεν αναφέρεται και ο «φόβος» του άντρα προς τη γυναίκα τότε; Καλή η προσπάθεια να τα μαλώσετε.
Οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν τον φόβο σε δύο βασικές κατηγορίες:Δέος: Ο ιερός φόβος και ο σεβασμός απέναντι στο θείο, στη φύση ή στους νόμους. Ήταν ένα εποικοδομητικό συναίσθημα που κρατούσε τους ανθρώπους εντός των ορίων της «ύβρεως».Φόβος: Ο παράλογος τρόμος που προκαλούσε παράλυση ή φυγή. Σε αυτή την κατηγορία ανήκε και ο πανικός, που συνδεόταν με τον θεό Πάνα. Στις δημοκρατικές πόλεις-κράτη, όπως η Αθήνα, ο φόβος θεωρούνταν απαραίτητος για τη διατήρηση της τάξης. Ο φόβος των νόμων, της δικαιοσύνης (π.χ. τα δικαστήρια της Ηλιαίας) και της εξορίας λειτουργούσε αποτρεπτικά για την εγκληματικότητα και την αναρχία.Αριστοτέλης: Στη Ρητορική, ορίζει τον φόβο ως «λύπη ή ταραχή που προέρχεται από τη φαντασία ενός επικείμενου κακού που μπορεί να καταστρέψει ή να προκαλέσει πόνο». Στοχαστές & Τραγωδικοί: Χρησιμοποιούσαν τον φόβο (μαζί με τον έλεο) ως παιδαγωγικό εργαλείο. Στην τραγωδία, η κάθαρση (η συναισθηματική λύτρωση) επιτυγχάνεται όταν ο θεατής ταυτίζεται με τους ήρωες και βιώνει τον φόβο για τις συνέπειες των πράξεών τους.
Ονομάστε μία αρχιεπισκοπισσα, μια αρχιμανδρίτισσα, μία ιέρεια, μια μητροπολιτισσα, μία διακονισσα, μία δεσπότισσα και μια πατριαρχισσα.
Πείτε μας επίσης πόσες φορές έχει εισέλθει γυναίκα σε ιερό βήμα και γιατί.
Υπενθυμίστε μας ακόμη ποιος θεωρείται, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, υπεύθυνος για την Πτώση του ανθρώπου και την έξωση από τον Παράδεισο. Ποιος παρασύρθηκε από το φίδι και στη συνέχεια παρέσυρε και τον άλλον, με συνέπεια, κατά το αφήγημα, τη θνητή φύση και τα δεινά ολόκληρης της ανθρωπότητας;
Επίσης, θυμίστε μας πώς κατασκευάστηκε η Εύα.
Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μία φιλολογική ή γλωσσολογική παραπομπή, στα αρχαία ή νέα ελληνικά, που να τεκμηριώνει τον κανόνα κατά τον οποίο ο «φόβος» ταυτίζεται με τον «σεβασμό». Διότι στην ελληνική γλώσσα, όταν μια σχέση θεμελιώνεται στον φόβο, συνήθως δεν μιλάμε για ισότητα ή αλληλοσεβασμό.
Τέλος, που αναφέρεται ο φόβος του άντρα προς τη γυναίκα.
κανείς δεν έχει απαντήσει ούτε ένα από τα παραπανω ερωτήματα. Παραθέτω τις απαντήσεις, για να μαθαίνουν οι αλλόθρησκοι και οι αδιάβαστοι:
1. Καμία
2. Αμέτρητες, για υπηρεσίες καθαρισμού
3. Η Εύα
4. Από το πλευρό του άντρα
5. Ανύπαρκτη
6. Πουθενά
αποπροσανατολιστικό εγχείρημα νεοέλληνος.
ενα ολόκληρο κείμενο για τον φόβο καταλήγει να αποφεύγει το βασικό ερώτημα: γιατί η γυναίκα είναι εκείνη που καλείται να «φοβάται» τον άνδρα και όχι το αντίστροφο;
Ναι, οι αρχαίοι μιλούσαν για δέος απέναντι στους θεούς, στους νόμους και στην ύβρη. Δεν έλεγαν όμως ότι η σύζυγος πρέπει να αισθάνεται ιερό φόβο απέναντι στον σύζυγο λες και είναι θεότητα ή κρατικός θεσμός.
Και μιας και έγινε επίκληση στον Αριστοτέλη, να θυμίσουμε ότι ο ίδιος θεωρούσε φυσικό κάποιοι άνθρωποι να είναι «δούλοι εκ φύσεως». Το να επικαλούμαστε άκριτα αρχαίες αντιλήψεις για να δικαιολογήσουμε σύγχρονες κοινωνικές σχέσεις είναι κάπως επιλεκτικό.
Επίσης, η τραγωδία χρησιμοποιούσε τον φόβο για κάθαρση του θεατή, όχι ως οδηγό συζυγικής συμβίωσης.
Αν χρειάζεται φιλοσοφική ανάλυση για να εξηγηθεί γιατί η λέξη «φοβάται» σημαίνει τελικά «αγαπά, σέβεται και εκτιμά», τότε ίσως η λέξη απλώς σημαίνει… φοβάται.
Έχει απαντηθεί πιο πάνω με την θυσιαστική αγάπη όπως ο Χριστός την εκκλησία. Ξεχνάς ότι στην αρχαία Ελλάδα οι άνδρες είχαν την πλήρη κυριαρχία. Οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες από την πολιτική, τα δικαστήρια και τη δημόσια σφαίρα. Περιορίζονταν στον οίκο (το νοικοκυριό) και τελούσαν πάντα υπό την κηδεμονία ενός άνδρα (πατέρα, συζύγου ή πλησιέστερου συγγενή). Τέλος, σε μια πραγματικά ορθόδοξη οικογένεια όπως αυτή που μεγαλώσαμε η μητέρα είχε πάντα τον τελικό λόγο και οι φωνές της ήταν οι κυρίαρχες στο σπίτι. Ξύλο από τον πατέρα δεν φάγαμε ποτέ. Δεν ξέρω σε εσάς αν συνέβη το αντίθετο και φοβάστε τόσο πολύ τον φόβο. Οι Ορθόδοξοι ζουν και βιώνουν τον λόγο «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» . Δεν υπάρχει φόβος κοντά στον Θεό: Όταν κάποιος νιώθει την απόλυτη, γνήσια αγάπη του Θεού, δεν φοβάται ούτε την τιμωρία, ούτε την κρίση.Η αγάπη διώχνει τον φόβο: Ο φόβος έχει μέσα του την έννοια της τιμωρίας. Αντίθετα, όποιος φοβάται δείχνει ότι ακόμα δεν έχει κατανοήσει πλήρως το μεγαλείο αυτής της αγάπης. Σας το εύχομαι.
Το ότι η αρχαία Ελλάδα ήταν πατριαρχική κοινωνία δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ της φράσης «η γυναίκα να φοβάται τον άνδρα». Αντίθετα, δείχνει ακριβώς από ποια κοινωνικά πρότυπα προέρχεται αυτή η αντίληψη. Το ότι κάτι ήταν συνηθισμένο ιστορικά δεν το κάνει ούτε ηθικό ούτε διαχρονικά σωστό:
είχαν σκλάβους και πίστευαν στους δώδεκα θεούς.
Και φυσικά η προσωπική εμπειρία μιας καλής οικογένειας δεν αναιρεί τη δύναμη που δίνει μια τέτοια φράση σε κακοποιητικές νοοτροπίες. Υπάρχουν επίσης οικογένειες όπου «δεν έπεσε ποτέ ξύλο» αλλά υπάρχει φόβος, έλεγχος, σιωπή ή υποταγή.
