Έχω επιλέξει συνειδητά να μην αναρτώ και να μην κοινοποιώ ειδήσεις που αφορούν την απώλεια ανθρώπων. Δεν θα το κάνω ούτε τώρα.
Όμως σήμερα νιώθω συντετριμμένη.
Ένας νέος άνθρωπος χάθηκε. Μια ζωή κόπηκε απότομα. Μια οικογένεια βυθίστηκε στο πένθος. Και μαζί της πονά μια ολόκληρη κοινωνία.
Κάθε φορά που συμβαίνει μια τέτοια τραγωδία, όλοι δηλώνουμε σοκαρισμένοι. Όλοι λέμε «να μην ξανασυμβεί». Κι όμως, μετά από λίγο καιρό, επιστρέφουμε στη σιωπή. Σαν να συνηθίζουμε τον κίνδυνο. Σαν να αποδεχόμαστε ότι έτσι είναι τα πράγματα.
Δεν είναι όμως έτσι.
Καμία παράδοση, κανένα έθιμο, όσο βαθιά ριζωμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή. Οι παραδόσεις υπάρχουν για να ενώνουν τους ανθρώπους, να κρατούν ζωντανή την ταυτότητά μας και να δημιουργούν χαρά. Όχι για να γίνονται αιτία θρήνου.
Ίσως ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Να αφήσουμε στην άκρη τον φόβο του πολιτικού κόστους, της κοινωνικής κριτικής ή της παρεξήγησης. Να δούμε κατάματα το πρόβλημα και να αναρωτηθούμε όλοι: τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να μη θρηνήσουμε ξανά έναν νέο άνθρωπο;
Το λιγότερο που οφείλουμε στη μνήμη όσων χάθηκαν είναι να διδαχθούμε από τις τραγωδίες και να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε να μην επαναληφθούν.
Σήμερα δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς. Μόνο θλίψη, περισυλλογή και μια ευχή: να είναι αυτή η τελευταία φορά που η κοινωνία μας μετρά μια τόσο άδικη απώλεια.
Καλό ταξίδι Γιώργο…
