Εκοιμήθη εν Κυρίω -σήμερα το μεσημέρι- ανήμερα της Μεσοπεντηκοστής, της μεγάλης δεσποτικής εορτής της εκκλησίας μας (η οποία συνδέει και τιμά τις μεγάλες εορτές του Πάσχα και της Πεντηκοστής, σηματοδοτώντας το μέσον της 50ήμερης περιόδου μεταξύ τους) και θα κηδευτεί μεθαύριο Παρασκευή 08 Μαΐου στις 4μμ, εορτή του Αγαπημένου του Αγίου Θεολόγου που τόσο τιμούσε, ο ακάματος, ταπεινός και χαρισματικός ιερέας του Λαγουδιού επί 48 χρόνια (σχεδόν μισό αιώνα) π. Κυριάκος Παρασκευαδάκης, σε ηλικία σχεδόν 80 ετών.
«Παιδεύων ἐπαίδευσέ με ὁ Κύριος… καὶ τῷ θανάτῳ οὐ παρέδωκέ με (Ψαλμός 117, στίχος 18)
Όπως εξηγούν οι Άγιοι Πατέρες η φράση αυτή διδάσκει ότι οι δυσκολίες και δοκιμασίες δεν είναι δείγμα εγκατάλειψης από τον Θεό, αλλά δείγμα της πατρικής φροντίδας Του για τους εκλεκτούς.Το αποτέλεσμα αυτής της παιδείας δεν είναι ο θάνατος, αλλά η πνευματική ωρίμανση, η σωτηρία και τελικά η αναψυχή, η εσωτερική γαλήνη και η είσοδος στις «Πύλες της Δικαιοσύνης».
Εορτή μάλιστα σήμερα του Δικαίου Ιώβ του Προφήτη και της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας (για όσους γνωρίζουν τον βίο και τις δοκιμασίες τους οι οποίες τους Αγίασαν).
Ο παπά Κυριάκος, ο παπάς μας -όπως πολύ συχνά διηγούνταν ο ίδιος- ήταν ένα φτωχόπαιδο πολύτεκνης αγροτικής οικογένειας από το Λαγούδι, γεννήθηκε το 1946 και μεγάλωσε στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια.
Πρωτότοκος γιος με έξι μικρότερες αδελφές (δεύτερος πατέρας και προστάτης τους) μεγάλωσε και ανδρώθηκε στον αγώνα της επιβίωσης εγκαταλείποντας το σχολείο μετά το δημοτικό για τις σκληρές αγροτικές δουλειές (της οικογένειας αλλά και στο μεροκάματο, σε ελαιοτριβεία κλπ).
Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας πήγε στα καράβια ναυτικός και στη συνέχεια μετανάστης στη Γερμανία (εξού και η αγάπη του για τον Καζαντζίδη και τα τραγούδια της ξενιτιάς, τα οποία έμαθε πριν την ψαλμωδία).
Όταν παντρεύτηκε την αγαπημένη του πρεσβυτέρα Ζαχαρούλα Τσακίρη, από τον Άγιο Γεώργιο Πυλίου και απέκτησε μαζί της τα πρώτα παιδιά, είχε έρθει στην Κω από τη Γερμανία για λίγες μέρες, την χρονιά που το χωριό θα έμενε χωρίς Ιερέα (καλοκαίρι 77-78).
Θυμόταν ότι είχε βρεθεί στην εορτή του Προφήτη Ηλία στο μεσόβουνο στη μινιέρα και τον έβαλε ο τότε ψάλτης και μετέπειτα Ιερέας αδελφός της συζύγου του π. Μιχάλης Τσακίρης να ψάλλει το απολυτίκιο του Αγίου. Ήταν η μόνη σχέση που είχε με τα εκκλησιαστικά πράγματα.
Όταν επέστρεψε στη Γερμανία (εν τω μεταξύ το χωριό θα έμενε χωρίς ιερέα λόγω της μετάθεσης του μακαριστού παπά Σταμάτη Τογρού, στο χωριό του το Πυλί), άρχισε να βλέπει το ίδιο συνταρακτικό όνειρο, κάθε μα κάθε βράδυ, επί έξι ολόκληρους μήνες… Έβλεπε΄ότι ανέβαινε -όπως έλεγε- επάνω στον τρούλο της εκκλησίας και έπεφτε κάτω χωρίς να πάθει τίποτα, ξυπνώντας απορημένος και ταραγμένος.
