Ο θεσμός του γάμου κλυδωνίζεται ή παρακμάζει; Γράφει η Ξανθίππη Αγρέλλη

Γράφει η Ξανθίππη Αγρέλλη     -Κως   – 8/2/2026

Σήμερα ο γάμος περνά μια κρίση, που επηρεάζει και  την υπογεννητικότητα της πατρίδας μας. Πολλοί άνθρωποι, προτιμούν να μείνουν και να περάσουν, μόνοι τη ζωή τους.  Άλλοι  επιλέγουν, να μην φέρουν παιδιά στον κόσμο, ενώ οι περισσότεροι, αφού παντρευτούν χωρίζουν, σε λίγα χρόνια.  Δύσκολες οι σχέσεις, μεταξύ των ανθρώπων και ακόμη πιο δύσκολη η συμβίωση, με πολλά οικογενειακά εγκλήματα και την ενδοοικογενειακή βία τελευταία, πολύ αυξημένη.                 Αποτέλεσμα, η αλματώδης αύξηση των διαζυγίων.                 Ο γάμος αποτελεί  ένα από τα Επτά Μυστήρια, της Ορθόδοξης Εκκλησίας,   το οποίο  Μυστήριο ευλογεί, ανυψώνει και εξαγνίζει, την ελεύθερη και συναινετική, συζυγική ένωση, του άνδρα και της γυναίκας.                       Η ελεύθερη αυτή επιλογή συμβίωσης, προϋποθέτει την αναγκαία ευλογία, από τη Θεία Χάρη, για την εκπλήρωση  των σκοπών του γάμου,  μέσα από την αρμονική συμβίωση.   Ο βασικός και τελικός σκοπός του γάμου, για την Ορθόδοξη Εκκλησία,  είναι η πνευματική και ηθική τελείωση των συζύγων και η τεκνογονία, για τη διαιώνιση  του ανθρωπίνου είδους.   Η  παγκόσμια ήμερα του γάμου, γιορτάζεται κάθε χρόνο, την δεύτερη  Κυριακή του Φεβρουαρίου  και θεσπίστηκε για να τιμήσει το γάμο, ως το θεμέλιο της οικογένειας, προβάλλοντας την αγάπη, την πίστη και την αφοσίωση μεταξύ των συζύγων, από κλίνης και από τραπέζης, στο ίδιο σπίτι.  ο γάμος μεταξύ ανδρός και γυναικός, συστάθηκε από τον ίδιο τον Δημιουργό,   κατά  την Δημιουργία  του Κόσμου,  των πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας και ευλόγησε αυτούς, λέγοντάς τους  ‘Αυξάνεστε και πληθύνεστε ‘.  Στο  βιβλίο της Γένεσης, επίσης αναφέρεται. ‘ Ένεκεν  τούτου, εγκαταλείψει άνθρωπος, τον πατέρα και την μητέρα αυτού και         προσκολληθήσεται, προς της γυναίκα αυτού και έσονται οι δυο εις σάρκα μίαν’.  Ο    Ιησούς Χριστός, είπε ότι τον γάμο, τον θέσπισε  ο ίδιος ο Δημιουργός και οι περισσότεροι Χριστιανοί, τον θεωρούν μια μόνιμη και νόμιμη  ένωση, αποδεκτή από την κοινωνία, που βασίζεται στην κοινή συναίνεση.                                                                        Η  παρουσία του Χριστού, στο γάμο της Κανά, θεωρείται από την Εκκλησία, ως σημείο εξύψωσης του γάμου, από τον ίδιο τον Ιησού, σε ένα μυστήριο μεταδοτικό της Θείας Χάριτος.  Υπάρχουν αρχαία μνημεία, όπου απεικονίζεται ένα ζευγάρι, να ενώνεται με τα Ιερά δεσμά του γάμου, έχοντας ανάμεσά τους  το Χριστό, να τους στεφανώνει και να τους ευλογεί.               Τα  στέφανα συμβολίζουν, τη  νίκη και τη δόξα τους, στη νέα ζωή και το στεφανοχάρτι, το επίσημο έγγραφο, για την Πολιτεία. Τα  δακτυλίδια, οι γνωστές  βέρες, που στην αρχή ήταν από απλά υλικά και μετά έγιναν από χρυσάφι, συμβολίζουν τους κρίκους που ενώνουν, τους δυο συζύγους. Το  νυφικό πρέπει να είναι λευκό και υποδηλώνει την αγνότητα της γυναίκας, ενώ το πέπλο  που την σκεπάζει,  δηλώνει  την σωφροσύνη και την παρθενική της ζωή. Ο  Απόστολος Παύλος, στην προς Εφεσίους Επιστολή του,  παρακινεί τους άνδρες, να  αγαπούν τις γυναίκες τους, όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία και γενικά,  όλη την ανθρωπότητα.                