Μια ζεστή καλημέρα λιγότερη
ΑΔΕΙΑΣΕ ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΑΚΙ
ΤΗΣ ΣΟΥΠΕΡ ΓΙΑΓΙΑΣ ΑΦΡΑΤΗΣ
Η μάμη μου, η Τούλα, μου έλεγε ότι όσοι άνθρωποι φεύγουν γιορτινές μέρες τους αγαπά πολύ ο Θεός.
Μαθαίνοντας ότι η γιαγιά Αφράτη έφυγε ανήμερα της Ανάστασης, το επιβεβαίωσα για μια ακόμη φορά.
Όταν το 2010 πρωτοήρθα στο Ζηπάρι, ως σώγαμπρος, το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το γειτονιό στην περιοχή.
Κάθε μέρα, στο δρόμο προς το σχολείο έβλεπα τις σούπερ γιαγιάδες του Ζηπαριού. Την αείμνηστη, φοβερή και τρομερή, Ακίνδυνη, την καλοσυνάτη Αφράτη, την καλοχαιρέτητη Διονυσία, την αείμνηστη μορφή Μαρθούλα, την αεικίνητη Σμαραγδή.
Όλες στις αυλές τους, στα μπαλκονάκια με τα λουλουδάκια τους, με ένα χαμόγελο στα χείλη, καλοχαιρέτητες, πρόσχαρες, μ’ ένα καλό λόγο.
Αυτές οι σταθερές αξίες του Ζηπαρίου, χρόνο με το χρόνο χαράχτηκαν τόσο στην καρδιά μου, πόσο μάλλον στις ζωές των Ασφενδιανών, αποτελώντας σημείο αναφοράς στο χωριό.
Αυτές οι γιαγιάδες αποτελού(σα)ν την ωραία καθημερινότητά μου στο χωριό. Ίσως γιατί μεγάλωσα με γιαγιά και παππού, κι έχω αδυναμία στους μεγάλους αλλά αληθινούς ανθρώπους.
Κάθε φορά που περνώ από τις αυλές τους, το βλέμμα μου πάει ασυναίσθητα προς τα εκεί.
Να τις δω, είτε κατά μόνας τα πρωινά, είτε μαζεμένες τις περισσότερες στης κυρα Διονυσίας.
Θυμάμαι κάποτε είχα πει στον Στέφανο, στο γιο της Αφράτης: Εάν δε δω κάποια μέρα τη μάνα σου και τις άλλες γιαγιάδες στις αυλές τους, ανησυχώ και ρωτώ.
Τα τελευταία χρόνια, η παρουσία της γιαγιάς Αφράτης στο μπαλκονάκι της λιγόστευε.
Κάθε φόρα που μάθαινα ότι κάτι έχει ή πήγαινε στο Νοσοκομείο, ρωτούσα την κόρη της, Μαρία.
Εκεί που ήταν σίγουρο ότι θα φύγει, η σούπερ γιαγιά του Ζηπαριού την… έσκαγε στο Χάρο και σηκωνόταν πάλι πάνω. Όμως, τελευταία είχε βαρύνει.
Η Λαμπρή μέρα της Ανάστασης ξεκίνησε με τη στενάχωρη είδηση της απώλειας της γιαγιάς Αφράτης, που πέραν των παιδιών, των εγγονών και των δισέγγονών της, σκόρπισε θλίψη σε όλη τη γειτονιά, σε όλο το Ασφενδιού.
Γέμισε θλίψη όλους εμάς που είδαμε μέσα από τα μάτια της τι σημαίνει καλοσύνη.
Και μπορεί να είναι μια μέρα χαράς γιατί η ζωή νίκησε το θάνατο, αλλά σημαδεύτηκε από την απώλεια μιας εξαιρετικής γυναίκας.
Δε θα ξεχάσω, τις πρωινές καθημερινές καλημέρες της. Μια ζεστή καλημέρα λιγότερη, μου είπε η γυναίκα μου όταν έγραφα την ανάρτηση. Και έχει απόλυτο δίκιο, γιατί η γιαγιά Αφράτη ήταν ένας Άνθρωπος όλο αγάπη και νοιάξιμο για τους άλλους.
Δε θα ξεχάσω, όταν άνοιγαν τα σχολεία που την πείραζα, λέγοντάς της ότι αν δεν έρθει σχολείο θα μείνει στην ίδια τάξη.
Δε θα ξεχάσω, τα μεσημέρια που παίρναμε τα παιδιά απο το σχολείο και την έβλεπα να τρωει. Τη ρωτούσα τι φαγητό έχει και μου απαντούσε: ορίστε να φάμε. Το έλεγε και το εννοούσε.
Δς θα ξεχάσω τη συγκίνήσή της όταν πήγαν τα παιδιά μας, πριν 2 χρόνια, να της πουν τα κάλαντα (απ’ όπου και το βίντεο), αλλα και όταν της πήγαινα κάποιες Κυριακές αντίδωρο από την Εκκλησία.
Η γιαγιά Αφράτη άφησε στην οικογένειά της και σε όλους μας που τη γνωρίσαμε μια ωραία, συγκινητική ανάμνηση, αλλά και μια σπουδαία διδαχή: να δοξάζουμε το Θεό. Αυτό έλεγε πάντα.
Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της.
Καλό Παράδεισο, γιαγιά Αφράτη.
