Το παλιό έθιμο για τα χοιροσφάγια, όπως τα έζησα -Πόσοι τα θυμούνται σήμερα; (Γράφει η Ξ. Αγρέλλη)

30
2684
Ψαλίδι / Άγ. Γαβριήλ / Εξοχή, Κως

 

Γράφει η Ξανθίππη Αγρέλλη

 

Ξεφυλλίζω τις πλούσιες και γεμάτες αρχοντιά, παραδοσιακές σελίδες του νησιού μας. Σταματάω στο παμπάλαιο έθιμο για τα χοιροσφάγια.

Αυτό το έθιμο σήμερα θεωρείται βάρβαρο, όπως και οι ταυρομαχίες. Παρόλα αυτά είναι ένα έθιμο, που λέγεται πως  στην Τουρκοκρατία το κρατούσαν μυστικό, αφού οι Μωαμεθανοί δεν καταναλώνουν χοιρινό κρέας. Ωστόσο κατάφερε να επιβιώσει και στο νησί μας, μέσα από εκατοντάδες δύσκολα χρόνια, έχοντας τις ρίζες του στον παλιό παραδοσιακό τρόπο ζωής.

Αναπολώ εκείνες τις Φθινοπωρινές μέρες, τις γεμάτες θόρυβο, κίνηση και ζωντάνια, των κατοίκων του χωριού μας.

(Πριν το αδειάσει η άκαρδη, η μετανάστευση.)

Τις ήπιες  μέρες του Οκτώβρη και του Νοέμβρη, πριν το μάζεμα της ευλογημένης ελιάς, οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι από το Ασφενδιού έως την  Καρδάμαινα και την Αντιμάχεια και από την Κέφαλο έως και το Πυλί, ετοιμάζονταν για τα χοιροσφάγια. Είχαν  τελειώσει πια  και τα Πουζουνίκια, δηλ τα τελευταία μαζέματα της καλοκαιρινής συγκομιδής.                           Έτσι  ετοιμάζονταν οι οικογένειες,  μαζί με όλο το χωριό για τα παραδοσιακά χοιροσφάγια. Οι νοικοκυραίοι  έπρεπε να τα φροντίσουν όλα, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.

Τα χοιροσφάγια, αποτελούσαν σημαντικό κοινωνικό γεγονός, όχι μόνο για όλη την οικογένεια, αλλά και για όλο τον γύρω κόσμο. Αυτό  το έθιμο, αφορούσε τους συγγενείς, τους φίλους, όλη την γειτονιά, ακόμη και όλο το χωριό. Ο νοικοκύρης κάθε σπιτιού, είχε φροντίσει από το Μαρτάπριλο, να πάρει ένα μικρό γουρουνάκι και να το μεγαλώσει, σε ένα ιδιαίτερο χώρο τον χοιρόλακκο ή την χοιρόβουα, ένα λάκκο συνήθως γεμάτο με λάσπη, για τα λασπόλουτρα του ζώου (στα χρόνια του πολέμου το φύλαγαν και μέσα στο σπίτι, στο αμπάρι κάτω από τον ξύλινο κράβατο). Συνήθως έτρεφαν το ζώο με ένα μείγμα  τροφής την μαχτή, δηλ πίτουρα από άλεσμα και στην εποχή τους με σύκα.

Μετά από αρκετούς μήνες και αφού φαινόταν  πια καλά θρεμμένος  ο χοίρος, ήταν έτοιμος να θυσιαστεί, για τα καθιερωμένα χοιροσφάγια.

Οι πάντα καματερές και αεικίνητες νοικοκυρές, αφού συγύριζαν και φροκάλιζαν, δηλ σκούπιζαν τους εσωτερικούς  και εξωτερικούς χώρους των χαμηλόκτιστων σπιτιών τους, μετά τους ασβέστωναν.

Περίμεναν κόσμο και έπρεπε να δώσουν την καλλίτερη  εντύπωση.

Είχα την ευκαιρία να παραστώ καλεσμένη σε γνήσια Ασφενδιανά χοιροσφάγια, στην Πέρα Γειτονειά, αλλά και στην μάντρα του Ηλιάκη.         Αργότερα παρακολούθησα και τα Αντιμαχείτικα, παραδοσιακά χοιροσφάγια στο Μαστιχάρι, από τους συγγενείς του συζύγου μου.

Πρωί-πρωί, από τα χαράματα, ξεκινούσαν όλα, με πολλούς φίλους και συγγενείς να έρχονται για βοήθεια, περιμένοντας με την σειρά τους, να τους  ξεπληρώσουν αυτή την βοήθεια και  στα δικά τους  τα χοιροσφάγια.

