Subject: Η ΚΩΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΛΏΣ «ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΌ ΠΡΟΪΌΝ ». ΕΊΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΊΑ. .
Η Κως βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Δεν είναι απλώς ένας επιτυχημένος τουριστικός προορισμός· είναι ένας τόπος με ιστορικό βάθος, από την εποχή του Ιπποκράτη μέχρι σήμερα, που όμως κινδυνεύει να χάσει ολοκληρωτικά την ταυτότητά του μέσα στη μονοκαλλιέργεια του μαζικού τουρισμού.
Ας μιλήσουμε καθαρά.
Η τοπική κοινωνία έχει εθιστεί στη λογική του «όσο φέρνει χρήμα, είναι καλό».
Η δημοτική αρχή ακολουθεί – και συχνά ενισχύει – αυτή τη νοοτροπία.
Η Περιφέρεια χειροκροτεί κάθε επένδυση χωρίς ουσιαστικά φίλτρα, χωρίς συνολικό σχέδιο φέρουσας ικανότητας, χωρίς σαφείς κόκκινες γραμμές.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί:
Οι υποδομές ασφυκτιούν.
Το οδικό δίκτυο καταρρέει το καλοκαίρι.
Το νερό και η ενέργεια πιέζονται στα όριά τους.
Οι νέοι δεν μπορούν να βρουν προσιτή κατοικία.
Η πολιτική ευθύνη είναι συγκεκριμένη. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης.
Δεν υπάρχει στρατηγικό σχέδιο που να λέει «ως εδώ».
Υπάρχει μόνο διαχείριση της σεζόν και επικοινωνία έργων.
Όμως ευθύνη δεν έχουν μόνο οι αρχές. Η κοινωνία που σήμερα καταγγέλλει, είναι η ίδια που χθες ζητούσε εξυπηρετήσεις.
Είναι η ίδια που θεωρεί φυσιολογικό να παρακάμπτονται κανόνες όταν την εξυπηρετεί.
Είναι η ίδια που μετρά την επιτυχία με τον τζίρο του Αυγούστου και όχι με την ποιότητα ζωής του Φεβρουαρίου.
Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, καμία δημοτική αλλαγή δεν θα είναι αρκετή.
Χρειαζόμαστε:
Ρητές ζώνες προστασίας και αυστηρό χωροταξικό σχεδιασμό.
Όρια στην υπερσυγκέντρωση μεγάλων τουριστικών μονάδων.
Επενδύσεις σε ποιότητα, όχι σε ποσότητα.
Στρατηγική για κατοικία εργαζομένων και νέων οικογενειών.
Πολιτική βούληση να συγκρουστεί με μεγάλα συμφέροντα.
Η Κως δεν μπορεί να είναι απλώς «τουριστικό προϊόν».
Είναι κοινωνία. Είναι κοινότητα.
Είναι τόπος που πρέπει να αντέξει στον χρόνο.
Το πραγματικό ερώτημα προς τη Δημοτική Αρχή και την Περιφέρεια δεν είναι πόσες αφίξεις είχαμε φέτος.
Το ερώτημα είναι: ποιο είναι το όριο; Ποιο είναι το σχέδιο; Ποια Κω παραδίδουμε στις επόμενες γενιές;
Αν δεν απαντηθούν αυτά, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη.
Μιλάμε για σταδιακή φθορά με καλό ταμείο.
Και αυτή δεν είναι στρατηγική.
Είναι πολιτική μυωπία.
