ΧΑΙ, ΧΑΙΧΟΥΤΕΣ
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ…
«Καλοκαίρι φωτεινό, απαράλλαχτο με το προηγούμενο.
Πλανεύτρα Κως, λουσμένη στ’ αρώματα σου, γυναικα ετοιμη να μαγέψεις και να μαγευτεις απο την ιδια την ομορφια.»
Λόγια του δημοσιογράφου Φίλιπ, και της Ρεγκουλας, καθώς ανεβαίναμε προς το εγκαταλειμενο χωριό Χαιχουτες. Ο ηλιος μόλις χαμηλωνε το μεγαλοπρεπο φως του, και τα μικρά διάσπαρτα νησακια-βραχονησιδες μεσα στην αχνα σπαρταρουσαν να αναπνεσουν. Η τέλεια ζωγραφιά.
Ανεβήκαμε τα λίγα σκαλοπάτια με την Ρέγκουλα ξυπόλητη να σεριανιζει στο ομορφο εγκαταλειμενο χωριό.
Μια μουσικη ακουστικε και αμέσως σταμάτησαν το περπατημα, ο Φίλιπ, έβαλε το χέρι στο στόμα παρακαλώντας μας να σιωπησουμε.
Η απόδοση της μουσικης του Χατζηδάκη, ενα μουσικο αριστούργημα που πολυ αρμονικά απέδωσε η μικρή ορχήστρα του καφενείου, μας ξάφνιασε ευχάριστα.
Είναι αλήθεια δεν περιμέναμε μια τέτοια τέλεια απόδοση.
Ο χώρος μας υπέβαλε και γεμιζε τις καρδιές μας γαληνη και ζεστασιά.
Ο κοσμος πολύς, τα τραπέζια γεμάτα και οι μεζέδες πηγαινοερχονταν απο ένα ευχάριστο πρωσοπικο.
Αργά το βράδυ και τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρα μέχρι να φτάσουν στο εγκαταλειμενο χωριό, που πήρε ζωή τελευταία κι αρχίζει να γίνεται ευχάριστη αναφορά.
Προέτρεψε η μουσικη την Ρεγκουλα και τον Φίλιπ, να συμμετέχουν στους χορούς, να χορεύουν ατσαλα, αλλα, να συμμετέχουν ενθουσιασμενοι σε σημείο που δεν ήθελαν να φύγουμε.
Θελω να Πω.