Πρώτα ερχόταν ο χασάπης, αυτός μαζί με άλλους γεροδεμένους άνδρες, έδεναν χειροπόδαρα τον καλοθρεμμένο χοίρο και ακολουθούσε η σφαγή  του ζώου. Έπειτα  τον τοποθετούσαν  σε καφάσια με θάμνους και τον ζεματίζανε με καυτό νερό, για να μαδήσει η χοντρή τρίχα του.

Μετά  τον ξύριζαν με ένα ειδικό ξυράφι, ύστερα τον  καψάλιζαν ή τον τσούριζαν,  για να  φύγουν και οι τελευταίες τρίχες, με ξερόκλαδα από σησαμιές,  ελιές ή άγριες αστυφές και κλαδιά από φρύανα και κατσοπρίνια.

Με ένα μεγάλο κομμάτι ελαφρόπετρας, τον πορό, μαζί  με πολύ χοντρό αλάτι, τον έτριβαν παντού, για να μαλακώσει και να καθαρίσει τελείως το γουρουνίσιο, σκληρό δέρμα του.

Παράλληλα οι νοικοκυρές, είχαν φροντίσει να έχουν έτοιμα κλαδιά και χοντρά ξύλα, ακόμη κα ξερές βουδιές, για να μπουν κάτω από τα καζάνια και τα τηγάνια, εκεί στον μεγάλο σιδερένιο τρίποδα ή σε ειδικές  παρασκιές, όπου έβραζαν το νερό που κουβαλούσαν από το παρακείμενο πηγάδι.        Οι αυτοσχέδιες μεγάλες παρασκιές για τα καζάνια, ετοιμάζονταν από την προηγούμενη μέρα. Έτσι αφού έστηναν τα καζάνια, τα γέμιζαν με νερό και ο νοικοκύρης  άναβε και τάιζε συνεχώς τη φωτιά, με κλαδιά  και ξερά ξύλα. Αφού έβραζε καλά το νερό, τότε έφερναν το χοίρο κοντά για το ζεμάτισμα.

Φυσικά τα σκεύη της  κουζίνας ήταν μικρά και μεγάλα, γανωμένα καζάνια, τηγάνια, ταψιά, και πολλές πήλινες κούπες και πήλινα πιάτα βαθιά ή ρηχά. (Τότε τα πλαστικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτα). Ο  γανωτής ήταν ένας γυρολόγος, Μωαμεθανός και τον έλεγαν Ακκή.

Είχε  το δικό του γανωτήριο στα Χαλουβαζιά, εκεί  στον σημερινό τουριστικό δρόμο της οδού Απελλού,  στην παλιά πόλη. Περνούσε  από όλα τα χωριά και τις μάντρες, λίγες μέρες πριν και γάνωνε τα μπακιρένια σκεύη και τα καζάνια, για τα χοιροσφάγια.

Ο  χασάπης, αφού χαράκωνε σταυρωτά το δέρμα του ζώου (δίνοντας το παράγγελμα να γελάσουν όλοι για το καλό…) άρχισε να το τεμαχίζει. Έπαιρνε ένα γενναίο κομμάτι από κρέας μαζί με την αμοιβή  του και αποχωρούσε. Ο χοίρος, τεμαχίζονταν σε διάφορα μέρη. Το κεφάλι και τα πόδια,  τα φύλαγαν για να κάνουν την νόστιμη πηχτή ή τρουμούλα.

Αυτή γίνονταν αφού μετά από πολύωρο βράσιμο, έμενε το παχύ ζουμί μαζί με  το  βραστό κεφάλι, με τα μικρά χοιρινά κομμάτια.  Έστυβαν  αρκετά λεμόνια και την  μοίραζαν σε μικρά πήλινα τσουκάλια. Μαζί με το λεμόνι ή το ξινό λεμόντουζο  και λίγο ξύδι, την τοποθετούσαν για μερικές μέρες καλά σκεπασμένη στην  στέγη του σπιτιού, ώστε με το αγιάζι, δηλ την ψύχρα να πήξει.  (Δεν υπήρχαν τότε τα ψυγεία). Έτσι ο ζωμός γινόταν ένα φυσικό  συμπαγές   ζελέ,  πολύ νόστιμος  και έτοιμος μετά από λίγες μέρες για  κατανάλωση.  Επίσης  μερικοί,  έτρωγαν το συκώτι τηγανιτό ή βραστό.