Είναι επίσης κάπως αντιφατικό να λέτε ταυτόχρονα ότι «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» και να υπερασπίζεστε μια τελετή όπου ζητείται από τη γυναίκα να «φοβάται» τον άνδρα. Αν η αγάπη διώχνει τον φόβο, τότε γιατί να υπάρχει καν αυτή η λέξη μέσα στο μυστήριο; Η λέξη «σεβασμός» υπάρχει ήδη στην ελληνική γλώσσα. Αν εννοούσαν σεβασμό, θα έλεγαν σεβασμό. Όχι φόβο.
Αυτός ο Ράλλης που κατάργησε τα αρχαία στα σχολεία έκανε τελικά μεγάλο κακό. Ευτυχώς που βγήκε η τεχνητή νοημοσύνη και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Παίζουμε με το ταξίδι των λέξεων. Γιατί δεν σας πειράζει που αντί για τη λέξη «ασθένεια» χρησιμοποιούν μια άλλη σύγχρονη λέξη που την έχουν για πασατέμπο όλα τα πιτσιρίκια;
Η κουτοπονηρια πως λέγεται στα αρχαία?
αφιερωμένο…. https://www.youtube.com/watch?v=iQfT3luAOKc
Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι απαντημένα και ξεκαθαρισμένα για κάθε Ορθόδοξη -ο. Αν δεν είστε και δεν τα γνωρίζετε δεν πειράζει. Η ανδρική ιεροσύνη δεν σημαίνει επουδενί πνευματική ανωτερότητα. Μέσα και πάνω από το Ιερό είναι η Παναγία που τιμάται περισσότερο από όλους τους άνδρες αγίους, συμπεριλαμβανομένων των Αποστόλων. Γυναίκες που διακονούν στο ιερό βήμα υπάρχουν σε πολλές εκκλησίες και στην Κω, με ειδική ευχή.Στην ορθόδοξη θεολογία και παράδοση, δεν υπάρχει έννοια «μεγαλύτερου» ή «μικρότερου» φταίξιμου ανάμεσα στον Αδάμ και την Εύα, καθώς και οι δύο εξίσου επέλεξαν να απομακρυνθούν από τον Θεό. Η ανθρώπινη φύση θεωρείται ότι αμαρτάνει συνολικά στο πρόσωπό τους.Επίσης, δεν έχουν διαφορά ανωτερότητας ή κατωτερότητας, καθώς δημιουργήθηκαν «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Θεού, Για την ταύτιση φόβου και σεβασμού στην γλώσσα του Ευαγγελίου ρωτήστε οποιοδήποτε φιλόλογο ακόμα και την ΑI. Tελος ο άνδρας καλείται πέρα και πάνω από τον σεβασμό να την αγαπά θυσιαστικά όπως ο Χριστός την εκκλησία δηλ. να δώσει και τη ζωή του ακόμα για αυτήν.
Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν εκ των υστέρων θεολογικές ερμηνείες για να αμβλύνουν τις αντιφάσεις. Το ζήτημα είναι τι λέει και τι συμβολίζει η ίδια η δομή του θεσμού και της γλώσσας.
Όταν επί δύο χιλιάδες χρόνια η ιεροσύνη, η εξουσία, το δικαίωμα ερμηνείας και η πρόσβαση στον πυρήνα της λατρείας ανήκουν αποκλειστικά στους άνδρες, τότε το μήνυμα είναι σαφές, όσο κι αν επιχειρείται να ωραιοποιηθεί θεολογικά.
Το ότι η Παναγία τιμάται δεν αναιρεί πως καμία γυναίκα δεν μπορεί να γίνει πατριάρχης, επίσκοπος ή ιερέας. Η εξιδανίκευση της γυναίκας ως «αγίας μητέρας» δεν είναι το ίδιο με την ισότητα.
Επίσης, το ότι «ο άνδρας καλείται να αγαπά θυσιαστικά» δεν ακυρώνει το γεγονός ότι από τη γυναίκα ζητείται «φόβος» και υποταγή. Αν η λέξη σήμαινε απλώς «σεβασμό», τότε θα χρησιμοποιούνταν η λέξη «σεβασμός». Η ελληνική γλώσσα διαθέτει και τις δύο έννοιες εδώ και χιλιάδες χρόνια και δεν τις συγχέει.
Σε μια πραγματικά ισότιμη σχέση, κανένα από τα δύο μέρη δεν καλείται να φοβάται το άλλο.
Το κακό είναι ότι νομίζετε ότι γνωρίζετε πολύ καλά ακόμα και αυτά που δεν γνωρίζετε…Τον Αριστοτέλη τον δικαιολογήσατε πιο πάνω και καλά κάνατε για τους δούλους… Και τον Παύλο που έλεγε από τότε(!!) «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» ΟΧΙ πείσμα, εκεί…Ενώ, ΔΕΝ γνωρίζετε το πιο απλό για τον φόβο και τον «φόβο». Ρωτήστε παρακαλώ την ΑΙ για ποιο λόγο ο Απόστολος Παύλος δεν γράφει η δε γυνή να σέβεται τον άνδρα και δείτε την Απάντηση που θα σας δώσει, AΙ:»Ο Απόστολος Παύλος λέει ουσιαστικά ότι η γυναίκα πρέπει να σέβεται τον άνδρα, απλώς χρησιμοποιεί τη φράση «ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα» (Εφεσίους 5:33). Η επιλογή αυτής της λέξης οφείλεται στη γλώσσα της εποχής, η οποία συνδέει τον «φόβο» με την απόλυτη ευλάβεια και τον βαθύτατο σεβασμό. Η φράση αυτή, που διαβάζεται στα μυστήρια του γάμου, συχνά παρεξηγείται.Στα βιβλικά κείμενα, ο «φόβος του Θεού» δεν σημαίνει τρόμος, αλλά σεβασμός, δέος και βαθιά αγάπη, Σε όλες τις σύγχρονες μεταφράσεις της Αγίας Γραφής, το «φοβῆται» αποδίδεται άμεσα ως «να σέβεται». Το γιατί οι γυναίκες δεν γίνονται Ιερείς κτλ είναι διότι λειτουργούν εις τύπον Χριστού https://agiosnikolaosalimou.gr/2020/06/22/giati-oi-gynaikes-den-boroun/ Αν δεν το καταλαβαίνετε δεν πειράζει, μπορείτε να ενταχθείτε σε άλλες εκκλησίες πχ τις προτεσταντικές-πουριτανικές που να σας καλύπτουν απόλυτα.
συνεχώς μετακινείτε τη συζήτηση από το αρχικό θέμα (τη χρήση της λέξης φόβος για τη γυναίκα μέσα στον γάμο) προς γενικές θεολογικές διακηρύξεις περί αγάπης, ισότητας εν Χριστώ και πνευματικής αξίας. Αλλο η θεωρητική πνευματική ισότητα και άλλο η πρακτική και θεσμική ισότητα.
Αν ισχυει το οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ, τότε γιατί η γυναίκα αποκλείεται από την ιεροσύνη ακριβώς λόγω φύλου; Το εις τύπον Χριστού ουσιαστικά επιβεβαιώνει αυτό που αρνείστε: ότι το ανδρικό φύλο θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση εξουσίας και εκπροσώπησης του θείου. Άρα η διάκριση παραμένει.
