ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ…
Για την ΑΥΡΑ.
Η οποια αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εσωτερικής δομής μου. Μεγάλωσα μεσα στις γωνίες της. Απο το δημοτικό που ήταν λίγα βήματα πιο κει και αργότερα στο γυμνάσιο, που το σκαγαμε και κρυβόμαστε μεσα στους χώρους της, ή κάναμε τις βουτιές μας ατίθασοι καθώς ήμασταν.
Σήμερα περιδερνει τραυματισμενη σαν να μην υπήρξε ένα από τα κομψά Ιταλικά κτίσματα.
Ακούστε καλά Άρχοντες της Κω, ξέρουμε να αγαπάμε το νησι μας, για οτι και για όσα πρέπει να αγαπάμε.
Εύλογη ειναι η απορία και αβασάνιστη η σκέψη. Υπάρχει Δημοτικό Συμβούλιο να κάνει τουλάχιστον οτι ενδιαφέρεται?
Το αντιπολιτευτικο Συμβούλιο γιατί κι αυτο αδιαφορεί ή ειναι μόνο για το θεαθήναι?
Ακούστε κύριε Δημαρχε, και οι λοιποι Αρχοντες του Νησιού. Εχουν μαζευτεί πολλα. Απο τα παραλιακά μέτωπα που τα φαγητά περιφέρονται μεσα στο δρόμο, τα καλώδια φωτισμού που κρέμονται με μεγαλο κίνδυνο, μέχρι και την αφαίρεση των διαχωριστικων «τουμπων», που δεν γνωρίζουμε αν έχουν δικαίωμα να επεμβαινουν και να κόβουν τα παρτέρια στο μεσον και να δημιουργούν διαδρόμους.
Καλά δεν τα βλέπετε ολα αυτά? Πρεπει να σας τα επισημάνει κάποιος που κατεβαίνει για διακοπες και αναστενάζει με το χάλι σας αυτο?
Η ΑΥΡΑ πρεπει άμεσα να δημοπρατηθεί, να ανακαινιστει και να γινει ενα μικρο Gelsomino.
Γιατί δεν παραδειγματιζεστε απο τον κύριο Κουτσο και το κόσμημα του το Gelsomino?
Έχω μια ελπίδα σαν ανήσυχος, και η ελπίδα φωλιάζει στους ανησυχους και όσο πιο ανησυχος είσαι τόσο βρίσκει αιτία να θεριέψει μεσα μου.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ.
