Όταν τα προσχήματα δεν πείθουν.
Η απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει στον διπλασιασμό των αποδοχών του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Επισκόπων άνοιξε μια συζήτηση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια των σχέσεων κράτους και Εκκλησίας. Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι πρωτίστως πολιτικό και ηθικό.
Ο πρωθυπουργός επέλεξε να δικαιολογήσει την απόφαση υποστηρίζοντας ότι οι ανώτατοι κληρικοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν θα μπορούσαν να αμείβονται λιγότερο από τους Μουφτήδες της Θράκης. Πρόκειται όμως για ένα επιχείρημα που δύσκολα αντέχει σε σοβαρό έλεγχο. Οι δύο θεσμοί λειτουργούν μέσα σε διαφορετικά ιστορικά, νομικά και διοικητικά πλαίσια και η απλή αντιπαραβολή των αποδοχών τους δεν αρκεί για να θεμελιώσει μια τόσο σημαντική μισθολογική μεταβολή.
Ακόμη όμως και αν δεχόταν κανείς τη λογική της σύγκρισης, το ερώτημα παραμένει: γιατί η κυβέρνηση θεωρεί επείγουσα προτεραιότητα την αύξηση των αποδοχών των ανώτατων εκκλησιαστικών αξιωματούχων σε μια περίοδο κατά την οποία μεγάλα τμήματα της κοινωνίας δοκιμάζονται από το αυξημένο κόστος ζωής, τη στεγαστική κρίση και τη διαρκή συμπίεση των εισοδημάτων τους;
Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα εξακολουθούν να παλεύουν με μισθούς που συχνά δεν επαρκούν για την κάλυψη βασικών αναγκών. Οι συνταξιούχοι βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται. Οι νέοι αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η εικόνα μιας κυβέρνησης που βρίσκει δημοσιονομικό χώρο για να διπλασιάσει τις αποδοχές μιας ήδη προνομιούχας κατηγορίας αξιωματούχων προκαλεί εύλογη κοινωνική δυσαρέσκεια.
Το πρόβλημα δεν είναι η Εκκλησία. Ούτε αφορά την προσωπική αξία των ανθρώπων που υπηρετούν τους εκκλησιαστικούς θεσμούς. Το πρόβλημα βρίσκεται στις πολιτικές επιλογές και στα μηνύματα που αυτές εκπέμπουν. Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να θέτει προτεραιότητες. Κρίνεται όμως από αυτές.
Όταν οι αυξήσεις στους εργαζομένους παρουσιάζονται ως δημοσιονομικά δύσκολες, ενώ για άλλες κατηγορίες αξιωματούχων βρίσκονται άμεσα οι αναγκαίοι πόροι, δημιουργείται η αίσθηση δύο μέτρων και δύο σταθμών. Και όταν η αιτιολόγηση βασίζεται σε συγκρίσεις που δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά δεδομένα, η δυσπιστία των πολιτών γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Η κοινωνία δεν ζητά προνόμια. Ζητά συνέπεια, διαφάνεια και δικαιοσύνη. Και αυτά δεν μπορούν να οικοδομηθούν πάνω σε επιχειρήματα που μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακά προσχήματα παρά με ουσιαστική πολιτική τεκμηρίωση.