Όσο για τον φόβο, φυσικά και στη βιβλική γλώσσα μπορεί σε ορισμένα συμφραζόμενα να σημαίνει δέος ή ευλάβεια (κυρίως απέναντι στο θείο). Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι η ίδια λέξη, σε μια ανθρώπινη σχέση εξουσίας μέσα στον γάμο, κουβαλά συγκεκριμένο συμβολικό βάρος. Και επαναλαμβάνω, αν ο στόχος ήταν απλώς ο αμοιβαίος σεβασμός, η ελληνική γλώσσα διέθετε ήδη τη λέξη ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Δεν είναι τυχαίο ότι η εντολή δεν διατυπώνεται συμμετρικά (να ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ο ένας τον άλλον), αλλά μονόπλευρα προς τη γυναίκα…
Επί αιώνες η συγκεκριμένη φράση χρησιμοποιήθηκε μέσα σε πατριαρχικές κοινωνίες για να θεμελιώσει ιεραρχικούς ρόλους και όπου η γυναίκα θεωρούνταν κατώτερη ή υπό την εξουσία του άνδρα. Και δυστυχώς δεν ήταν λίγοι οι κακοποιητικοί άνδρες που χρησιμοποίησαν τέτοιες αντιλήψεις ως θρησκευτική νομιμοποίηση της υποταγής και της σιωπής των γυναικών.
Οι λέξεις έχουν ιστορία, κοινωνικό βάρος και συνέπειες.
Το «αν δεν σας καλύπτει, πηγαίνετε αλλού» αποτελεί παραδοχή ότι η κριτική αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα αντί ως αφορμή διαλόγου.
Φοβοτρόμος του «φόβου» και δικαιολογία των δούλων, όπως έχουμε τους αλλοδαπούς σήμερα για να κάνουμε τη δουλειά μας, επειδή γεννηθήκαμε πιο… «έξυπνοι»
πόσα από τά ιερά βιβλία τών εβραίων αποδεχόμαστε στήν δική μας θρησκεία(π.διαθήκη);
Αφού είστε τόσο της «πράξης» και όχι της «θεωρίας, οπωσδήποτε θα έχετε κάνει την ισότητα πράξη στη ζωή σας και μιλάτε αφ’ υψηλού απαιτώντας μάλιστα από τον Ιησού Χριστό να ξανακατέβει και να δώσει την Αποστολική διαδοχή και στις Μυροφόρες… Έχετε ξεπεράσει δηλ. και τον… Πάνσοφο. Λέτε ότι επιδιώκετε διάλογο… έχοντας ερμητικά κλειστά αυτιά. Αν δεν είστε πολιτικός, αδικείστε. Άλλο η διάκριση ρόλων και άλλο η πνευματική ή άλλη ανωτερότητα. Σας το απαντά σε κάθε (προβληματικό) «προβληματισμό» και η Τεχνητή νοημοσύνη. Δοκιμάστε την! Όλα τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί που θέτετε απαντώνται τόσο απλά, ξεκάθαρα και κατανοητά από την AI που δείχνουν καθαρά ότι έχετε πρόβλημα μονοτονίας (τουλάχιστον). AI: «Στη θεολογία και την Ορθόδοξη Εκκλησία, η ιεροσύνη των ανδρών δεν σημαίνει επουδενί ούτε συνεπάγεται ανωτερότητα φύλου. Αποτελεί ζήτημα λειτουργικής και πνευματικής διακονίας, βασισμένο στο πρότυπο του Χριστού, και όχι απόδειξη αξιοκρατικής υπεροχής».
για ακόμη μία φορά δεν απαντάτε στο βασικό ερώτημα, αλλά καταφεύγετε σε επίκληση αυθεντιών (του Παύλου, της Εκκλησίας, της AI και τελικά του ίδιου του Χριστού). Όμως η συζήτηση δεν είναι αν η Ορθόδοξη θεολογία διαθέτει ερμηνείες για τις θέσεις της. Φυσικά και διαθέτει! Η συζήτηση είναι αν αυτές οι θέσεις συμβαδίζουν με τη σύγχρονη αντίληψη περί ισότητας.
Λέτε ότι η ανδρική ιεροσύνη είναι «διάκριση ρόλων» και όχι ανωτερότητα. Όταν ένας ρόλος είναι εκ φύσεως απαγορευμένος σε μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων λόγω φύλου, πρόκειται αντικειμενικά για διάκριση με βάση το φύλο, όσο ευγενικά κι αν διατυπωθεί.
Επίσης, το ότι η πατριαρχία προϋπήρχε του Χριστιανισμού δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ του Χριστιανισμού. Αντιθέτως, το ερώτημα είναι γιατί διατηρήθηκαν πατριαρχικές δομές και συμβολισμοί αντί να καταργηθούν πλήρως….
Η πατριαρχία προϋπήρχε του Χριστιανισμού. Οι αρχαίες κοινωνίες της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής ήταν πατριαρχικές επί αιώνες. Ο Χριστιανισμός στην πράξη τις άμβλυνε «ουκ ένι άρσεν και θήλυ… Η τελεία Αγάπη έξω βάλλει τον φόβο… Αλληλοσεβασμός». Στην «πατριαρχική» Κω τη γυναίκα οι άνδρες την φώναζαν «Κυρά» μέχρι πρόσφατα που ήρθε ο τουρισμός και η «ισότητα» (τα σημερινά αλληλοσεβάσματα γνωστά) AI-ξανά: «Στην γλώσσα που γράφτηκε το Ευαγγέλιο, το ουσιαστικό τὸ σέβας σήμαινε αρχικά τον ιερό ΦΟΒΟ, το δέος ή τον βαθύ θαυμασμό που προκαλεί το θείο, κάτι το μεγαλειώδες». Επειδή το μαχαίρι ως χρήσιμο εργαλείο μπορεί από κάποιους παράφρονες να γίνει φονικό όπλο, δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος στα σοβαρά να σκεφτεί να το καταργήσει, όπως επιδιώκετε εσείς κάποιες λέξεις που είχαν ταυτόσημη σημασία στο παρελθόν. Όμως εκεί επιμένετε «δεκαοκτώ, δεκαοκτώ, δεκαοκτώ». Κάτι ήξερε ο Παύλος που έλεγε «αἱρετικὸν ἄνθρωπον (διαστροφή και πλάνη) μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»
Όσο για τον ΦΟΒΟ, εξακολουθείτε να εξηγείτε τι εννοούν οι θεολόγοι σήμερα, όχι γιατί επιλέχθηκε η συγκεκριμένη λέξη ούτε γιατί η προτροπή απευθύνεται μόνο προς τη γυναίκα.
Αυτά ήταν τα ερωτήματα εξαρχής και παραμένουν αναπάντητα.
Η διαφωνία δεν αποτελεί «αίρεση», ούτε η κριτική είναι «πλάνη». Είναι απλώς η εξέταση ιδεών και θεσμών υπό το φως της λογικής, της ιστορίας και των συνεπειών τους. Αν μια θέση είναι ισχυρή, δεν έχει να φοβηθεί ούτε τις ερωτήσεις ούτε την κριτική (ούτε να καταφεύγει σε ύβρεις).