Τα εντόσθια συνήθως τα έκοβαν μικρά-μικρά,  τα τηγάνιζαν και τα έτρωγαν  αμέσως σαν μεζέδες, που τους συνόδευαν  με το δικό τους σπιτικό κρασί.  Το λίπος, το χώριζαν από το κρέας. Αφού  το έβραζαν καλά, όταν κρύωνε και  γίνονταν σαν αλοιφή,  το  αποθήκευαν στα πήλινα κουζιά, (μικρά κιούπια ή πιθάρια). Αυτό το παχύ ζωικό λίπος, ήταν η λεγόμενη γλίνα και με αυτήν θράφηκαν γενιές και γενιές παιδιών.

Αξέχαστα θα μου μείνουν τα παιδιά του Σχολείου στο Ασφενδιού, όταν μαζί με το συσσίτιο, απολάμβαναν στο διάλειμμα και μια φέτα σταρένιου σπιτικού ψωμιού, αλειμμένη με γλίνα (καμιά φορά με μικρά κομμάτια κρέατος ή πασπαλισμένη με ζάχαρη). Την έφερναν μαζί τους τυλιγμένη καλά στην λαδόκολλα και φυλαγμένη στην πάνινη  Σχολική τους τσάντα.

Η θράκα ήταν έτοιμη λοιπόν για τα χοιροσφάγια και όλη η παρέα αφού χώριζε το ψαχνό του χοίρου ή έβγαζε τις μπριζόλες, ετοίμαζε και τις μπουκιές, για να  τις τσικνίσουν δηλ τσιγαρίσουν.

Οι μπριζόλες συνήθως  ψήνονταν στα κάρβουνα, ενώ οι μπουκιές τσικνίζονταν δηλ   τηγαρίζονταν  στο μεγάλο τηγάνι, πάλι με το χοιρινό λίπος, δηλ τη γλίνα.   Τη γλίνα αργότερα την χρησιμοποιούσαν, για να κάνουν την περίφημη ‘γριά’ ένα Αντιμαχείτικο φαγητό, ανακατεμένο με μπουκιές.  Επίσης  στα ‘φελιά’ δηλ στις  τηγανισμένες φέτες από  ψωμί, χρησιμοποιούσαν πάλι τη χοιρινή γλίνα.

Ένα  μέρος  από το κρέας, το μοίραζαν στους καλεσμένους ή σε αυτούς που τους βοήθησαν. Ένα άλλο μέρος, το φύλαγαν κομματιασμένο και βυθισμένο μέσα στη  γλίνα ή  καλά συντηρημένο με αλάτι, ώστε η οικογένεια να έχει αρκετή  προμήθεια σε κρέας,  για τους δύσκολους Χειμωνιάτικους μήνες.

Στα χοιροσφάγια, στρωνόταν ένα μεγάλο συνήθως υπαίθριο τραπέζι, αν ο καιρός κρατούσε ακόμη και ήταν καλός. Αν  είχε κακοκαιρία, τότε έμπαιναν μέσα στο στρωμένο  τραπέζι του σπιτιού και άρχιζαν το μεγάλο φαγοπότι. Οι  πλούσιοι, έφερναν συχνά και οργανοπαίχτες στη γιορτή των χοιροσφαγίων. Φυσικά οι τσιγαριστές μπουκιές και τα χοιρινά, δεν τρώγονταν σκέτα. Για αυτό οι γυναίκες, είχαν φροντίσει να φτιάξουν με τα αμπελόφυλλα, που είχαν αποθηκεύσει στην άρμη ή αποξηράνει, νοστιμότατα ντολμαδάκια,  τα γνωστά  γιαπράκια.

Επίσης από το χοντρό αλεσμένο σιτάρι, έφτιαχναν σε ένα καζάνι με τον ζωμό του χοίρου,  το εξαιρετικό και θρεπτικό πλιγούρι ή πνιούρι.              Στο χωριό  Αντιμάχεια, το λένε μπηλιούρι.

Όλη μέρα τα παιδιά, όπως και οι μεγάλοι είχαν τη δική τους γιορτή.  Αυτά περίμεναν να πάρουν τη ‘φούσκα’ δηλ την κύστη του χοίρου. Έτσι πλυμμένη καλά και καθαρισμένη με τη στάχτη, την φούσκωναν και την έπαιζαν σαν μια αυτοσχέδια μπάλα.

Οι άντρες αφού είχαν κουβαλήσει πια όλα τα ξύλα για τα καζάνια και είχαν τελειώσει τις δικές τους δουλειές,  κάθονταν  χωριστά από τις γυναίκες στο τραπέζι.  Έτρωγαν μεζέδες  και έπιναν ντόπιο κρασί, παραδομένοι μέχρι αργά το βράδυ, στην δική τους κρασοκατάνυξη.

