Έφυγε από την ζωή πριν λίγες μέρες άλλος ένας Αντιμαχείτης. Ο Χαραλάμπης Γιαννιός. Ένας «ελάχιστος αδελφός», αλλά και συγχρόνως ένας μεγάλος ήρωας της καθημερινής ζωής. Ο ηρωϊσμός δεν αναδεικνύεται μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στο κρεββάτι του πόνου και της ατυχίας. Ο εν λόγω αγαπητός συγχωριανός και νυν κεκοιμημένος υπέστη προ τεσσαράκοντα ετών ένα μοιραίο αυτοκινητιστικό ατύχημα οδηγώντας μηχανάκι της εποχής του, με συνέπεια να παραμείνει στην ζωή (μετά την όποια νοσηλεία του φυσικά) με κινητική αναπηρία και απώλεια της ομιλίας του! Από εδώ αρχίζει το ατομικό και οικογενειακό σύγχρονο δράμα, συνοδευόμενο από ένα μεγάλο ανεξήγητο θαύμα. Ο Χαραλάμπης αποδέχθηκε τον «σταυρό» του με τέτοια υπομονή, με τέτοια καρτερικότητα και αντιμετώπιζε τους πάντες, δικούς του και ξένους, με το απλόχερο χαμόγελό του. Αυτό το αθώο χαμόγελο που «κάστρα γκρεμίζει και λιώνει παγετώνες» ήταν η προσωποποίηση του Παύλειου «…η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» που πολλοί έχοντες και κατέχοντες δεν μπορούν να το έχουν. Η μακαρίτισσα γυναίκα του, η αξέχαστη Κοντοστάβλαινα, τα υπέροχα και αξιοθαύμαστα παιδιά του, ο Κων/ντίνος, η Κατερίνα και ο Γιώργος, όλοι στάθηκαν δορυφόροι του με υπέρμετρη ανωτερότητα, αξιοπρέπεια, σεβασμό και πατρική αγάπη που εξέπλητταν τους πάντες. Τους έλαχε ο κλήρος του διακονήσαι, ουχί του διακονηθήναι και το έπραξαν επαξίως με αξιοζήλευτη υπερβατικότητα. Ανταπέδωσαν τα γονεϊκά τροφεία εις το πολλαπλάσιον. Και η αμοιβή τους; Το διαπεραστικό βλέμμα, το άγγιγμα και το ανυπόκριτο χαμόγελο του πατέρα, μαζί βέβαια με την ευχή και την ευλογία του. Στην οικογένεια αυτή υπερεπερίσσευσεν η αγάπη, η αληθινή αγάπη, που δεν αρκείται στην δήλωση, αλλά επιβεβαιώνεται με θυσία. Ολόκληρη η οικογένεια «ήρε τον σταυρόν αυτής και Τον ηκολούθησεν». Σήμερα, στην εποχή μας, που αποδομήθηκε με τόση ευκολία ο αξιακός μας πλούτος και κυριαρχεί η απόλυτη ελευθερία του ατόμου και ο άκρατος δικαιωματισμός, πώς να μην θαυμάσει κανείς αυτά τα παιδιά που σεβάστηκαν την εντολή «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης» και πώς να μην τα προβάλλει ως άριστο πρότυπο – παράδειγμα προς μίμηση; Εύγε λοιπόν στα παιδιά και αιωνία η μνήμη τού «τυχερού» εν τη ατυχία του Χαραλάμπη.
Κατερίνα Παπαθωμά-Μαστοροπούλου