Η Ορθοδοξία έχει επηρεάσει θετικά τον κόσμο προωθώντας την αξία του προσώπου, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα ενώπιον του Θεού. Στηρίζει τον μονογαμικό γάμο ως ιερό δεσμό που προστατεύει τη γυναίκα και τα παιδιά, καταδικάζοντας έμπρακτα την πολυγαμία. Ολόκληρη Τουρκία επηρεάστηκε ως προς τη μονογαμία… και ενισχύοντας την ισότιμη πνευματική αξία ΟΛΩΝ των ανθρώπων.Η Ορθοδοξία θεμελίωσε την ισότητα στην πνευματική αξία κάθε ανθρώπου, διδάσκοντας την ισοτιμία ανεξαρτήτως φύλου ή κοινωνικής τάξης. Βασικές αρχές της συμβολής της στην ισότητα είναι:Οντολογική Ισότητα: Η διδασκαλία ότι όλοι οι άνθρωποι είναι «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού» πλασμένοι.Κατάργηση Διακρίσεων: Το παύλειο ρητό «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρсен και θήλυ• πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού» αποτελεί τη θεολογική βάση για την άρση των κοινωνικών και φυλετικών διακρίσεων.Η Θέση της Γυναίκας: Η τιμή προς το πρόσωπο της Παναγίας και η ισότιμη συμμετοχή ανδρών και γυναικών στα Μυστήρια και την αγιότητα αναβάθμισαν θεμελιωδώς τη θέση της γυναίκας.Η διδασκαλία αυτή επηρέασε καθοριστικά τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Περισσότερες πληροφορίες για τη διάσταση αυτή μπορείτε να βρείτε στο άρθρο Η ισοτιμία των δύο φύλων μέσω του Χριστιανισμού ή στη μελέτη Οι αξίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η Ενωμένη Ευρώπη.Η ισοτιμία των δύο φύλων μέσω του ΧριστιανισμούMar 31, 2023 — Ο Χριστός συναναστρεφόταν με όλες τις γυναίκες κάθε είδους και επιπέδου. Έτσι, δίδαξε την άνευ όρων ισότητα και αγάπη προς όλους. Σας έχει απαντήσει σε ΟΛΑ η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν χρειάζεται να σας απαντήσει κανένας άλλος, απλά ΔΕΝ ακούτε, ούτε θέλετε να ακούσετε. Παραμείνετε κλεισμένος στον εαυτό σας και στον κόσμο σας. Ούτε αυτά που κριτικάρετε δεν τα κάνετε πράξη. Μόνο κριτική αφ’ υψηλού σε θέματα πνευματικότητας για τα οπόια έχετε ΠΛΗΡΗ άγνοια (τυφλότητα). Φυσικά και δεν παίρνει την πλάνη και τη διαστροφή σας, ΚΑΝΕΙΣ σοβαρά υπόψη. Η Ορθοδοξία σε αντίθεση με εσάς, ήταν είναι και θα παραμείνει έως την συντελεία του αιώνος. Χρόνια πολλά για την γενέθλιο ημέρα της.
η συζήτηση έχει πλέον απομακρυνθεί αρκετά από τα ζητήματα που έθεσα στο αρχικό μου σχόλιο. Εγώ αναφέρθηκα συγκεκριμένα στη χρήση της λέξης ΦΟΒΟΣ για τη γυναίκα μέσα στον γάμο, στον αποκλεισμό των γυναικών από την ιεροσύνη λόγω φύλου και στη διάκριση μεταξύ πνευματικής και θεσμικής ισότητας.
Αντί γι’ αυτά, η συζήτηση μετατοπίστηκε στη συνολική ιστορική προσφορά της Ορθοδοξίας, στη μονογαμία, στην Ευρώπη, στην Τουρκία, στην αξία του προσώπου και τελικά σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς.
Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι η Ορθοδοξία επηρέασε θετικά πολλούς ανθρώπους ή ότι συνέβαλε ιστορικά σε διάφορους τομείς.
Απλώς διαφωνώ με ορισμένες θέσεις και πρακτικές της, όπως εσείς διαφωνείτε με τη δική μου κριτική.
Τώρα εξηγούνται γιατί γράφετε συνέχεια σχόλια πάνω από 2000 χαρακτήρες, γράφετε περίεργες ώρες, δεν λογοκρίνονται οι χαρακτηρισμοί και οι ύβρεις στα σχόλιά σας, επεμβαίνετε σε συζητήσεις με συναδέλφους σας που δε σας αφορούν κλπ κλπ
Να είστε μέλος, (όχι μιας εκκλησίας ή ενός μεγάλου οργανισμού), αλλά του μικρότερου απλού συλλόγου. Να έχεις δώσει τα διαπιστευτήριά σου, να συμμετέχεις μαζί με όλα τα μέλη ανελλιπώς στις δράσεις, τις εκδηλώσεις και στις υποχρεώσεις του. Και… να έρχεται ξαφνικά από το πουθενά ένας περαστικός που είδε φως και μπήκε… χωρίς καν να πιστεύει στους σκοπούς, στις θεμελιώδεις αρχές και αξίες του ή να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό στους ιδρυτές και την μακραίωνη ιστορία του. Και να νομίζει ότι είναι ο γκραν Πάπας και να απαιτεί με το καλημέρα σας «ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ» το καταστατικό και τη λειτουργία του, διότι είναι αντίθετα με την λογική (παραλογισμό και διαστροφή ΜΟΥ) και παραβιάζουν την ισότητα!!! Αγνοώντας, ότι υπάρχουν όργανα, διαδικασίες, δημοκρατική λειτουργία, συλλογικότητα.Με την ελάχιστη στοιχειώδη προϋπόθεση να δεχτείς πρώτα τις αρχές, τους κανόνες και τη λειτουργία του. Να σε αποδεχτούν. Να γίνεις μέλος, να συμμετέχεις στις συλλογικές δράσεις, τις υποχρεώσεις και τα όργανά του και κατόπιν να θέσεις την όποια κριτική ή προτάσεις βελτίωσης έχεις στα συλλογικά όργανα για λήψη συλλογικών (συνοδικών εν προκειμένω) αποφάσεων. Αλλιώς, ή θα τον πετάξουν έξω με τις κλωτσιές ή το λιγότερο να τον αγνοήσουν από ευγένεια λέγοντάς του «πετάει ο γάιδαρος», ‘ο γιατρός και ο πνευματικός μας είπε να του απαντάμε (από οίκτο) σε όλα… «ναι».
Δεν ζήτησα να αλλάξει τίποτα με το ζόρι ούτε απαίτησα να συμφωνήσει κανείς μαζί μου. Άσκησα κριτική σε συγκεκριμένες θέσεις και διατύπωσα συγκεκριμένα ερωτήματα.
Ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα, ενώ η συζήτηση έχει απομακρυνθεί εντελώς από τα αρχικά ζητήματα που έθεσα και έχει καταλήξει σε αναφορές περί άγνοιας, πλάνης, διαστροφής, «περαστικών που είδαν φως και μπήκαν» και ανθρώπων που πρέπει να αγνοούνται ή να αντιμετωπίζονται με οίκτο.
Όσο για το επιχείρημα ότι ένας θεσμός δεν πρέπει να αλλάζει επειδή κάποιος απ’ έξω του ασκεί κριτική: ούτε εσείς ούτε η Εκκλησία ζείτε όπως τον 1ο αιώνα.
Χρησιμοποιείτε ηλεκτρισμό, διαδίκτυο, τεχνητή νοημοσύνη, σύγχρονη ιατρική, σύγχρονα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας. Η ίδια η Εκκλησία αξιοποιεί όλα αυτά τα εργαλεία και προσαρμόζεται διαρκώς σε νέες κοινωνικές και τεχνολογικές πραγματικότητες.