Οι γυναίκες μετά το συνεχές  τρέξιμο  πάνω κάτω,  για να προλάβουν όλες τις δουλειές, αργά το βράδυ, καθόταν στο πεζούλι κοντά στην παρασκιά εκεί στο τζάκι, μαζί  με τις άλλες γυναίκες και απολάμβαναν τους κόπους τους.

Το έθιμο αυτό, έφερνε κοντά όλο το χωριό. Συγγενείς και φίλοι, ήταν αδελφωμένοι,  ενώ οι προξενήτρες έβαζαν μπροστά την συνήθη δουλειά τους. Οι   κουτσομπόλες, ή κουσελούδες σχολίαζαν ό,τι πιο περίεργο άκουγαν και το διπλασίαζαν, κάνοντας την τρίχα τριχιά και το άσπρο αυγό μαύρο.  Παράλληλα οι νέοι, έβρισκαν την ευκαιρία να αλλάξουν φλογερές  ματιές,  με τις νεαρές χαμηλοβλεπούσες, κρυφές αγαπητικιές τους, ενώ  οι γέροι καμάρωναν το πλούσιο τραπέζι του νοικοκύρη.

Χαρακτηριστικές γραφικές  φιγούρες, στα χοιροσφάγια όπως τους θυμούνται οι παλιοί, ήταν ο ‘χοιρινάς’ και ο ‘γιαπράκας’. Αυτοί γύριζαν στα διάφορα χοιροσφάγια και γέμιζαν τις φαρδιές τσέπες του σακακιού η του παλτού  τους,  με μπουκιές από χοιρινά και  νόστιμα ντολμαδάκια.

Οι οικοδεσπότες, τελευταία για τη χώνεψη κερνούσαν και σπιτικό, γλυκό του κουταλιού.  Όπως  κατακόκκινο ντοματάκι, γλυκό κυδώνι της εποχής  ή πράσινο άγουρο νεραντζάκι.  Επίσης  φρόντιζαν να έχουν στο τραπέζι,  ξερικό καρπούζι και χειμωνικό πεπόνι.

Όταν τέλειωνε το γιορτινό αυτό έθιμο, κανείς από τους  καλεσμένους δεν έφευγε με άδεια χέρια. Όλοι έπαιρναν από ένα κομμάτι μαγειρεμένο ή νωπό χοιρινό, μαζί με λίγο πλιγούρι. Ακόμη  συνήθιζαν να μοιράζουν πλιγούρι, ανακατεμένο με μικρές μπουκιές στην γειτονιά, σε όσους δεν μπόρεσαν να παραστούν στα χοιροσφάγια.

Φεύγοντας έπεφταν και οι ανάλογες ευχές.

-‘Καλοφαωμένα τα χοιρινά σας! Γειά,  στα χέρια σας!  Φχαριστούμεν  σας που ‘ρθατε! Κοπιάστε  και πάλι.

Και  του χρόνου, να’στε καλά μέχρι τα αλλά τα χοιροσφάγια!’

Αυτό ήταν λοιπόν το παμπάλαιο έθιμο των χοιροσφαγίων, που μερικοί τοπικοί λαογραφικοί  Σύλλογοι, όπως ο Απελλής στο χωριό Πυλί ή κάποιοι μεμονωμένοι συμπολίτες μας (από αγροτικές οικογένειες ή κτηνοτρόφοι) προσπαθούν να το κρατήσουν ζωντανό.

Η σημερινή νέα γενιά, ίσως να μην μπορεί  να το συνεχίσει, ούτε να τηρήσει πολλά από τα έθιμα των  προγόνων της.

Βεβαία  οι φιλόζωοι και οι  χορτοφάγοι,  βρίσκουν το έθιμο αυτό  βάρβαρο και σκληρό. Δυστυχώς  η θανάτωση του ζώου ήταν απαραίτητη,  αλλά όχι και ευχάριστη.