Η τέλεση του Μυστηρίου  του γάμου, με την ευλογία του Ιερέα,  θεωρείται απαραίτητη,  διότι η Θεία Χάρις, μεταδίδεται με το Ιερό Μυστήριο του γάμου.  Εξυψώνει  την ένωση των συζύγων και τους βοηθά,  να κρατήσουν αδιάλυτη,  την οικογένεια και την ένωσή τους.  Η Καινή και η Παλαιά  Διαθήκη, σε πολλά σημεία αναφέρεται, στην σημαντικότατα του γάμου, από το ‘Ουκ έστιν καλόν είναι τον άνθρωπο μόνον,’ μέχρι και τις υποχρεώσεις, που απορρέουν από αυτόν.  Δεν  κάνει μνεία απλώς για φυσική ένωση, ενός άνδρα με μια γυναίκα, αλλά τον τοποθετεί,  με την ευλογία της Θείας Χάριτος,  σε τελείως άλλη βάση, για  αυτό και εμποδίζεται η διάλυσή του.  Με  την αναφορά του γάμου  στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου παραβρέθηκε  ο Χριστός, είναι σαφές ότι υπήρχε κάποιος λειτουργικός, τύπος γάμου,  αν και στην Καινή Διαθήκη, δεν υπάρχει αναφορά, για τον τρόπο τέλεσης του γάμου.                                                Οι  γάμοι μεταξύ ετεροδόξων ή διαφορετικών Εθνικοτήτων, κυρίως γίνονται πολιτικοί. Γάμοι  Θρησκευτικοί, γίνονται αν ο ένας από τους δυο δεχθεί να ασπαστεί, το Θρησκευτικό δόγμα του άλλου και συμφωνήσει τα παιδιά, να βαπτίζοντα σε ένα δόγμα. Στην Ιεροσύνη, στα ανώτερα κλιμάκια, όπως του Αρχιμανδρίτη και του Μητροπολίτη, επιβάλλεται ο μοναχισμός και η αγαμία στον κλήρο. Μέχρι τελευταία  το Οικουμενικό Πατριαρχείο και  άλλες Εκκλησίες, συμφώνησαν κατ΄   οικονομίαν,  άνδρες που είναι διαζευγμένοι, λόγω μοιχείας ή  χήροι, να  μπορούν να χειροτονηθούν κληρικοί. Επίσης  Ιερείς που είναι διαζευγμένοι,  λόγω μοιχείας ή  χήροι, να μπορούν να κάμουν και δεύτερο γάμο. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, επιτρέπεται και τρίτος γάμος, αλλά ο τέταρτος δεν επιτρέπεται, όπως και ο  γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων. Γάμος χωρίς στεφανώματα  και ευλογία, από την Εκκλησία, θεωρείται πορνεία. Τελευταία όμως στην κοινωνία μας, γίνονται Θρησκευτικοί γάμοι ζευγαριών στην Εκκλησία, μαζί με το Βάπτισμα των παιδιών τους,  από την προηγούμενη συγκατοίκησή  τους.                            Ο πολιτικός γάμος, έφερε δραματικές αλλαγές, όταν το 1982, θεσπίστηκε στη χώρα μας ως νόμιμος,  αν και είχε ξεκινήσει από το 1930, η προσπάθεια νομιμοποίησής του.  Επί  Κυβέρνησης  Ανδρέα Παπανδρέου, με υπουργό Δικαιοσύνης,  το Στάθη Αλεξανδρή θεσπίστηκε ως νόμιμος ο πολιτικός γάμος.  Επί  κυβέρνησης  Αλέξη Τσίπρα,  το 2015, θεσπίστηκε και το σύμφωνο συμβίωσης. Ωστόσο  σύμφωνα με το βαθύ Θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων, οι Θρησκευτικοί γάμοι υπερτερούν σε αριθμό από τους πολιτικούς γάμους.