Επομένως το ερώτημα δεν είναι αν επιτρέπεται η προσαρμογή. Αυτή ήδη συμβαίνει.
Το ερώτημα είναι γιατί ορισμένες αντιλήψεις και διατυπώσεις που προέρχονται από εντελώς διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες θεωρούνται υπεράνω κάθε κριτικής, ακόμη και όταν μπορούν να ερμηνευθούν με τρόπους που ενισχύουν ανισότητες ή δικαιολογούν προβληματικές συμπεριφορές.
Όταν είσαι πεπεισμένος για την αλήθεια και την δύναμη όσων εσύ πιστεύεις, δεν φοβάσαι ούτε ενοχλείσαι από την έκφραση αντιθέτων ή διαφορετικών φωνών. αντίθετα πρέπει να την επιδιώκεις, διότι στην αντιπαράθεση και στον διάλογο θα φανεί η δύναμη της αληθείας.
Εκτός και αν δεν ενδιαφέρει η αλήθεια, ο διάλογος, η συζήτηση, η συνοδικότης, αλλά μόνον η εγωιστική προβολή και επιβολή των δικών μας απόψεων. Στην Ορθόδοξη όμως Εκκλησία δεν έχουμε ούτε αλάθητο πάπα, ούτε αλαθήτους επισκόπους, ακόμη ούτε αλάθητες συνόδους· ο τελευταίος βαθμός κρίσεως της αληθείας των αποφασιζομένων τοποθετείται στην εκκλησιαστική σύναξη, στην συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας. Υπήρξαν πολυπρόσωπες και μεγάλες σύνοδοι που απορρίφθηκαν ως ληστρικές και αιρετικές. Αλλοίμονο αν υπήρχε η δυνατότης στους εκάστοτε ισχυρούς, εκκλησιαστικούς και πολιτικούς ηγέτες, να επιβάλλουν διά της βίας όσα αυτοί θεωρούν αληθινά· η δύναμη της αληθείας είναι άμαχη, ακαταμάχητη, γιατί ακαταμάχητος και ανίκητος είναι ο Θεός, που είναι η Αλήθεια.
https://www.impantokratoros.gr/EE0C1563.print.el.aspx
Δρ. Φώτης Σχοινάς: Η λειτουργική γλώσσα και η σημασία της για την εκκλησία μας
https://www.pemptousia.gr/2012/10/litourgiki-glossa/
Χαίρομαι που παραθέτετε ένα κείμενο που υποστηρίζει ότι η αλήθεια δεν φοβάται τον διάλογο, την κριτική και τις αντίθετες απόψεις.
Αυτό ήταν ακριβώς το πνεύμα των ερωτημάτων που έθεσα εξαρχής.
Δυστυχώς, αντί απαντήσεων στα συγκεκριμένα ερωτήματα, η συζήτηση κατέληξε επανειλημμένα σε χαρακτηρισμούς περί άγνοιας, τύφλωσης, πλάνης και διαστροφής.
Παρ’ όλα αυτά, συμφωνώ με το βασικό σημείο του κειμένου: η αλήθεια δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τις ερωτήσεις.
Συγγνώμη για τους χαρακτηρισμούς. Δεν αφορούν σε καμία περίπτωση το πρόσωπο του σχολιαστή όσο τις άστοχες και αστόχαστες θέσεις για μεταγλώττιση της μοναδικής και ανεπανάληπτης σε πλούτο νοημάτων, μουσικότητα, αρμονία, μεστότητα και μυσταγωγία ελληνικής γλώσσας, λόγω ‘άκουσον άκουσον της (εσκεμμένης) παρερμηνείας της λέξης «φόβου». Οι μορφωμένοι και διανοούμενοι μπορούν να απολαύσουν και συναισθανθούν το απέραντο βάθος και την ομορφιά των λεγομένων της, οι κατωτέρου επιπέδου «ο έκαστος χωρεί», και αυτοί που λιγότερο «κατανοούν», αλλά «θέλουν» και με ταπείνωση συμμετέχουν, με την ενέργεια του αγίου Πνεύματος, «τρέχουν» μυστικά μπροστάρηδες προς τα πάνω. Όπως το πλήθος των ολιγογραμμάτων αγίων μας και των συγχρόνων με το θαυμαστό προορατικό και διορατικό τους χάρισμα, δεν είχαν καμμιά ανάγκη για «λειτουργική αναγέννηση», γιατί βίωναν προσωπικά την αγιοπνευματική τους αναγέννηση και μυστική κοινωνία με τον Θεό»
Γιατί λοιπόν αυτή η πρεμούρα; για να εφαρμοσθεί στην εντέλεια το σχέδιο του Κίσσιγκερ «χτυπήστε τη γλώσσα και την πίστη των Ελλήνων;» Αυτήν τη διάσταση του κινδύνου να χάσουμε την οντότητα και την ιδιοπροσωπία μας ενσωματούμενοι στη Δύση χωρίς ταυτότητα, διατυπώνει άριστα ο Στέλιος Ράμφος γράφοντας: «Στην όλη αργολογία περί εκδημοτικισμού της εκκλησιαστικής υμνογραφίας, όπως στο σύνολο των προωθουμένων από ποικίλες πλευρές «εκσυγχρονισμών» του τόπου, υφέρπει η σκοπιμότης να ενσωματωθούμε, επί τέλους στην Δύση, ασχέτως εάν τούτο συνεπάγεται να χάσουμε το πρόσωπό μας που ακυρώνει αυτήν την επιζητουμένη ενσωμάτωση, αφού προϋποθέτει ένα ιστορικό κουρέλι.
Μεγάλη σύγχυση επικρατεί γενικώς ως προς την ακριβή σημασία των λέξεων ισότητα και ισοτιμία.
Ισότητα σημαίνει: 1) το να είναι δύο ή περισσότερα ποσά ή μεγέθη ίσα μεταξύ τους (π.χ. ισότητα δυνάμεων / μεγεθών), 2) τη μεταχείριση, την αντιμετώπιση κάποιου με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο αντιμετωπίζονται και οι άλλοι. Ειδικότερα, η ισότητα ως βασική αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθιερωμένη συνταγματικά, θεσπίζει τη χωρίς διακρίσεις, ίση μεταχείριση όλων ανεξαιρέτως των πολιτών σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, όπως στα πολιτικά δικαιώματα, στη φορολόγηση, στην απονομή δικαιοσύνης κλπ. Σε αυτές όμως τις περιπτώσεις είναι ορθότερο, είναι ακριβέστερο να χρησιμοποιούμε τις λέξεις ισονομία και ισοπολιτεία. Σύμφωνα με τις παραπάνω ερμηνείες καθίσταται σαφές πως η ισότητα πρέπει να αναφέρεται σε ποσοτικά και μόνο στοιχεία, όχι όμως ποιοτικά, οπότε μπορούμε να κάνουμε λόγο και για ισοδυναμία.
Ετσι κι αλλιώς η ισότητα δεν είναι εμφανής πουθενά στη φύση.Η εν λόγω παρεξήγηση θα πρέπει να γεννήθηκε από τη μετάφραση του παροιμιώδους τρίλεξου της Γαλλικής Επανάστασης: ελευθερία–ισότητα–αδελφότητα. Ομως η γαλλική γλώσσα, που δεν έχει σε κοινή χρήση τη λέξη ισοτιμία, χρησιμοποίησε τη λέξη egalite, η οποία σημαίνει καταρχάς την ισότητα, εννοώντας ασφαλώς την ισοτιμία ή ίσως και την ισονομία.