Όμως αυτός ήταν  ο τρόπος ζωής και οι ανάγκες επιβίωσης, που έπρεπε να καλύψουν οι άνθρωποι της υπαίθρου. Διότι είχαν να αναθρέψουν πολυμελείς οικογένειες και να ζήσουν αυτοί, μέχρι τα παιδιά και τα εγγόνια τους τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

 

Ξανθίππη Αγρέλλη

30 ΣΧΟΛΙΑ

  1. από φρικτούς πόνους, με αλλόκοσμα και ανατριχιαστικά ουρλιαχτά, αδυνατώντας να αναπνεύσει, αφού μόλις το μαχαίρωσαν και του έκοψαν την καρωτίδα, ενώ το έδαφος να γεμίζει με ρυάκια με το αίμα του… Σα σκηνή από ταινία τρόμου, αλλά δυστυχώς αυτός ο απάνθρωπος, βασανιστικός και αντιχριστιανικός θάνατος, έγινε κανονικότητα και παράδοση στη ζωή μας. Καμία διαφορά με το μουσουλμανικό χαλάλ ή το εβραικο κόσερ. Καμιά προσπάθεια αυτοκριτικής και μετάνοιας. Ρομαντικοποίηση της βαρβαρότητας λες και είμαστε ψυχοπαθείς.

  2. Αγαπητέ ανώνυμε σχολιαστή όπως θα διαβάσεις θεωρώ το έθιμο αυτό βάρβαρο. Υπήρχε όμως και συνεχίζει να υπάρχει. το να περιγράφουμε ορισμένα έθιμα δεν σημαίνει ότι τα επικροτούμε. Ούτε φτάνουμε στο άλλο άκρο να τα καθυβρίζουμε. Γιατί ήταν τρόπος ζωής των προγόνων μας

  3. θεωρείται «έθιμο», δε σημαίνει ότι είναι σωστή, αποδεκτή και μη κατακριτέα. Πολλά έκαναν οι πρόγονοι που δεν είναι σωστά σήμερα. Αν λοιπόν συμφωνούμε όλοι ότι αυτή η βαθιά ασεβής και βάρβαρη πράξη, προς τη ζωή του ζωντανού που μας προσφέρει το σώμα του, είναι αναχρονιστική και απάνθρωπη, θα έπρεπε να καταργηθεί – όχι το έθιμο, αλλά ο φρικτός τρόπος θανάτωσης του ζώου. Αλλά όταν υπάρχει αποδοχή μιας τόσο βάρβαρης και βίαιας συνήθειας, πώς έχουμε την απαίτηση να ζούμε σε μία συμπονετική και εξελιγμένη κοινωνία; Γι’αυτό ακούμε καθημερινά για ακρωτηριασμούς, βασανισμούς, δηλητηριάσεις κλπ αδέσποτων. Λόγω της έλλειψης σεβασμού. Το «Υπήρχε όμως και συνεχίζει να υπάρχει» δεν είναι επιχείρημα, αλλά η πηγή του προβλήματος.

  4. Αγαπητέ ανώνυμε σχολιαστή Συμφωνώ με όσα υποστηριζετε γιατί και εγώ όπως οι περισσοτεροι άνθρωποι αγαπάμε όλα τα ζώα. Όπως είδατε απέφυγα να περιγράψω λεπτομέρειες για τον βίαιο και σκληρό τροπο θανάτωσης του ζώου. Όμως αποτελουσε τροπο ζωής και επιβίωσης. Όπως αποτελούν τα χιλιαδες αιχμάλωτα ζώα η τα άτυχα ζωντανά κοτόπουλα που βρίσκονται στα σιλό των εργοστασίων σαν αντικειμενα.με τον ίδιο τροπο νοιωθω λύπη για τα αθωα θύματα πολεμων η για τους άτυχους ανθρώπους που βίαια σφαγιάζονται απο αλλά ακαρδα ανθρωποειδή.

  5. και αφού η θανάτωση του ζώου θεωρείται αντικειμενικά σκληρή και απάνθρωπη (και όχι μόνο από φιλόζωους ή χορτοφάγους), θα πρέπει να καταργηθεί. Είναι απλά ντροπή να συνεχίζεται μία τόσο βίαιη και αναχρονιστική μέθοδος θανάτωσης ζωντανού. Και για τη συνέχεια/κατάργηση αυτής της συγκεκριμένης βίαιης παράδοσης αποκλειστικά υπεύθυνοι είμαστε εμείς.

  6. Συμπληρωματικα να προσθέσω οτι μακάρι να επιτύχει η κατάργηση για βρώση του κρέατος. Να καταργηθεί το κυνήγι . να καταργηθεί η εκτροφή ζώων .η βιομηχανοποίηση των πουλερικών. και κάθε είδους κρεοφαγία. Διότι στη ζωή από την θυσια του Αβραάμ μέχρι το αρνί του Πάσχα τα ζώα είναι τα θύματα για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους. Συνεπώς η κρεοφαγία ειτε σαν συνήθεια ειτε σαν εθιμοτυπική εκδήλωση είναι υπαρκτή. Για την ανθρωποφάγια των πολέμων του εβραϊκού ολοκαυτώματος και των καθημερινών φρικιαστικων εγκλημάτων όλοι γινόμαστε απαθείς.

