Έτσι θα υποδεχθούμε τους τουρίστες; Γράφει η Ξανθίππη Αγρέλλη

Έτσι θα υποδεχθούμε τους τουρίστες;

Γράφει η Ξανθίππη Αγρέλλη         -Κως  1/2/2026-

Η πιο ωραία παραλία στο νησί, θυμίζει εγκαταλειμμένη περιοχή φτωχής, τριτοκοσμικής χώρας. Αντί για μια όμορφη και περιποιημένη, καθαρή  ακτογραμμή, αντικρίζουμε ερειπωμένα κτήρια, φωλιές τρωκτικών και εξαρτημένων  ή   παραβατικών  ατόμων.                       Παντού τριγύρω, υπάρχουν χαλασμένες πέργολες και διαλυμένες,  πρόχειρες κατασκευές και παράγκες.                                                      Αυτή η ωραία παραθαλάσσια περιοχή, που την επισκέπτονται κάθε καλοκαίρι εκατοντάδες τουρίστες, για την ήπια θάλασσα και τη ζαχαρένια αμμουδιά,   δυστυχώς  αποτελεί, την χειρότερη δυσφήμιση του νησιού μας. Πέρα από δυο τρεις φροντισμένες ταβέρνες, στην περιοχή Μπάρμπα Γιάννη, το υπόλοιπο θέαμα της ακτής  Αντωνίου Ζουρούδη, είναι αποκαρδιωτικό.  Εκεί όπου βρισκόταν το παλιό Οινοποιείο του Αγροτικού Συνεταιρισμού, (που είναι οι δόξες του και τα περασμένα μεγαλεία του;)  απέμεινε μόνο ένα ερειπωμένο και μισογκρεμισμένο κουφάρι, για να προσθέτει την δική του ασχήμια στη γειτονιά.            Δίπλα του υπήρχαν και τα ταμπάκικα ή τα παλιά βυρσοδεψεία του Χατζηάμαλου.  (Επίσης βυρσοδεψεία υπήρχαν και του Μουζάκη, στη περιοχή της σημερινής Μαρίνας). Τώρα βλέπουμε εκεί, ένα σωρό από σκουπίδια, ξερόκλαδα και άχρηστα, βρώμικα αντικείμενα, περιφραγμένα με ένα πρόχειρο  μαντρότοιχο, γεμάτο με αποκρουστικά και προσβλητικά γκράφιτι.  Προχωρώντας, συναντάμε διαλυμένες πέργολες και απομεινάρια από παλιά παραπήγματα, μαζί με ερειπωμένους  τοίχους, που βάζουν και αυτά τη δική τους άσχημη πινελιά, στην παραλιακή περιοχή.            Πόσοι τουρίστες κυρίως Σκανδιναβοί, δεν έκαναν μπάνιο και ηλιοθεραπεία εκεί και το βράδυ δεν διασκέδαζαν, στις φημισμένες ανά τον κόσμο ντισκοτέκ, Kalua  και  Heaven;  Τώρα έμειναν μόνο, θλιβερά   απομεινάρια. Γυρνώντας στη στροφή, συναντάμε το έρημο κουφάρι, του εργοστάσιου, κυτοποιείου, National,  που προμήθευε με κουτιά το απέναντι εργοστάσιο τοματοπελτέ της ΑΒΙΚΩ. (Του Αγροτικού Συνεταιρισμού). Αυτό   δεν υπάρχει πια, ενώ στη θέση του υψώθηκε ένα ολοκαίνουργιο, μεγάλο Ξενοδοχείο. Αλήθεια που πήγε εκείνη η φανταστική ομορφιά, του παραλιακού δρόμου, που εξακολουθεί να μαζεύει ακόμη τόσους κολυμβητές,  ντόπιους και ξένους;       Αυτός είναι ο τραγικός επίλογος,  της  ιστορικής  βιομηχανικής πορείας του νησιού μας;                                                        Όχι, δεν θα ρίξουμε ευθύνες, σε συγκεκριμένο έπαρχο ή δήμαρχο, διότι όλα αυτά τα χρόνια πέρασαν διαδοχικά, πολλοί έπαρχοι και δήμαρχοι και ακόμη πιο πολλοί κυβερνητικοί πολιτικοί, ντόπιοι υπουργοί και βουλευτές.  Άραγε  κανένας δεν συγκινήθηκε, για την ανάπλαση της πανέμορφης παραλίας, πίσω από την συνοικία με τις λαϊκές κατοικίες;

‘Σαν θα δεις τον Αδωνίτη το σακούλι και στο σπίτι’ έλεγαν οι παλιοί και  επειδή ο βροχερός Αδωνίτης             ή ερημίτης, ο κακός καιρός, της πρώτης μέρας του  Φλεβάρη, δεν βοήθησε, αναγκάστηκα βιαστικά μες στην κακοκαιρία, να τραβήξω αυτές τις φωτογραφίες,  μέσα από το αυτοκίνητο. Δεν  μπορεί σκέφτηκα, κάποιος θα συγκινηθεί. Έτσι και αλλιώς σε δυο μήνες περιμένουμε να υποδεχθούμε, τους πρώτους τουρίστες, στο ξακουστό και φιλόξενο νησί μας.                                                           Καλό και  ευλογημένο, μήνα Φεβρουάριο.

Ξανθίππη Αγρέλλη