Πήρα αφορμή να γράψω μερικές σκέψεις από την περίοδο που διανύουμε κατά την οποία τα τελευταία χρόνια η πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου υφίσταται την ταλαιπωρία και όχι μόνο που επιβάλλουν κάποιες μειοψηφίες..Ναι φυσικά αναφέρομαι στο Pride μέσω του οποίου προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω ποιά ακριβώς δικαιώματα διεκδικούνται και φυσικά που έχουν χαθεί τα δικά μας δικαιώματα στο να εξακολουθούμε να ακολουθούμε τη λογική που η ίδια η φύση μας έχει δείξει επί χιλιετίες (από καταβολής κόσμου..) και να διαιωνίσουμε τα αυτονόητα και στα παιδιά μας.
Μέσα στο γενικότερο διανοητικό (πανταχόθεν) βομβαρδισμό που υφιστάμεθα από όλα τα μέσα ενημέρωσης αλλά και κοινωνικής δικτύωσης, (ακόμη και να θες να το αποφύγεις..), έπεσε στην αντίληψη μου η περίπτωση ενός ανθρώπου ο οποίος προβλήθηκε μέσω τηλεοπτικής συνέντευξης (δε θα αναφερθώ στον ίδιο γιατί σκοπός μου δεν είναι να στοχοποιήσω κανέναν άνθρωπο, αλλά όποιος ενδιαφέρεται μπορεί με σχετική αναζήτηση πολύ εύκολα να εντοπίσει το σχετικό βίντεο). Ο άνθρωπος αυτός γεννήθηκε ως αγόρι και στη συνέχεια επέλεξε να αλλάξει το σύνολο της προσωπικότητάς του και να εμφανίζεται ως γυναίκα, έχοντας αλλάξει μάλιστα το όνομά του σε γυναικείο. Ο άνθρωπος αυτός εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και μάλιστα όπως ο ίδιος δήλωσε διδάσκει στις Α’ και Β’ Τάξεις Δημοτικού. Μέχρι στιγμής όσο δυσκολοχώνευτο και αν μου είναι αυτό, δε θα είχα κάτι να σχολιάσω (δεν υπάρχει κάτι το οποίο νομίμως να μην του επιτρέπει να το κάνει αυτό). Αυτό που ως γονέα ανήλικων παιδιών με εξόργισε και όχι απλά με ενόχλησε είναι το εξής: Κατά τα λεγόμενα του ίδιου έχει αναφέρει στα παιδιά ότι ήταν πρωτύτερα άντρας αλλά έγινε μετά γυναίκα και έχει πει στους μικρούς του μαθητές πως είναι ελεύθεροι να τον αποκαλούν όπως αισθάνονται οι ίδιοι (δηλαδή κύριε τάδε ή κυρία τάδε!) Συνεπώς καλούνται τα παιδιά Α’ και Β’ Δημοτικού να έρθουν αντιμέτωπα με την έννοια τι είναι «transexual». Ο εκπαιδευτικός ασκεί το δικαίωμα που του δίνει το κράτος να ασκεί χωρίς κανένα διαχωρισμό για τον σεξουαλικό του (ή οτιδήποτε) αυτοπροσδιορισμό το όποιο επάγγελμα επιλέγει και αυτό αποκαλείται «δημοκρατία». Το δικαίωμα των παιδιών να διατηρήσουν την παιδικότητά τους και να έρθουν σε επαφή με τέτοιες έννοιες όταν θα είναι τα ίδια έτοιμα που πήγε; Δεν είναι τα ίδια τα παιδιά που θα έπρεπε (μέσω του νομικού πλαισίου) να έχουν τον πρώτο λόγο για να έχουν τις καλύτερες εκπαιδευτικές προϋποθέσεις; Εάν στην προκειμένη περίπτωση ο εν λόγω εκπαιδευτικός (ή όποιος άλλος βρεθεί σε τέτοια θέση) αποφάσιζε να συνεχίσει τη ζωή του ως γυναίκα και χωρίς να αναφέρει στους μαθητές του κάτι (έτσι κι αλλιώς δεν αφορά κανέναν η προσωπική μας ζωή) θα είχε σίγουρα τον σεβασμό μου εφόσον θα είχε την ικανότητα να διαχωρίσει τα επαγγελματικά από τα προσωπικά και να εστιάσει μόνον στο έργο της διδασκαλίας του. Όμως όχι, δεν είναι έτσι. Τα παιδιά είναι οι πολίτες του αύριο. Αν θέλουμε λοιπόν οι αυριανοί ενήλικες να έχουν δυσκολία σεξουαλικού ή οτιδήποτε αυτοπροσδιορισμού και να πειραματίζονται προς όλες τις κατευθύνσεις και να μη ξέρουμε αν είμαστε γυναίκες οι άντρες, άνθρωποι ή σκύλοι ή γάτες ή ό,τι άλλο, τότε συγχαρητήρια στους νομοθέτες μας διότι δημιουργούν τις τέλειες προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο!
Για να μη θεωρηθεί ότι μεροληπτώ μόνο για τους ΛΟΑΤΚΙ+, επειδή έλαβα αφορμή εξαιτίας της μειοψηφίας τους, να πω ότι με ενοχλεί επίσης αν ένας εκπαιδευτικός παρουσιάζεται στο χώρο εργασίας του έχοντας το σώμα του γεμάτο τατοο, αμέτρητα σκουλαρίκια, κάνει γνωστές τις μουσικές ή τις αθλητικές προτιμήσεις του και γενικά δρα ως influencer περισσότερο από ό,τι ως εκπαιδευτικός. Εάν ήθελα να κερδίσω μια θέση εργασίας στο χώρο των νομικών, ή των υπαλλήλων τραπέζης ή γενικά στον ιδιωτικό τομέα και ανταποκρινόμουν σε κάποια προτεινόμενη συνέντευξη για το σκοπό αυτό δε θα πρόσεχα την εμφάνισή μου; Αν πήγαινα ατημέλητη ή αν γνωστοποιούσα κάποιο προσωπικό στοιχείο μέσω της εμφανίσεώς μου κανείς δε θα μου έλεγε κάτι αλλά απλά δε θα με επέλεγαν. Στο χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης γιατί να μην υπάρχει ο στοιχειώδης έλεγχος; Με παιδιά έχουμε να κάνουμε ό,τι πιο πολύτιμο έχει αυτή τη στιγμή η Χώρα μας, τόση επιπολαιότητα; Και αν κάποιος διαφωνεί με όλα αυτά τι επιλογές έχει; Να αλλάξει σχολείο δεν επιτρέπεται, να απέχει από τα σχολικά καθήκοντα απαγορεύεται! Που είναι λοιπόν η «Δημοκρατία» ετυμολογικά η επικράτηση του Δήμου, δηλαδή του Λαού, δηλαδή της πλειοψηφίας;! Κάπου το χάσαμε..κάπου έχει χαθεί όχι μόνο το όριο του δικαιωματισμού αλλά και η στοιχειώδης λογική!
Σ.Μ.
Δυστυχώς μια θλιβερή μειοψηφία που βρίσκεται σε καίριες θέσεις, επιβάλλει το παραφυσικο. Η μόνη ελπίδα πλέον είναι η αντίσταση των γονιών, που με διάλογο, θα εξηγήσουν στα παιδιά τους, την ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