    • το συγκεκριμένο βάρβαρο έθιμο του σφαξίματος ζωντανού με κόψιμο καρωτίδας και πνίξιμο από το αίμα του, είναι κάτι που μπορούμε εμείς εδώ να το σταματήσουμε άμεσα και αποτελεσματικά. Τί δουλειά έχει το επιχείρημα «συμφωνώ, αλλά εδώ σκοτώνονται άνθρωποι στον κόσμο…» και όλα τα υπόλοιπα που αναφέρετε; Το συγκεκριμένο γεγονός που παρατηρείται στη δική μας κοινωνία και (δυστυχώς δεν το περιγράφετε αναλυτικά) σε αυτό το άρθρο, δηλ. την απάνθρωπη θανάτωση ζωντανού, μπορούμε να την καταργήσουμε τώρα. Αυτό είναι το θέμα της συζήτησης και η λύση του είναι απλή και δίνεται από εμάς. Μπορούμε να κάνουμε αυτόν τον σκληρό και άδικο κόσμο που περιγράφετε λίγο πιο ανθρώπινο και καλύτερο. Διαβάστε όμως τα υπόλοιπα σχόλια εδώ μέσα και απαντήστε και στους υπόλοιπους.

    • Η φωτογραφία είναι ο ορισμός της βαρβαρότητας,της απανθρωπιάς,μια εικόνα που και εγώ σαν παιδί έζησα, να κρατάνε τα πόδια του ζωντανού 4 συγγενείς μου και το μαχαίρι να μην κόβει τον λαιμό του άμοιρου ζώου,το οποίο σφάζεται και υπέφερε μέχρι το αίμα του να ποτίσει την περιοχή..γι αυτήν την εικόνα θέλουν να πουν οι πιο πάνω..οι εξισώσεις και γενικεύσεις , όπως και η εικόνα του άρθρου είναι ατυχείς, ιδιαίτερα η τελευταία απωθητική.Οι πιο πάνω μίλησαν για ένα έθιμο βάρβαρο,μια ιεροτελεστία , όπως τα ολοκαυτώματα ,που γίνονταν την εποχή του Ιπποκράτη, όπου καιγόταν ζωντανό ένα δεμένο ζώο, προσφορά σε κάποιον θεό..οι σύγχρονοι τρόποι σφαγής προσπαθούν να εξαλείψουν το μαρτύριο του πόνου και άγχους ..δεν είπε για την κατανάλωση κρέατος,ενώ το παράδειγμα με τους σκοτωμούς απο πολέμους και πείνα, έχουν και αυτά σχέση με την απληστία του ανθρώπου.. σκέψου πόσα ειδη έχουν εξαφανιστεί, πόσα είναι υπό εξαφάνιση ..το οικοσύστημα ‘εκδικείται’ και πιο επίκαιρο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει..

  7. Σιγά ρε ανώνυμε σχολιαστή το βαρβαρο έθιμο μπλέξαμε τι σημερινή εποχή με όλες τις λουλουδες..Γιαυτο είναι το γουρούνι κότες η αγελάδα το κατσίκι και πάει λέγοντας να θρεφονται και να καταναλώνονται από τον άνθρωπο.. Ποια δηλαδή η διαφορα όταν πας στο κρεωπολειο να το πάρεις.Μαθαμε τώρα όλοι να το παίζουμε οικολόγοι φιλωζωοι και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο..

    • άνθρωπο που σέβεται τη ζωή και τα ζωντανά του θεού. Συμφωνώ πάντως, σχεδόν το ίδιο είναι: αν υπάρχει μία διαφορά με το κρεοπωλείο, αυτή είναι ότι δεν έχεις απολύτως καμία ιδέα τί σου πουλάει ο κρεοπώλης. Το ‘λουλουδες’ σας πάντως βρωμάει αντρίλα περισσότερο απ’ ό,τι το κρεοπωλείο ζέχνει ωμή κρεατίλα.

    • και μετά λέμε γιατί κρεμάνε αδέσποτα, τα μαχαιρώνουν, τα ψαλιδίζουν, τα δηλητηριάζουν, τα βάζουν φωτιά, και γενικότερα γιατί υπάρχει τέτοια ψυχοπάθεια και κοινωνιοπάθεια σ’ αυτή τη χώρα. Γιατί εκπαιδευόμαστε και γινόμαστε αναίσθητοι από μικρά παιδία μπροστά στη βία των ζώων με τέτοιες βάρβαρες εικόνες. Τα μαχαιρώματα, τα κοψίματα καρωτίδων, τα αίματα και τα φρικιαστικά ουρλιαχτά γίνονται η κανονικότητα των ανατολίτικων αντιλουλούδων.