Όταν ο ένας μετά τον άλλον οι δικοί του άνθρωποι και συγχωριανοί του τον καλούσαν να επιστρέψει και να γίνει αυτός Ιερέας ως ο πιο άξιος και ενδεδειγμένος στο χωριό, βλέποντας και το ίδιο όνειρο να επιμένει, είπε τελικά το «Ναι» (και από τότε σταμάτησε ακαριαία να το βλέπει).
Ήρθε λοιπόν στην Κω οικογενειακώς Φεβρουάριο του ’78 και Μάρτιο του ίδιου μήνα, «ακτινογραφώντας» ο μακαριστός δεσπότης Ναθαναήλ ο Α’, τον άνθρωπο και τις αρετές του, τον κάνει Διάκονο την μια εβδομάδα και Ιερέα την επόμενη, ανήμερα του Ευαγγελισμού 25 Μαρτίου του 1978.
Έπειτα από μια σύντομη καθοδήγηση και ενημέρωση για τα εκκλησιαστικά, από τον επίσης μακαριστό και σεβάσμιο Ιερέα της Ευαγγελίστριας π. Γαβριήλ Κοσσαρή που ουσιαστικά ήταν ο Πνευματικός και Δάσκαλος του στην Ιεροσύνη, παίρνοντας την βοήθεια και τις συμβουλές του μέχρι την κοίμησή του, αρκετά χρόνια αργότερα. (Μάλιστα -όπως είχε πει στη χειροτονία του- το πρώτο παιδί που βάφτισε ο παπά Κυριάκος έγινε… Ιερέας, είναι ο π. Περικλής).
Άξιος και σεβάσμιος ιερέας, πατέρας όλου του χωριού και όχι μόνο, που ευτύχησε να έχει στήριγμα στο πλευρό του, την Πρεσβυτέρα Ζαχαρούλα, τέσσερα πολύ αξιόλογα παιδιά: την Αργυρώ, την Σέβη, την Δήμητρα και τον Δημήτρη με τα εγγονάκια που του χάρισαν, τα οποία υπεραγαπούσε και τον υπεραγαπούσαν (δακρύζοντας από χαρά κάθε φορά που τα έβλεπε να μπαίνουν στην εκκλησία…)
Έκτοτε, έμεινε ο άγρυπνος φρουρός και υπηρέτης της Παναγίας (Ιερού Ναού Γενεσίου Θεοτόκου στο Λαγούδι) έως τα μέσα Φεβρουαρίου 2026 (Κυριακή του Ασώτου), που έπαθε το σοβαρό πρόβλημα με τη μέση του και δεν μπορούσε να σηκωθεί όρθιος.
Σηκώθηκε τελικά με δυσκολία και ήρθε στην εκκλησία βοηθώντας τον εκτελούντα χρέη Ιερέως, συγγενή του Αρχιμανδρίτη π. Στέφανο Κουζούκα, την Κυριακή των Βαΐων, τη Μ. Εβδομάδα και την Ανάσταση.
Τελευταία Κυριακή που ήρθε και λειτούργησε κανονικά ήταν την Κυριακή των Μυροφόρων, λέγοντας το Ευαγγέλιο στεντορεία τη φωνή και δίνοντας μας ελπίδα ότι δυναμώνει και θα επιστρέψει γρήγορα και πάλι στα καθήκοντά του (η τελευταία μας κουβέντα ήταν μήπως ήθελαν να έκαναν οι γυναίκες της ενορίας μας καμία ετοιμασία για την εορτή του Αγίου Θεολόγου στο Πυργί, που τόσο ευλαβούνταν ο ίδιος και οι συγχωριανοί του και καλούσαμε τους παριστάμενους να ανέβουν, δείχνοντας τους και το δρόμο…)
Όμως ο Θεός είχε τα δικά Του σχέδια για αυτόν, τις μεγάλες αυτές ημέρες.
Ήταν έτοιμος για πάνω…
Έπειτα από άλλη μια τελευταία μεγάλη δοκιμασία (σημειωτέον ότι όλες τις μεγάλες δυσκολίες της ζωής του και δεν ήταν λίγες ούτε αμελητέες, της πέρασε αγόγγυστα, με ακλόνητη και βεβαία πίστη την οποία εξέφρασε ρητά και κατηγορηματικά σε κάθε ευκαιρία) με το βαρύ εγκεφαλικό ξημερώματα παραμονή Πρωτομαγιάς, πήρε το δρόμο για το Άνω Θυσιαστήριο.
