Με αφορμή ένα αληθινό σενάριο για την Άννα Καραμπεσίνη :
«Αγάντα Άννα…μια ζωή!»
Τρίτη 13/1/26 , 9 με 10 το βράδυ,
στην εκπομπή του Γιώργου Τσάμπρα.
και στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Νομίζω ότι από τότε που γνώρισα την Άννα Καραμπεσίνη – ήταν το 1997 – πάντα ήθελε να καταγράψει τη ζωή της, τη διαδρομή της σ’ ένα βιβλίο. Και ακούγοντάς την, από την πρώτη στιγμή, κι εγώ πίστευα ότι όσα μετέφερε άξιζε τον κόπο να καταγραφούν. Και οι εμπειρίες, και οι σκέψεις, και οι στίχοι που έφτιαχνε καθημερινά, είτε με αφορμή κάποια αιώνια «θέματα» ( μάνα, ξενιτιά, χαρές και βάσανα της ζωής ) είτε γιατί ήθελε να στείλει ευχές ή κάποιο μήνυμα σε κάποιον. Ο ίδιος κατά καιρούς, έλαβα αρκετές επιστολές, με το χαρακτηριστικό της γραφικό χαρακτήρα, που μού έγραφε έμμετρα, είτε για κάποια ζητήματα πού μάς απασχολούσαν τότε – ας πούμε, η έκδοση ενός δίσκου – είτε ακόμη και για τα γενέθλια των παιδιών μου. Και δεν ξεχνούσε ποτέ και τίποτα… Πέρασαν τα χρόνια. Και ο ίδιος άκουγα πολλές φορές όλο και περισσότερες ιστορίες, όσες φορές βρεθήκαμε με την «κυρία Άννα». Αλλά ήταν ο Γιάννης Κουτρουμάνης που βρέθηκε κοντά της, στήριξε τα τελευταία δύσκολα χρόνια της και κατέγραψε συστηματικά αυτό το υλικό. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να γίνει η έκδοση… Και η Άννα Καραμπεσίνη έφυγε το 2018, στα 95 της χρόνια – όρθια και διαυγής μέχρι το τέλος.
Όταν βρέθηκα λοιπόν μπροστά στο βιβλίο του Γιάννη Κουτρουμάνη που εξέδωσε αυτές τις μέρες το Κέντρο Γραφικών Τεχνών της Κω, με τη στήριξη της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου, κυριολεκτικά «ρούφηξα» τις 544 μεγάλες σελίδες του. Τα κείμενα για μια ζωή, τις φωτογραφίες και τα χειρόγραφα μιας ζωής. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να αναπαραστήσει με λόγια αυτό που κουβαλάει στις σελίδες του ένα τέτοιο βιβλίο. Δεν ξέρω καν πως μπορεί να το αντιμετωπίσει κάποιος που δεν ξέρει ή δεν έχει ενδιαφέρον για τη ζωή στα Δωδεκάνησα από τα χρόνια που ήταν Ιταλοκρατούμενα, για τη ζωή μιας αγροτικής οικογένειας με έξι κορίτσια από την Αντιμάχεια, για το ταξίδι των μελών της στην Αθήνα για … ιατρικούς λόγους, που κατέληξε για την Αννα στο Σύλλογο του Σίμωνα Καρρά και έτσι άρχισε η περιπέτεια με το ραδιόφωνο του ’50, με την δισκογραφία του ’60, του ’70, του ’80, με τις πατριωτικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό…
Πάντα είχα κάποιες ιδιαίτερες σκέψεις και θέσεις για το ρόλο που έχουν οι μεγάλοι τραγουδιστές και μουσικοί στην συνέχεια και την εξέλιξη αυτού που συχνά αντιμετωπίζεται στατικά, αν και λέγεται … «παράδοση». Αυτό που μού έκανε πιο πολύ εντύπωση γνωρίζοντας τις αδελφές Άννα Σαρρή- Καραμπεσίνη και Εφη Σαρρή ήταν η ευκολία με την οποία τραγουδούσαν κάθε φορά που στη συζήτησή μας αναφερόταν ένα τραγούδι. Και όχι μόνο τραγούδια της πατρίδας τους… Από Ιταλικά τραγούδια που πρωτάκουσαν στα χρόνια του 30 μέχρι βυζαντινούς ύμνους κι από θρήνους για την άλωση της Πόλης που έμαθε η Άννα κατά τη διάρκεια της θητείας της στη χορωδία του Σίμωνα Καρρά μέχρι στεριανά τσάμικα της Κεντρικής Ελλάδας. Και όλα, τα ζωντάνευαν εξαιρετικά αβίαστα… Όχι σα να ήταν αυτό κάτι ξεχωριστό, που είχε να κάνει με την “καλλιτεχνική υπόστασή” τους ή την “καριέρα” τους, αλλά σα να ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς τους, της σκέψης τους, της ζωής τους. Κάπως έτσι έγιναν οι επιλογές της σημερινής εκπομπής, μέσα στην εβδομάδα που η έκδοση θα παρουσιαστεί στην Κω, την ερχόμενη Κυριακή 18 Ιανουαρίου ( ώρα 6 το απόγευμα, στην Πνευματική Εστία της Μητρόπολης Κω και Νισύρου ). Με ηχογραφήσεις που έκαναν η Άννα Καραμπεσίνη και η Εφη Σαρρή κυρίως στα χρόνια του ’70, με προφανή στόχο να στηρίξουν τη διάθεση για γλέντι στους μεγάλους δίσκους που ηχογραφούσαν τότε, με κομμάτια «γνωστά και γρήγορα». Και πάντα, με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».
ΣΗΜ : Θέλησα στη φωτογραφία της ανάρτησης, να δω το βιβλίο ανάμεσα σε μεγάλους δίσκους βινυλίου της Αννας Καραμπεσίνη αλλά και κάποιες νεότερες εκδόσεις ανάλογου υλικού. Νομίζω ότι η εικόνα έχει τη δική της σημασία…