Δεκτή η συγγνώμη για τους χαρακτηρισμούς.
Για ακόμη μία φορά όμως η συζήτηση μετακινείται σε νέα θέματα: μεταγλώττιση, εκσυγχρονισμό, Κίσινγκερ, Δύση, Γαλλική Επανάσταση, ισότητα και ισοτιμία.
Ενώ το αρχικό ερώτημα παραμένει το ίδιο: γιατί σε ένα μυστήριο γάμου η προτροπή διατυπώνεται ως «η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» και όχι με μια αμοιβαία ή διαφορετική διατύπωση. Δεν ζήτησα να καταργηθεί η γλώσσα, η παράδοση ή η πίστη κανενός. Άσκησα κριτική σε μια συγκεκριμένη φράση και στις ερμηνείες και συνέπειές της.
Η συζήτηση έχει πλέον απομακρυνθεί πολύ από το αρχικό θέμα και έχει επεκταθεί σε πλήθος άλλων ζητημάτων. Εγώ έθεσα ένα συγκεκριμένο ερώτημα για μια συγκεκριμένη φράση και τις προεκτάσεις της. Εσείς διαφωνείτε με την κριτική μου και εγώ παραμένω ασύμφωνος με τις απαντήσεις που (δε) δόθηκαν.
Αν έπειτα από τόσες απαντήσεις εξακολουθούμε να συζητάμε για όλα τα άλλα εκτός από αυτό, η συζήτηση νομίζω δεν έχει πλέον νόημα.
(Δυστυχώς, κόλλησε ανησυχητικά η βελόνα…) Δεν σας καλύπτει η απάντηση από όλους τους ειδικούς επί του θέματος, μέχρι τις μηχανές αναζήτησης και την ΑΙ που ακόμα κι ένα παιδί δημοτικού μπορεί πλέον με τις σύγχρονες δυνατότητες-τις οποίες κι εσείς υπογραμμίσατε πολύ σωστά πιο πάνω- να θέσει και να κατανοήσει: «Η επίμαχη διατύπωση από την προς Εφεσίους Επιστολή του Απ. Παύλου(5:33)χρησιμοποιεί τη λέξη «φόβος» με την ταυτόσημη έννοια του βαθύτατου σεβασμού και της τιμής, και όχι φυσικά του τρόμου. Ο Παύλος απευθύνεται σε μια ανδροκρατούμενη εποχή, εξισορροπώντας πλήρως τις υποχρεώσεις: Καλεί τους άνδρες να θυσιάζονται από αγάπη και τις γυναίκες να σέβονται». Ούτε οι μακροσκελείς μελέτες-αναλύσεις των πλέον ειδικών Φιλολόγων Διδακτόρων, Καθηγητών κ.α. που παρατέθηκαν παραπάνω. Ωραία, ΠΡΟΒΛΗΜΑ σας.Πρόταση διεξόδου:
Στείλτε το ίδιο ερώτημα σε γραπτή επικοινωνία με email η επιστολή σας προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Να δούμε τι θα σας απαντήσει. Γνωρίζουμε ότι απαντάει στον καθένα και φημίζεται για τον σεβασμό του προς την αντίθετη άποψη, το εύρος των γνώσεων και το πνεύμα του (φιλικότατα επίσης, δεν χάνετε τίποτα να συζητήσετε με έναν ειδικό πως αντιλαμβάνεστε-βιώνετε την επίμαχη λέξη ΦΟΒΟΣ κάνοντας μια αναδρομή από τα παιδικά σας τραύματα μέχρι σήμερα… Ανθρωπίνως φυσιολογικό είναι!)
Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι υπάρχουν θεολόγοι, φιλόλογοι ή και συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που ερμηνεύουν τη λέξη «φόβος» ως σεβασμό. Το ερώτημά μου αφορούσε τη διατύπωση, την ασυμμετρία της και τις ιστορικές της συνέπειες. Αφού τόσον καιρό συζητούμε διαφορετικά ερωτήματα, είναι λογικό να καταλήγουμε σε διαφορετικά συμπεράσματα.
Οι απαντήσεις ως προς «τη διατύπωση», είναι ότι ο Παύλος χρησιμοποιούσε τη γλώσσα της εποχής όπου φόβος και σεβασμός έχουν την ίδια ακριβώς έννοια. Ως προς την «ασυμμετρία», είναι παντελώς αστήρικτη και αβάσιμη δική σας άποψη (σφήνωμα-αγκύλωση) διότι όπως υποστηρίζουν ΟΛΟΙ οι ερευνητές και η ΑΙ, η προτροπή του Παύλου σε μια ανδροκρατούμενη εποχή, εξισορροπεί πλήρως τις υποχρεώσεις: Καλεί τους άνδρες να θυσιάζονται από αγάπη και τις γυναίκες να σέβονται. Για τις «ιστορικές συνέπειες» να μας παρουσιάσετε μια τεκμηριωμένη, έκθεση, μελέτη, έρευνα ή άρθρο να που να τεκμηριώνει την προσωπική σας άποψη.
δεν υποστήριξα ποτέ ότι η συγκεκριμένη φράση δημιούργησε από μόνη της τις πατριαρχικές κοινωνίες. Η θέση μου είναι πολύ πιο περιορισμένη: επί αιώνες χρησιμοποιήθηκε μέσα σε τέτοιες κοινωνίες για να ενισχύσει ή να δικαιολογήσει ιεραρχικούς ρόλους στον γάμο.
Ακόμη κι αν δεχθώ ότι ο Παύλος εννοούσε ‘σεβασμό’, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα γιατί επιλέχθηκε η λέξη ‘φόβος’ και γιατί η διατύπωση δεν είναι συμμετρική. Στο μυστήριο του γάμου δεν ακούμε τον ιερέα να καλεί και τους δύο συζύγους σε αμοιβαίο ‘φόβο’ ή αμοιβαίο ‘σεβασμό’. Η συγκεκριμένη προτροπή απευθύνεται αποκλειστικά προς τη γυναίκα, δημόσια, ενώπιον του ιερέα, της Εκκλησίας, του Θεού και της κοινωνίας που παρίσταται ως μάρτυρας του γάμου. Αυτό είναι το σημείο που θεωρώ προβληματικό και όχι η ύπαρξη του σεβασμού καθαυτή.
Στον τίτλο εννοούσα ότι σέβομαι τη στάση σας να μην απαντάτε.
Αλήθεια, πήγατε ποτέ σε μυστήριο γάμου;; Γιατί αν είχατε παρευρεθεί θα παρατηρούσατε ότι ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ Ορθόδοξος Ιερέας δεν «απευθύνεται αποκλειστικά προς τη γυναίκα» και να την προτρέπει να «φοβάται»ΙΙΙ Είναι εντελώς δική σας παρανόηση-διαστρέβλωση ή δεν ξέρω τι άλλο… Η συγκεκριμένη επιστολή προς εφεσίους του Απ. Παύλου, διαβάζεται από τους ψάλτες (πριν από το Ευαγγέλιο που αναγινώσκει ο Ιερέας για τον γάμο στην Κανά τον οποίο ευλόγησε ο Χριστός) και περιλαμβάνει ακριβώς αυτό που γράφουμε σε όλα τα παραπάνω σχόλια, ξεκινώντας πρώτα με την προτροπή προς τους άνδρες: Ἀδελφοί, οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς (ολόκληρο το απόσπασμα της επιστολής προς Εφεσίους που διαβάζεται από τους ψάλτες και όχι από τον ιερέα στο γάμο: https://www.faneromenihol.gr/index.php/el/epistolai-apostolou-pavlou/pros-efesious-e-25-33) Επομένως, αποδεικνύεται περίτρανα πλέον ότι προβληματική και λανθασμένη εντελώς είναι η παρανόησή σας!!!