    • Δεν είναι θέμα εθίμου, αλλά θέμα ηθικής. Αν σε μάθανε να το παίζεις μαχαιροβγάλτης και βαρύμαγκας βασανιστής ζώων, αυτό είναι άλλο θέμα. Μάθετε να το παίζετε και λίγο άνθρωπος. Ίσως εκπλαγείτε.

  8. ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ -ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΩ ΕΠΩΝΥΜΑ ΑΦΟΥ ΜΟΥ ΤΟ ΖΗΤΑΤΕ.- ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ -ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΜΠΑΛΑΙΟ ΕΘΙΜΟ ΠΟΥ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΩ ΒΑΡΒΑΡΟ- ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΠΕΛΛΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΥΛΙ- ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ -ΟΠΟΥ ΠΛΗΘΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ ΜΑΣ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ. -ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΕΠΙΤΙΘΕΣΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ;;-ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΟΥ- ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΒΣΑΝΙΣΜΟΥ- ΘΑΝΑΤΩΣΗΣ- ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ- ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΠΟΝΩ .- ΑΝ ΟΜΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΡΕΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΡΕΑΣ- ΕΓΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ;;-ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΤΖΙΔΙΚΑ-ΤΑ ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΑ- ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΩ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ- ΝΑ ΠΑΓΩΣΩ ΤΟΥΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ – ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΤΡΟΦΕΙΣ ΠΟΥΛΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΖΩΩΝ;;

  9. ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ – ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΔΩ ΑΝΤΙ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ- ΔΗΛ ΤΟ ΠΩΣ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ- ΕΞΑΣΑΦΑΛΙΖΑΝ ΤΗΝ ΚΟΥΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ -ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΕΘΙΜΟ -ΠΟΥ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΧΑΝΕΤΑΙ – Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΓΩ -ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ- ΟΜΩΣ ΤΙ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΑΘΩΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ;;- ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ ;; -ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΙΑ- ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ ΑΜΑΧΩΝ -ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ; ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΩΝ ΑΤΥΧΩΝ ΖΩΩΝ;; –
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

  10. γιατί δε γράφετε ένα άρθρο με εικόνες, βίντεο και περιγραφές για τον τρόπο θανάτωσης και βασανισμού των γουρουνιών και να ζητήσετε την κατάργηση αυτού του φρικτού σαδιστικού θανάτου; Ο κόσμος είναι άδικος με πολλά φρικτά εγκλήματα, αλλά το συγκεκριμένο παρουσιάζεται στον τόπο μας και μόνο εμείς μπορούμε να το σταματήσουμε. Αν δεν μπορούμε να σταματήσουμε τουλάχιστον αυτό, για το οποίο ευθυνόμαστε εμείς, πώς αναφερόμαστε τότε στην παγκόσμια εργοστασιακή κακοποίηση ζώων και μαζική παραγωγή κρέατος, στις γενοκτονίες και στα γενικότερα εγκλήματα του ανθρώπινου είδους; Νομίζω ότι εθελοτυφλούμε, όπως και με τόσα άλλα εξάλλου.

  11. Συμπέρασμα. Όταν λοιπόν ο Έλληνας χριστιανός, (π.χ. ο Ελεος, παραπάνω)

    ο άνθρωπος της αγάπης, ο εκλεκτός, ο καλύτερος απ’ όλους, το φως και η υφαλοκρηπίδα του κόσμου, αρνείται να αντικαταστήσει έναν απαρχαιωμένο, βάρβαρο και σαδιστικό τρόπο θανάτωσης (μαχαίρωμα λαιμού και αργό πνίξιμο από αίμα – όπως σε Ισλάμ και Ιουδαϊσμό) με έναν ακαριαίο και ανώδυνο τρόπο (ενώ δε θα στερηθεί τους αποκεφαλισμούς, τα έντερα, τα αίματα, τους πατσάδες, τις παραπάνω συνταγές – αλλά, τουλάχιστον, το ζωντανό δε θα έχει υποφέρει καθόλου), ενώ το έθιμο θα συνεχίζεται κανονικά, το συμπέρασμα είναι μόνο ένα: απόγνωση.

