Ήταν μεσάνυχτα 17η προς 18η Μαΐου όταν ξαφνικά στην οθόνη του κινητού μου έπεσε η ανακοίνωση της Ν.Ε. Β. Δωδεκανήσου του ΣυΡιζΑ.
“ Η ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Β. Δωδεκανήσου εκφράζει τη βαθιά οδύνη της για τον απροσδόκητο και τόσο πρόωρο χαμό του αγαπημένου συντρόφου Νίκου Μουσούρη…”
Πάγωσα. Εψαχνα να βρω ποιο ήταν το λάθος, από πότε ήταν αυτή η ανακοίνωση και σε ποιον Νίκο αναφερόταν. Αποκλείεται να ήταν ο δικός μας Νικόλας, ο κουμπάρος μου. Έλα όμως που “ΣυΡιζΑ, Παυλάρας” με ανησυχούσαν.
Έμεινα ξάγρυπνος όλη νύχτα μέχρι το πρωί για να μπορέσω να επιβεβαιώσω το τραγικό νέο από τον δήμαρχο και συνκούμπαρο Νίκο Κομηνέα. Μια επιβεβαίωση που ξέσκισε τα σωθικά μου, πάγωσε την καρδιά μου, σταμάτησε το μυαλό μου. Δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει τόση αδικία, δεν ήταν δυνατόν ο Νικόλας να μην ήταν πια μαζί μας. 53 χρονών μόνο.!!
“Η Αστυπάλαια κλαίει μου είπε ο δήμαρχος, τα μαγαζιά όλα αυτόματα έκλεισαν από πένθος”.
Ο Νικόλας ήταν η ζωή του νησιού, ήταν ο άνθρωπος που μόλις έβγαινε απ’ το σπίτι του έδινε ζωή στους γύρω του. Περπατούσε, αστειευόταν, φώναζε, έβριζε αλλά όλοι ήξεραν ότι ήταν έκφραση της αγάπης του. “Όσο πιό πολύ τους τα χώνω, ξέρουν ότι, τόσο περισσότερο τους αγαπάω και τόσο πιο πολύ με αγαπάνε” μου έλεγε.
Ο Νικόλας ήταν ένας άνθρωπος πανέξυπνος, εύστροφος, ασυμβίβαστος, αθυρόστομος και παθιασμένος εχθρός της αδικίας. Ασυμβίβαστος στις αρχές του και στα πιστεύω του και φανατικός εραστής της εφαρμογής τους. Δε σήκωνε μύγα στο σπαθί του όταν έβλεπε μια αδικία. Δύναμη του η αλληλεγγύη προς στους αδύναμους ανθρώπους. Ήταν πάντα κοντά τους. Είχε πάντα απλωμένο το χέρι βοήθειας και ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά του. Ηταν από εκείνους τους ανθρώπους που αδιαφορούσε για τους κανόνες, δεν ήθελε να μπει σε τριπάκια και σε κουτάκια ΔΗΘΕΝ. Δεν έβαζε σκοπιμότητες στη σκέψη του. Έμοιαζε πολύ με τον Νικόλα Άσιμο. Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό που δεν πρόκειται να καλυφθεί.
Θυμάμαι κάποιες κουβέντες που κάναμε. Ο Νικόλας είχε μια ορθολογική σκέψη. Ξεκινούσε από κάπου, πήγαινε στο επόμενο βήμα, στο μεθεπόμενο και γρήγορα έφτανε στο συμπέρασμα ή σε αυτό που ήθελε να σου πει. Μου ζητούσε τη γνώμη μου, την άποψή μου σε μερικά ζητήματα.
Όταν του έλεγα ” ρε Νικόλα αυτά είναι μικρά και ασήμαντα προβληματάκια, έλα να συζητήσουμε για τα μεγάλα θέματα της πολιτικής κατάστασης της χώρας, τα μεγάλα προβλήματα της Αριστεράς, για τον Παυλάρα σου και άλλα”.