«Ξεκουράστηκε», λοιπόν ο ακούραστος παππάς μας, ο πιστός, καλοκάγαθος, ταπεινός και χαρισματικός υπηρέτης της Παναγίας του Λαγουδιού, τον οποίον η ίδια κάλεσε να την διακονήσει για σχεδόν μισό αιώνα, φτάνοντάς την στα καλύτερα επίπεδα από ποτέ (με την βοήθεια Της, φέρνοντας κοντά της τους άξιους επιτρόπους και όλους τους ανθρώπους Της, που την ανακαίνισαν και την αναμόρφωσαν ριζικά), όπως έλεγε με καμάρι ο ίδιος, στο κάθε φορά μεγάλο Κυριακάτικο «αρχονταρίκι», όπου γέμιζε πάντα η ανακαινισμένη αίθουσα και η μεγάλη αυλή της εκκλησίας την ώρα του καφέ με ανθρώπους απ’ όλο το νησί και όχι μόνο… «Οταν ήμουν νέος ούτε ψάλτη δεν είχα, τώρα που θέλω να φύγω, μου έφερε η Παναγιά τόσους ανθρώπους…»
Χαρακτηριστική εικόνα, όλοι μα όλοι δεν έφευγαν χωρίς να πάρουν την ευχή αυτού του ταπεινού, σεβάσμιου και χαρισματικού Ιερέα, πιάνοντας να φιλήσουν το χέρι του ενώ καθόταν ανάμεσά τους την ώρα του καφέ.
Αξέχαστες και ιερές οι στιγμές, μετά την μεγάλη δοκιμασία της κοίμησης του μακαριστού γαμπρού του παπά Κώστα, οι κομπιασμοί και τα δάκρυα του παπά Κυριάκου σε κάθε Εωθινό κυρίως Ευαγγέλιο που μιλούσε για την Φανέρωση του Χριστού στις Μυροφόρες και τους μαθητές του…
Όπως και τα τελευταία δάκρυα και οι λυγμοί του στα Ευαγγέλια της Μ. Εβδομάδας με τα Πάθη του Χριστού, που μας έκαναν όλους να βουρκώνουμε και να λυγίζουμε μαζί του.
Για τις αρετές, την ανθρώπινη βοήθεια, τις ευεργεσίες, την δοτικότητα, την προσήνεια, το καλοκάγαθο και άκακο του χαρακτήρα του και και τα τόσα άλλα χαρίσματα του παπά Κυριάκου δεν χρειάζεται να μιλήσουμε… Όσοι τον γνώρισαν έστω και για λίγο ξέρουν από πρώτο χέρι (μέχρι και επαναλαμβανόμενοι τουρίστες από Γερμανία, και άλλες χώρες έρχονταν, κάθε χρόνο για να παρακολουθήσουν τις λειτουργίες του και να τον χαιρετίσουν).
Σίγουρα θα τον αναζητήσουν και φέτος για να σιγοτραγουδήσουν μετά «στο περιγιάλι το κρυφό…»
Κλείνουμε με την φράση του Δικαίου Ιώβ που γιορτάζει σήμερα: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο…»
Καλή ανάπαυση και καλό παράδεισο αγαπημένε μας και αξέχαστε παπά Κυριάκο.
Τον δικαιούσαι και τον αξίζεις, με εκείνο το πηγαίο, πλατύ και φωτεινό χαμόγελο σου, όπως ακριβώς απεικονίζεσαι στα βίντεο (που ευτυχώς έχουν ανέβει στο διαδίκτυο) στα ξακουστά ολοήμερα πανηγύρια της Παναγίας μας, πριν από 30 και 40 χρόνια.
«Μακαρία η οδός, η πορεύει σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως».
Το ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για όλα είναι πολύ λίγο και φτωχό, μπροστά στην τόση απλόχερη και μακρόχρονη προσφορά σου…
Να έχουμε την ευχούλα και τις προσευχές σου από το Άνω Θυσιαστήριο.
(φωτογραφία από ξένους επισκέπτες βλέποντας τον να χτυπάει με το σχοινί την καμπάνα για τον Εσπερινό…)
