ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΟΥΛΑΣ
ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Πως να ξεχάσεις Ανθρώπους σαν την Ευτυχία Σακέλλη…
Πάντα μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη, καλοσυνάτη, ευγενής, πράος χαρακτήρας.
Νοιαζόταν για όλους μας, φίλους, συγγενείς και γείτονες.
Δε θα ξεχάσω όταν πηγαίναμε να της πούμε τα κάλαντα, μας προσέφερε κεράσματα και μας έδινε και κάτι.
Δε θα ξεχάσω τη μπασκέτα (του Μιλτιάδη) στην αυλή της που μας άφηνε να παίζουμε.
Τέτοιες μέρες έπλενε τα πάντα για να είναι στην εντέλεια. Έλαμπε πάντα το σπίτι της.
Δε θα ξεχάσω τις ευχές της στο γάμο μας. Άνθρωπος δοτικός, που ξεχώριζε για την αγάπη της προς τους άλλους.
Δε θα ξεχάσω που ερχόταν κάθε χρόνο στον Αη Γιώργη της γειτονιάς μας (του Κεφάλα, στη Χαλικούρα), καταβάλλοντας ιδιαίτερο κόπο τα τελευταία χρόνια.
Δε θα ξεχάσω τη διαρκή μάχη της για ζωή. Αγωνίστρια, αγόγγυστα.
Η Ευτυχούλα (μας), πλέον, φωτίζει με το χαμόγελό της τον παράδεισο.
Άφησε σε όλους εμάς το θετικό της αποτύπωμα και στην οικογένειά της την ευτυχία ότι υπήρξε πηγή… ευτυχίας στη ζωή τους.
Θερμά συλλυπητήρια στην αγαπημένη οικογένειά της.
Ο Θεός να την αναπαύει εν ειρήνη.