Μου απαντούσε αφοπλίζοντας με “κουμπάρε αυτά που σου μοιάζουν εσένα μικρά προβλήματα είναι πολύ μεγάλα για τους αδύναμους ανθρώπους και είναι η δύσκολη καθημερινή πραγματικότητά τους που δεν έχουν πολλούς τρόπους να την εκφράσουν, γιατί το κωλοκράτος και οι μηχανισμοί του στραγγαλίζουν το δίκιο τους. Σε αυτών τα προβλήματα πρέπει να σκύψουμε”. Και με προσγείωνε.
Μεγάλη του αγάπη όλα τα ζώα. Πονούσε πολύ για τα αδύναμα πλάσματα στον κόσμο. Φανατικός φίλος με τα γατάκια του νησιού, τα υπερασπιζόταν με ένταση. Τα φρόντιζε σαν παιδιά του .
Ο Νικόλας ήταν μια ψυχούλα, μια μεγάλη καρδιά. Η Αστυπάλαια έχασε την λαλιά της, τη ζωντάνια της. Μουγκάθηκε. Ποτέ δε θα είναι όπως πριν.
Πέντε μέρες, με την καρδιά μου παγωμένη, το μυαλό μου κολλημένο, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι ο Νικόλας μας έφυγε. Και μάλιστα με τραγικό τρόπο σε τροχαίο ατύχημα με μια νταλίκα.
Και λίγο καιρό πριν είχε κάνει μία ανάρτηση στο facebook που έγραφε
“ Προσοχή μην την πατήσετε– τέλος τα μηχανάκια ανάμεσα στα αυτοκίνητα ”.
Καλά ρε κουμπάρε τα έλεγες, γιατί ρε γαμώτο σου δεν τα έκανες κιόλας. Γιατί μας παράτησες όλους κι έφυγες; Την οικογένειά σου, την Κατερίνα σου, τα παιδάκια σου το βαπτιστήρι μου τον πολυαγαπημένο σου Τζέρυ και τον Μάριο, τα γατάκια σου, το νησί σου, την παρέα σου, όλο αυτό το ΕΙΝΑΙ σου που έχει απλωθεί και σκέπασε με πόνο όλη την Αστυπάλαια δεν τα σκέφτηκες;.
Μόλις χθες μπόρεσα να βάλω τη σκέψη μου σε μια σειρά. Κατέβηκα στο λιμάνι να σε κατευοδώσω φίλε Νικόλα στο τελευταίο ταξίδι που σε πήρε η θάλασσα για το νησί σου. Έβγαλες εισιτήριο ρε φίλε προς την άλλη πλευρά.
Περίμεναμε στο λιμάνι με τους δικούς σου και την οικογένεια σου πότε θα φανείς. Σε περιμέναμε με το μηχανάκι. Σε ψάχναμε εγώ και ο Τζέρυ. Με μάτια βουρκωμένα. Ευτυχώς που ένα μικρό στενάκι με οδήγησε να περάσω δίπλα σου και να σε χαιρετίσουμε με την Φωτούλα. Τύχη αγαθή.
Σήμερα η Αστυπάλαια άνοιξε την αγκαλιά της και σε έσφιξε ζεστά μέσα της.
Φίλε Νικόλα πήρες μαζί σου ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου.
Ελπίζω ότι εκεί που θα πας, στα αστέρια, να συνεχίζεις να φωνάζεις δυνατά στη συνείδηση μας.
Μη σταματήσεις να βρίζεις, μη σταματήσεις να υπερασπίζεσαι το δίκιο.
Εμείς θα σε ακούμε γιατί η καρδιά μας είναι γεμάτη από την παρουσία σου.
Κατερίνα μου τη θέση του Νικόλα στην καρδιά μας θα την πάρεις εσύ και τα πολύ τρυφερά γλυκά σπουργιτάκια σου. Χρειάζεται δύναμη, πολλή δύναμη για να μπορέσεις να ξεπεράσεις αυτή τη μεγάλη απώλεια. Πονάμε μαζί σου. Εμείς θα είμαστε κοντά σου.
22-5-2026
Δημήτρης Γάκης
