ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ…
«ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ»
Το πρωινό περπατημα μας στην ακροθαλασσια, ο θόρυβος των κυμάτων, η οσμη του αλατιού πλημμυριζε τον αερα και οι γλαροι να μας συνοδεύουν κροζοντας.
Οι μοσχοβολιες των υβισκων και των γιασεμιων αναδεύουν μέσα μας, αγκαλιάζουν την ζωή μας και μία αγαλλίαση μας περιβάλλει, μέχρι που φτάνουμε στο τέλος της μαρινας και λουζομαστε την μεγάλη απογοήτευση.
Γκρεμίζεται οτι έχεις αισθανθεί μέσα σ’ αυτόν τον χωρο και λουζεσαι την πραγματικότητα.
Το λεγόμενο «περιπτερο» με την τόσο αστείρευτη χαρά που ποτισε τα νιάτα μας, τα όνειρα μας τα γλέντια τους χορούς και τα τραγούδια μας, ξεχαρβαλωμενο, να κρέμονται τα καλώδια της ΔΕΗ, οι σοβάδες και οι τοίχοι γκρεμισμενοι, σκουπιδια, άχρηστα αντικείμενα και κάθε λογής ασχήμια και βρομιά, ποντικια και αρουραίοι ναχουν στήσει χορό. Εκεί μεσα στο κουφάρι της ΜΑΡΙΝΑΣ
Και διερωτωμαστε εμείς οι αδαείς, δεν υπάρχει ένας υπεύθυνος, ένας διευθυντής με πυγμή της Βραβευμένης Μαρινας, να δει το μέγεθος του προβλήματος και να πράξει τα δέοντα? Δηλαδή νά το γκρεμίσει το ολον κτίσμα και να γινει καθαρισμός του χώρου?
Δεν νομίζω οτι χρειάζεται και πολύ μυαλό, για κατι τόσο άσχημο και κακό!!!
