Από άρθρο του Αντώνη Βενέτη (Καθημερινή 18/10/2025) με τίτλο: Η πτώχευση, Τρικούπης και Δηλιγιάννης, η συντριβή από τους Τούρκους και περί «βουλευτοκρατίας», απομονώνω μία παράγραφο που κατά την ταπεινή μου γνώμη παραμένει δυστυχώς επίκαιρος. Και τότε, μετά το «μαύρο ΄97» (1897) η χώρα μας, πλην άλλων, ετέθη υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Διαβάζομε λοιπόν: Η «Μικρά Εφημερίς» της Τεργέστης εκ της κρίσεως εξάγει το συμπέρασμα ότι η Ελλάς δεν δύναται να κυβερνηθή πλέον δια του ενεστώτος συστήματος… Δεν αρκεί Υπουργική μεταβολή. Απαιτούνται ριζικά φάρμακα , ίνα αποσοβηθή ανυπολόγιστος καταστροφή, ούτω δε δρώσα η Δυναστεία θα τύχη επευφημιών και της υποστηρίξεως της συνετής μερίδος των Ελλήνων… Ο ανταποκριτής του «Χρόνου» αγγέλλων ότι εκ Πατρών εστάλη αναφορά ζητούσα αναθεώρησιν του Συντάγματος…όπως απαλλαγή ο τόπος των προσωπικών κομμάτων, επιλέγει: «Ευχής έργον θα ήτον, εάν πανταχόθεν της Ελλάδος εζητούντο από κοινού μέτρα προς καταστολήν της βουλευτοκρατίας, ήτις είναι η πηγή όλων των κακών». Διαβάζοντας τα παραπάνω σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, σκέπτομαι, μήπως πρέπει να επανεξετάσομε την πρόταση εκείνης της εποχής; Αν και μέσα μου βαθιά πιστεύω πως για να ανα-γεννηθή η Ελλάδα, θα πρέπει να ξανα-γεννηθή ένας Μέγας Αλέξανδρος που να κοιμάται με τον Όμηρο στο προσκεφάλι του !
Κατερίνα Παπαθωμά-Μαστοροπούλου
‘Τὸν ἄγροικον δύναταί τις ἐκ τοῦ κώμης ἐξαγαγεῖν, τὴν δὲ κώμην ἐκ τοῦ ἀγροίκου οὔ’;
Η επίκληση της κρίσης του 1897 και η απόδοσή της στη λεγόμενη βουλευτοκρατία συνιστούν απλουστευτική και ιδεολογικά φορτισμένη ιστορική ανάγνωση.
Οι αποτυχίες της περιόδου προέκυψαν από σύνθετες διεθνείς, οικονομικές και θεσμικές συνθήκες και δεν μπορούν να ερμηνευθούν μονοσήμαντα ως προϊόν του κοινοβουλευτισμού.
Η υπονοούμενη ανάγκη ριζικών φαρμάκων και η αμφισβήτηση της κοινοβουλευτικής λειτουργίας εντάσσονται σε ένα διαχρονικό μοτίβο αντικοινοβουλευτικού λόγου, ο οποίος ιστορικά χρησιμοποιήθηκε για τη νομιμοποίηση αυταρχικών εκτροπών.
Η δε επίκληση προσωποκεντρικών, υπερ-ιστορικών μορφών ηγεσίας υποκαθιστά τη θεσμική ανάλυση με πολιτικό μύθο και εγείρει εύλογα ερωτήματα για το είδος της λύσης που προκρίνεται.
Η ιστορική εμπειρία καταδεικνύει ότι αφηγήσεις αυτού του τύπου δεν οδηγούν σε θεσμική αναγέννηση, αλλά τείνουν να υπονομεύουν τη δημοκρατική νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας.
Καλή Χρονιά.
διαμένετε εδώ στήν Κώ; καλόν θά ήταν νά σχολιάζετε τακτικότερα.
Τι διαβάζουμε Θεέ μου.Που ζητε;Τι ακριβώς συγκρίνετε;Ζούμε σε μια χώρα που βρίσκετε σε όλα τα κέντρα αποφάσεων,με πανίσχυρο νόμισμα.Ισχυρες συμμαχίες και την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη που είχε ποτέ.Χαμηλη ανεργία που χρειαζόμαστε χέρια από άλλες χώρες.Μηπως πεινάτε να σας στείλουμε τρόφιμα;Ή Ελλάδα στις μέρες μας αν έχει ένα πρόβλημα είναι ότι δεν έχει αντιπολίτευση.Ακους το οτιδήποτε από γραφικό μέχρι ψεκασμένο ,επειδή απλά δεν υπάρχει άλλος πόλος.Με αυτή την ευκαιρία βγαίνουν και μερικά φαντάσματα από τις κακίες εποχές μας να πουν τι;Να γυρίσουμε πίσω;Όχι,η Ελλάδα θα συνεχίσει να πηγαίνει μπροστά δυνατά,σταθερά κόντρα στα βαρίδια που της βάζουν οι εχθροί,εσωτερικοί και εξωτερικοί.
Τι να ευχηθούμε τότε για τη νέα χρονιά?… Μια χούντα ίσως?… Μια δικτατορία?… Ό,τι καλύτερο τέλος πάντων για το λαμπρό μέλλον των παιδιών και εγγονιών μας…
΄΄… ούτω δε δρώσα η Δυναστεία θα τύχη επευφημιών και της υποστηρίξεως της συνετής μερίδος των Ελλήνων…΄΄ τί δημαίνει αυτό; σέ ποιά δυναστεία αναφέρετε;
διόρθωση: τί σημαίνει αυτό;
Όπως δεν ήταν καθόλου αυτονόητο τι ακριβώς είπατε ή κάνατε στο εγγόνι που ήθελε απλώς να μάθει να λέει Merry Christmas, έτσι και εδώ δεν είναι αυτονόητο ποιο καθεστώς θεωρείτε κατάλληλο να αντικαταστήσει τη σημερινή κοινοβουλευτική δημοκρατία, ειδικά στη χώρα όπου γεννήθηκε η ίδια η ιδέα της.
ορθός καί ορθώς.
«Το πρόβλημα εδώ δεν είναι το ιστορικό απόσπασμα, αλλά ο τρόπος αξιοποίησής του, που δείχνει έλλειψη θεσμικής κρίσης.»
«Το πρόβλημα εδώ δεν είναι το ιστορικό απόσπασμα, αλλά ο τρόπος αξιοποίησής του, που δείχνει έλλειψη θεσμικής κρίσης.» Δυστυχώς, ο τρόπος και το πλαίσιο της δημοσίευσης δεν υπηρετούν τον νηφάλιο δημόσιο διάλογο και αλλοιώνουν την ουσία του θέματος.»
‘ένας Μέγας Αλέξανδρος που να κοιμάται με τον Όμηρο στο προσκεφάλι του’;;;… – στριφογυρίζει ο Καργακος στο μνήμα… Μια αναδιατύπωση ίσως;;;…