  12. ο γύρος έφτασε 3€ και εσείς μας τσαμπουνατε για έθιμα?ποιά έθιμα δεν βλέπετε ότι όλα σβήνουν σιγά σιγά!Τούρκοι έχουμε γίνει!Καλά μας λένε τα προμαζεματα τουρκοσπορους

  13. Φιλοι ανωνυμοι σχολιαστες. Μην πυροβολητε τον πιανίστα. Στο επόμενο άρθρο μου ευχαρίστως θα έχετε εκτενείς απαντήσεις σε όσα μου ζητήσατε. Ευχαριστώ τον φιλο Γιάννη που θα το ανεβάσει.

  14. Δηλαδή μια Ασιατική χώρα όπως το Πακιστάν,που λιθοβολούν τις άμοιρες γυναίκες

    που έκαναν το λάθος να κοιτάξουν άλλο άνδρα,πρέπει να αναβιώνει μέσω λευκωμάτων,παράθεση σκηνών σπάνιων φωτογραφιών στις νέες γενιές τους?Γιατί και αυτά εκεί είναι ‘πατροπαράδοτα έθιμα’,που δείχνουν πως μεγαλώνει ένας Ασιάτης και φυσικά κάποιες περιοχές της Ελλάδας,το έχουν ‘γνωρίσει’.Επίσης ένα έθιμο Μουσουλμανικών Κρατών είναι το αυτομαστίγωμα μέχρι λιποθυμίας πιστών και αν κάνουμε αναγωγή στο σκεπτικό σας,μάλλον θα πρέπει όταν συμβαίνει ακόμα και στα κράτη που έχουν φτάσει σαν Οικονομικοί πρόσφυγες,να δημοσιοποιείται σ όλα τα ΜΜΕ ,για την κατανόηση της ‘κουλτούρας’ ..Η ‘υπερβολή’ Ξανθίπη στην βαναυσότητα απέναντι σε ανυπεράσπιστα όντα,πρέπει να προβάλλεται σαν παράδειγμα αποφυγής,τα υπόλοιπα περί εθίμων και πραγματικά είναι για …κλάματα.
    Για να καταλάβουν οι νέοι την αξία τέτοιων εθίμων,συμπληρώστε και μερικά άλλα όπως τα προγαμιαία συμβόλαια,όπου πάντρευαν κοριτσάκια ,αφού τα έταξαν ανάλογα με τις ‘προσφορές’ του γαμπρού..θυμηθείτε πόσα ‘ζα’ έταζαν στις προίκες.

  15. ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΕΘΙΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟΥΜΕ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑ . ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΣΥΝΑΦΕΣ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

  16. Κρητικός κρέμασε και προσπάθησε να ευνουχίσει με ψαλίδι ζωντανό σκύλο. Εχθές καθηγητής μαχαίρωσε ζωντανό σκύλο. Όταν τα παιδιά μας, από μικρά, αναισθητοποιούνται στην κακοποίηση ζώων, μεγαλώνουν και γίνονται ο Κρητικός, ο Καθηγητής και όλα αυτά τα κοινωνιοπαθή τέρατα που βλέπουμε καθημερινά.

    H πρώτη άμεση επαφή των παιδιών μας με την αποδοχή και την ενσωμάτωση του βασανισμού ζώου στην κοινωνία μας, γίνεται με αυτό το έθιμο.

    Θα ήταν λυπηρό και αντιπαραγωγικό, αν όταν κάθε φορά, που αναφερόμαστε σε ένα τοπικό πρόβλημα, να ξεκινάμε τη συζήτηση για την λύση του λέγοντας «ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι αλλού βομβαρδίζονται». Έτσι δεν πρόκειται να λυθεί τίποτα. Δεν πρόκειται να βελτιωθούμε ποτέ σαν ηθικοί άνθρωποι και σαν κοινωνία.

    Αν δε βελτιωθούμε εμείς πρώτα, πώς θα βελτιώσουμε τον κόσμο γύρω μας;

    Να μην καταργηθεί το έθιμο, αλλά ο φρικτός τρόπος της δημόσιας θανάτωσης του ζώου. Σεβασμός προς τη ζωή του με σύντομο και ανώδυνο τρόπο.

  17. ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΦΙΛΕ ΑΝΩΝΗΜΕ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΒΡΗΤΕ ΣΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ -ΠΟΥ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ Η AEGEANEWS ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ-

  18. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ- ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ.- ΕΓΩ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΑ ΟΣΑ ΕΖΗΣΑ -ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ-ΣΕΒΑΣΤΗ Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥΣ- ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΜΕ ΕΝΑ ΕΚΤΕΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ AEGEANEWS –

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΑΝΩΝΥΜΑ Ή ΕΠΩΝΥΜΑ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.