Δεν ισχυρίστηκα ότι ο ιερέας απευθύνει προφορικά την προτροπή μόνο προς τη γυναίκα κατά τη διάρκεια του μυστηρίου. Αυτό αφορά τον τρόπο ανάγνωσης του κειμένου και συμφωνώ ότι η επιστολή διαβάζεται δημόσια ως σύνολο.
Το ζήτημα που έθεσα αφορά το ίδιο το κείμενο και τη δομή του: ότι μέσα στο ίδιο απόσπασμα υπάρχουν διαφορετικές προτροπές προς τους δύο συζύγους, οι οποίες δεν έχουν την ίδια μορφή ούτε την ίδια διατύπωση, και αυτό είναι το σημείο που συζητώ.
Το αν αυτό ερμηνεύεται θεολογικά ως πλήρης συμμετρία ή όχι, είναι ακριβώς το αντικείμενο της διαφωνίας μας. Δεν πρόκειται για παρεξήγηση του τελετουργικού, αλλά για διαφορετική ανάγνωση του ίδιου κειμένου και των συνεπαγωγών του.
Υπάρχει κάποιος/α άλλος/η που να κάνει την ίδια «ανάγνωση»- (παρ) ερμηνεία με σας, του εν λόγω κειμένου;
γνωριζω πολύ καλά τη θεολογική ερμηνεία που δίνεται στον όρο ‘φόβος’ ως σεβασμός ή δέος στο συγκεκριμένο συμφραζόμενο.
Το ζήτημα που θέτω δεν αφορά το αν η λέξη μπορεί να ερμηνευτεί θεολογικά με αυτόν τον τρόπο, αλλά το γεγονός ότι παραμένει μια μονομερής διατύπωση που, σε πραγματικά κοινωνικά και οικογενειακά πλαίσια, έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί (και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται) για να δικαιολογήσει σχέσεις εξουσίας και κακοποιητικές συμπεριφορές μέσα στον γάμο.
αυτοί οι κακοποιητές το παρερμηνεύουν.
αυτό είναι και το κεντρικό σημείο της κριτικής: όχι η φιλολογική απόδοση της λέξης, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μια τέτοια διατύπωση λειτουργεί και ερμηνεύεται στην πράξη, ανεξάρτητα από τη θεολογική πρόθεση.
Επειδή το μαχαίρι ή το κατσαβίδι σκοτώνουν θα τα καταργήσουμε…
Δεν πρότεινα να καταργηθεί τίποτα.
Επισήμανα ότι μια φράση μπορεί να έχει μία θεολογική ερμηνεία και ταυτόχρονα να έχει χρησιμοποιηθεί ή να χρησιμοποιείται διαφορετικά στην πράξη. Η συζήτηση αφορά αυτή τη διάκριση, όχι την κατάργηση της παράδοσης.
Το παράδειγμα με το μαχαίρι αποδεικνύει ότι η χρήση και οι συνέπειες έχουν σημασία, όχι μόνο η πρόθεση.
Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί θεολογικά να αποδοθεί η λέξη ως σεβασμός, αλλά αν η διατήρηση μιας πιο διφορούμενης διατύπωσης εξυπηρετεί σήμερα καλύτερα την κατανόηση του νοήματος ή αν θα μπορούσε να αποδοθεί πιο καθαρά χωρίς να αλλάζει η ουσία του.
ρε δεν πατε να σας δει κανενας γιατρος?
«Όχι από τα λόγια, από τα έργα σας, θα σας κρίνω…» Θα συμφωνήσω με τον παραπάνω σχολιαστή. Ίσως έχουμε ανάγκη να μας δει κανένας γιατρός. Ως προς το τελικό ερώτημα «αν θα μπορούσε να αποδοθεί πιο καθαρά χωρίς να αλλάζει η ουσία του», επανερχόμαστε στην προηγούμενη «πρόταση διεξόδου». Επειδή αφορά την παγκόσμια Ορθοδοξία η αλλαγή αυτή που ζητάτε θα πρέπει να συσταθεί Ουκουμενική σύνοδος. Και ο καταλληλότερος που μπορεί να την εισηγηθεί είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Στείλτε του την επιστολή που λέγαμε και καλή επιτυχία…
Δεν θεωρώ ότι ζητήματα που αφορούν εκατομμύρια πιστούς και ολόκληρη την Ορθόδοξη παράδοση λύνονται ή αλλάζουν μέσω μιας προσωπικής επιστολής ενός ανθρώπου.
Αν πράγματι υπήρχε ποτέ ανάγκη επανεξέτασης ή αποσαφήνισης μιας τέτοιας διατύπωσης, αυτό θα προέκυπτε μέσα από ευρύτερο διάλογο, προβληματισμό και πρωτοβουλίες ανθρώπων της ίδιας της Εκκλησίας, κληρικών, θεολόγων.
Όσο για το κώνωπα, είναι κατανοητό πως θεωρούν πολλοί την αφόπλιση εγκληματιών ενδοοικογενειακής βίας ασήμαντο γεγονός. Γι’αυτό και είναι ανύπαρκτη γενικότερα η ανάγκη για επανεξέταση.
Αν υπήρχε ίχνος βασιμότητας στην (σφηνοειδή) αυθαίρετη ερμηνεία σας, θα είχατε να μας παρουσιάσετε έστω μια δημόσια διαμαρτυρία από το γυναικείο φεμινιστικό κίνημα κ.τ.λ. τόσα χρόνια… για να μην πούμε αιώνες Την δε κάμηλον εξακολουθούντες καταπίνοντες: «Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται»…(Ζαν-Πολ Σαρτρ ) «Διερεύνηση της ενδοοικογενειακής βίας σε άτομα με ψυχική διαταραχή μετά την πανδημία covid 19″file:///C:/Users/User/Downloads/%CE%A0%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE%20%CE%95%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%20Final.pdf «Η κατακόρυφη άνοδος στις ψυχικές νόσους αποτελεί μείζον θέμα δημόσιας υγείας στην Ελλάδα, με το γενικευμένο άγχος, την κατάθλιψη και τη χρόνια κόπωση να κυριαρχούν στον πληθυσμό. Σύμφωνα με πανευρωπαϊκές έρευνες, τα ποσοστά ψυχικών διαταραχών παρουσιάζουν ανησυχητική άνοδο, πλήττοντας επίσης μεγάλο μέρος των νέων και εφήβων». Γι αυτό όλοι στο γιατρό επειγόντως…
Η απουσία ενός ειδικού κινήματος διαμαρτυρίας για μια συγκεκριμένη φράση δεν αποδεικνύει ότι η φράση είναι άμοιρη προβλημάτων ή ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά.
Δεν υποστήριξα ποτέ ότι η συγκεκριμένη διατύπωση προκαλεί από μόνη της την ενδοοικογενειακή βία, αλλά ότι μπορεί να αξιοποιηθεί ή να επικαλεστεί μέσα σε αντιλήψεις που δικαιολογούν ιεραρχικές σχέσεις και συμπεριφορές εξουσίας στον γάμο.
