Φώτης Θαλασσινός: Προσπαθώ να επικοινωνήσω την τέχνη μου κάπως υπόγεια

Ο φανερός κόσμος είναι ο κόσμος του εγκλήματος.

Οι θεσμοί και οι δημόσιες σχέσεις οι περί των τεχνών είναι μια μύηση στους αλλεπάλληλους δουλικούς συμβιβασμούς.

Ο Έλληνας καλλιτέχνης προσδοκά την θεσμική αναγνώριση. Πάει να πει είναι κολλημένος να δώσει σκοταδιστική λογοτεχνία, παρηγοριά, ατέρμονη ηθικολογία και κανένα απελευθερωτικό για τον φιλότεχνο έργο.  Και εννοείται τα ίδια σε όλες τις μορφές τέχνης.

Είχα πει πως ως καλλιτέχνης αναγνωρίζω την θέληση και την πρόθεση μου να φωτίσω το ανθρώπινο υποσυνείδητο, το χωνευτήρι  των πιο σκοτεινών χαρακτηριστικών των ανθρώπινων όντων. Αλλά και πράγματα που κανείς ρίχνει σ’ αυτό, το υποσυνείδητο και δεν είναι απαραιτήτως κακά. Προσπαθώντας να κάνω κάποια πράγματα και βλέποντας πως σε πολλές περιπτώσεις η τέχνη είναι η βιτρίνα και στην ουσία της είναι ένας ακόμη   μηχανισμός ξεπλύματος μαύρου χρήματος, ήξερα πως γράφοντας τέτοια πράγματα δεν προκειται να ακουστώ ποτέ.

Έβγαλα αυτές τις φωτογραφίες που όποιος τις αγοράσει μαζί με την χειρόγραφη λεζάντα τους που παραθέτω πιο κάτω θα με βοηθήσει να πάρω κι εγώ λίγο φως στα πολλαπλά αδιέξοδα που καταλήγουν οι όποιες προσπάθειες μου να εισέλθω στον κόσμο και την πραγματικότητα. Ο κόσμος τους με πετάει έξω. Κι αυτό είναι αποκαρδιωτικό.

Υ.Γ. Ο κόσμος και οι άνθρωποι είμαστε κακοί. Το έχει πει εδώ και δυο αιώνες ο Λωτρεαμόν.

ΛΕΖΑΝΤΑ.

Τριαντάφυλλα σε έργα από τους προραφαηλίτες και τους αισθητιστές.  Εκείνο το κόκκινο  τους σαν υπόσχεση αλλά και αποτροπή. Το πάθος είναι αίμα και σπατάλη και αγκάθι και έκσταση.  Ξεγελάει πολλά υποσχόμενο. Κρύβει καλά την αιμοδιψή του φύση. Και την θνησιγενή. Το πάθος φέρει σύμφυτη με την γέννηση του την αλήθεια της ψυχοφθόρας λήξης του. Τα τριαντάφυλλα στους προραφαηλίτες δεν συμβολίζουν μόνο την συναισθηματική ένταση αλλά και τον μαρασμό ή τον θάνατο και τον κίνδυνο. Τα τριαντάφυλλα μπορείς να τα δεις αλλά όχι να τ’ αγκαλιάσεις. Και περιπαθής τ’ αγκαλιάζεις κι  όταν αιμορραγείς είναι πια αργά. Σύμβολα της υπόσχεσης που όταν εκπληρώνεται σε ζαλίζει σε ηδονιστικούς ιλίγγους κι έπειτα σε αφήνει με το πένθος του τέλους της.  Οι υποσχέσεις λειτουργούν όπως το φως στις λάμπες για τις νυχτοπεταλούδες. Τις ελκύουν ερωτικά και μετά τις καίνε. Δεν ξέρω αν αξίζει να πεθαίνει κανείς μέσα σε τέτοια φώτα και φλόγες. Αν να χάνεσαι στην τοξική ομορφιά έχει μια απόλαυση, τότε γιατί να μην δοκιμάσεις την γεύση τούτης της εκμηδένισής σου. Κάπως έτσι και η ηδυπάθεια στις παρυφές των κοινωνιών. Στα περιθώρια τους. Περιθωριακός για τα καλά μια παρακολουθώ απλώς κι έπειτα πέφτω με τα μούτρα στους γκρεμούς. Όλη μου η ζωή υπήρξε μια μετάβαση/παλινδρόμηση από τούτο τον κοινό κυνικό κόσμο προς τους ροδώνες με τα ρόδα και τ’ αγκάθια τους.

 

Ο Ηλιογάβαλος ο Ρωμαίος αυτοκράτορας που βασίλεψε απ’ τα 14 μέχρι και τα 18 του έτη οπότε και δολοφονήθηκε έχει καταγραφεί ως η πρώτη τρανς γυναίκα αυτοκράτορας στην ανθρώπινη ιστορία. Γνωρίζουμε γι’ αυτόν αλήθειες και μύθους απ’ την Historia Augusta. Μια προσωπικότητα που είχε στην αυλή του μόνο άντρες με μεγάλα πέη. Κατά τον ίδιο τρόπο που ένας άντρας αδερφή με εμμονικό πάθος στο μέγεθος αποκλείει την συνεύρεσή του με κωλομπαράδες που την έχουν κάτω από 20 εκατοστά. Έχω έναν τέτοιο φίλο size queen που μετράει τα πέη των αντρών πριν τους βάλει στο σπίτι του και μάλιστα τους «κόβει» και τους διώχνει με πιο ανεβασμένες απαιτήσεις. Στα 21 εκατοστά. Ο Ηλιογάβαλος έκανε τα λουτρά του μέσα σε πισίνες με ροδοπέταλα και πέρλες και χρυσόσκονη. Ο ζωγράφος Lawrence Alma–Tadema έχει στο έργο του The Roses Of Heliogabalus αναπαραστήσει μια σκηνή που περιγράφεται στην Historia Augusta και σύμφωνα με την οποία οι επισκέπτες του αυτοκράτορα βρέθηκαν κυριολεκτικά να πνίγονται κάτω από κιλά από ρόδα και ροδοπέταλα τα οποία έπεσαν πάνω τους από ένα ειδικά κατασκευασμένο ταβάνι.