Ο Σαρτρ, ο Θεός των άθεων, χρησιμοποίησε αυτή τη λογοτεχνική φράση ως αφετηρία, για να καταλήξει ότι ο Θεός τελικά δεν υπάρχει αλλά ο άνθρωπος χρειάζεται κανόνες για να μην επικρατήσει το χάος.
Όσο για τις αναφορές σε ψυχικές νόσους και γιατρούς, δεν βλέπω πώς σχετίζονται με το θέμα της συζήτησης.
Πολύ ενδιαφέρων και υψηλού επιπέδου διάλογος. Συνήθως τα σχόλια βρίθουν ύβρεων και «εξυπνάδων».
Και οι δύο πλευρές έχουν επιχειρήματα και τα παραθέτουν με μετριοπάθεια.
Μακάρι να διαβάζαμε κι άλλες τέτοιες αντιπαραθέσεις και για άλλα θέματα.
Άστοχη αποστροφή απ την Εκκλησία, άστοχη και άκαιρη η προτροπή,για να μην αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία που ήθελαν την γυναίκα κουνέλα ,επί των οικιακών.
Άραγε ποια η διαφορά ΜΗ εισόδου στα Ιερά? ΜΗ ΕΙΣΟΔΟΥ στο ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ?
Μήπως δουλευόμαστε διπλωματικά?
Να αναφέρω και άλλα παραδείγματα?
Οι κανόνες που έθεσε ο Θεός στον κόσμο αφορούν τόσο την ηθική και πνευματική καθοδήγηση της ανθρωπότητας, όσο και τους φυσικούς νόμους που διέπουν το σύμπαν. Στη θεολογική και φιλοσοφική σκέψη, ταξινομούνται συνήθως σε δύο βασικές κατηγορίες:Οι Ηθικοί και Πνευματικοί Νόμοι: Εκφράζονται μέσα από τις ιερές γραφές και έχουν ως πυρήνα την αγάπη προς τον Δημιουργό και τον συνάνθρωπο. Στη χριστιανική παράδοση, κορυφαία θέση κατέχουν οι Δέκα Εντολές (ηθικοί κανόνες που δόθηκαν για την προστασία του ανθρώπου) και η Καινή Διαθήκη, με κυριότερη την εντολή της αγάπης: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».Οι Φυσικοί Νόμοι (Φυσική Τάξη): Είναι οι αμετάβλητοι νόμοι που έθεσε ο Θεός κατά τη δημιουργία για τη λειτουργία του σύμπαντος. Περιλαμβάνουν τους φυσικούς, βιολογικούς και κοσμικούς νόμους (όπως η βαρύτητα, οι κύκλοι της φύσης, η κίνηση των πλανητών) που εξασφαλίζουν την αρμονία και τη διατήρηση της ζωής
Ηθικοί και πνευματικοί νόμοι διέπουν την ανθρωπότητα,
Μήπως πίνετε κάτι απ τα πλούσια φυσικά δώρα του Θεού ?
Ποιος θεός θέτει και ορίζει φυσικούς,βιολογικούς και κοσμικούς νόμους?
Είναι Θεός ή Θεός του Ολύμπου?
μα τι λέτε;τα σκέφτεστε πριν τα πείτε; αυτά τα περί ηθικών φραγμών που έδωσε ο Θεός, τα έχετε φανταστεί;
Η θεμελιώδης αρχή πίσω από αυτούς τους κανόνες είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΗ βούληση. Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία να επιλέξει αν θα ακολουθήσει τις εντολές Του, με σκοπό την πνευματική του ολοκλήρωση.¨Η διάκριση μεταξύ φυσικού και ηθικού νόμου έγκειται στην πηγή, το αντικείμενο και τον σκοπό τους: ο φυσικός νόμος ρυθμίζει τα αντικειμενικά φαινόμενα μέσω της αναγκαιότητας (αιτία-αποτέλεσμα), ενώ ο ηθικός νόμος καθοδηγεί την ανθρώπινη βούληση μέσω της ελευθερίας, βασιζόμενος στο «δέον» και την καθολική επιταγή. Οι συσταυρωθέντες του Χριστού ληστές βλασφημούσαν τον Θεό. Ξαφνικά ο ένας εξ αυτών έρχεται σε σύνεση και λέει στον άλλον: «Οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν…» είναι τα ακριβή λόγια (Κατά Λουκάν, 23:40) αναγνωρίζοντας τη δικαιοσύνη του Θεού και επιπλήττει τον σύντροφό του που συνεχίζει να βλασφημεί, καλώντας τον σε μετάνοια. Βλέποντας και επιβραβεύοντας την ειλικρινή μετάνοια ο Χριστός λέει έναν λόγο που δεν είπε προηγουμένως σε κανέναν άλλον φίλο, μαθητή, κοντινό του… «Σήμερον μετ’ εμού έσῃ εν τῳ Παραδείσῳ»
Δεν αμφισβήτησα ποτέ ότι η λέξη ‘φόβος’ μπορεί σε ορισμένα βιβλικά και θεολογικά συμφραζόμενα να σημαίνει δέος, ευλάβεια ή σεβασμό προς τον Θεό.
Το ερώτημα όμως παραμένει άλλο:
όταν η ίδια λέξη χρησιμοποιείται για τη σχέση συζύγου και συζύγου, πώς γίνεται αντιληπτή σήμερα και ποιες συνέπειες μπορεί να έχει η χρήση της στην πράξη.
Γι’ αυτό και η αναφορά στον ‘φόβο του Θεού’, στους φυσικούς νόμους ή στον ληστή του Σταυρού δεν απαντά στο αρχικό ζήτημα, που αφορά μια συγκεκριμένη διατύπωση μέσα στον γάμο και τον τρόπο με τον οποίο αυτή κατανοείται και χρησιμοποιείται από πραγματικούς ανθρώπους.
είστε ένας άνθρωπος με βαθιά γνώση της Ορθόδοξης παράδοσης, με πνευματικές ανησυχίες και με ενεργή παρουσία στα κοινά του τόπου σας. Ειλικρινά πιστεύω ότι άνθρωποι με τη δική σας αφοσίωση, μόρφωση και διάθεση προσφοράς θα μπορούσαν να διακονήσουν την Εκκλησία από πολύ υψηλότερες θέσεις ευθύνης. Είναι, κατά τη γνώμη μου, λυπηρό ότι αυτό (αν ήταν επιθυμία σας) δεν μπορεί να συμβεί απλώς και μόνο επειδή είστε γυναίκα.
Δεν θα επανέλθω στις παραπάνω απαντήσεις.
Θα σας αφήσω μόνο με ορισμένα ερωτήματα που θεωρώ ότι εξακολουθούν να έχουν ενδιαφέρον για προβληματισμό:
Γιατί να χρησιμοποιείται η λέξη ‘φόβος’, αν αυτό που εννοείται είναι ο ‘σεβασμός’;
Γιατί η προτροπή διατυπώνεται μονόπλευρα και όχι αμοιβαία;
Μπορεί μια φράση να έχει μια συγκεκριμένη θεολογική ερμηνεία και ταυτόχρονα να έχει προβληματικές πρακτικές συνέπειες;
Αν το επιδιωκόμενο νόημα είναι ο σεβασμός, θα μείωνε μια σαφέστερη διατύπωση τις παρερμηνείες και τις καταχρηστικές ερμηνείες;
Αυτά τα ερωτήματα τα θέτω με καλή πίστη και με σεβασμό προς τη νοημοσύνη και την κρίση σας.