Ροδίτισσα 70 ετων χρειάστηκε δυο φορές να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο της Σάμου για να εισαχθεί στη ΜΕΘ γιατί στο νοσοκομείο της Ρόδου δεν υπήρχε κενό κρεββάτι στην Εντατική! ΤΟ ΕΣΥ του Αδωνι που αρνείται να δίνει ευκαιρίες σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας αλλά φοβούμαστε και νεώτερης….Η έλλειψη εντατικολόγων είναι ενα σοβαρό ζήτημα για το νοσοκομείο και τίθενται σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Η ανάρτηση της κόρης της γυναίκας που νοσηλεύεται για δεύτερη φορά στη ΜΕΘ του νοσοκομείου της Σάμου που απευθύνεται στον κ. Γεωργιάδη και σε όλους εμάς:
Κύριε Υπουργέ Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη.
Δεν ασχολούμαι με την πολιτική.
Είμαι μια απλή εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα, πωλήτρια με βασικό μισθό, που παλεύει καθημερινά για τα βασικά.
Από τον Ιανουάριο, η μητέρα μου δίνει μια πολύ δύσκολη μάχη με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Μέχρι σήμερα έχει χρειαστεί να νοσηλευτεί τέσσερις φορές, με πιο κρίσιμη στιγμή τον Ιανουάριο, όταν χρειάστηκε να διασωληνωθεί και να τεθεί σε καταστολή.
Θέλω πρώτα απ’ όλα να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους γιατρούς και τους νοσηλευτές συγκεκριμένα στην Παθολογική Κλινική Ρόδου (Α’ και Β’), στην Παθολογική Κλινική Σάμου (ιδιαίτερα στη Β’) και στην Εντατική Θεραπεία της Σάμου για όλα όσα έχουν κάνει για τη μητέρα μου.
Είναι πραγματικοί ήρωες μέσα σε συνθήκες που δεν τιμούν κανέναν.
Δίνουν μάχη καθημερινά χωρίς τα βασικά χωρίς επαρκή τα στοιχειώδη μέσα.
Όμως αυτό που ζω είναι αδιανόητο εν έτη 2026!
Τον Ιανουάριο, όταν η μητέρα μου χρειάστηκε ΜΕΘ, δεν υπήρχε διαθέσιμη κλίνη.
Με εντολή του ΕΚΑΒ, μεταφέρθηκε στη Σάμο χωρίς να υπάρχει άλλη επιλογή, καθώς εκεί υπήρχε η μοναδική διαθέσιμη θέση.
Χωρίς να έχουμε καμία σχέση με το νησί, αναγκάστηκα να την ακολουθήσω για να μπορέσω να είμαι δίπλα της όταν θα ξυπνούσε.
Τον Ιανουάριο χρειάστηκε να λείψω έναν ολόκληρο μήνα από τη δουλειά μου, αλλά και από τα δύο ανήλικα παιδιά μου, για να σταθώ δίπλα στη μητέρα μου!!
Το κράτος δεν κάλυψε ούτε μία ημέρα από αυτή την απουσία!
Βρέθηκα μπροστά στο εξής δίλημμα: να την αφήσω μόνη της σε ένα νησί μακριά από το σπίτι της ή να αφήσω πίσω τα ανήλικα παιδιά μου?
Και τελικά έπρεπε να κάνω το αυτονόητο να είμαι δίπλα στη μητέρα μου.
Όταν επιστρέψαμε από τη Σάμο και η μητέρα μου είχε σταθεροποιηθεί, πήγα στον ΕΟΠΥΥ για να καταθέσω τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής μου έξοδα που δεν επέλεξα εγώ, αλλά προέκυψαν από εντολή του ΕΚΑΒ, χωρίς καμία δυνατότητα επιλογής από εμένα.
Εκεί, αντί για κατανόηση, αντιμετώπισα ειρωνεία!!!!
Με ρωτούσαν και αμφισβιτούσαν το ότι δεν επέλεξα εγώ να πάει στην Σάμο λέγοντας μου «γιατί πήγε στη Σάμο», <<δεν έχει ξανά τύχει να πάει κάποιος Σάμο από Ρόδο?>>, <<μα δεν υπάρχει καν στην λίστα η Σάμος για να δω τι καλύπτει>>, ενώ τους εξηγούσα ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή δεν με ρώτησε κανείς, ήταν η μοναδική διαθέσιμη ΜΕΘ.
Μου “πέταξαν έξω” τα χαρτιά που είχα φέρει ως αποδεικτικά, για να ζητήσω έστω ένα μέρος των εξόδων που αναγκάστηκα να καλύψω.
Και μιλάμε για τα απολύτως βασικά: μετακίνηση με αεροπλάνο, μεταφορά από και προς το αεροδρόμιο και στοιχειώδη έξοδα διαβίωσης. Δεν ζήτησα καν να καλυφθεί η διατροφή μου, από σεβασμό.
Παρόλα αυτά, μου ζητήθηκε να φέρω επιπλέον έγγραφα (ενώ είχα μέσα αυτά που προβλέπονταν) μέχρι και βεβαίωση από τον γιατρό της Ρόδου ότι η αεροδιακομιδή έγινε με δική του εντολή και όχι επειδή «το αποφάσισα εγώ». Με ποια εξουσία θα μπορούσα εγώ να πάρω μια τέτοια απόφαση;
Τελικά, αφού κατέθεσα όλα τα απαραίτητα, το κράτος μέσω του ΕΟΠΥΥ μου κάλυψε μόλις 100 ευρώ, από σχεδόν 700 ευρώ που ξόδεψα για έναν μήνα στη Σάμο.
Η μητέρα μου νοσηλεύτηκε ξανά άλλες δύο φορές στο Γενικό Νοσοκομείοτης Ρόδου. Οι γιατροί έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες και τη βοήθησαν να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Εχθές όμως, βρεθήκαμε πάλι στο ίδιο σημείο. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε και χρειάστηκε εκ νέου διασωλήνωση. Και πάλι καμία διαθέσιμη θέση σε ΜΕΘ.
Και εδώ θέλω να πω κάτι που με πονάει βαθιά:
είναι αδιανόητο άνθρωποι 70 χρονών να νιώθουν ότι δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή επειδή δεν υπάρχει χώρος στις εντατικές.
Κατανοώ ότι σε κρίσιμες συνθήκες μπορεί να δίνεται προτεραιότητα σε νεότερους ανθρώπους, όμως είναι τραγικό να φτάνουμε στο σημείο να καθορίζεται ποιος θα ζήσει και ποιος όχι, λόγω έλλειψης υποδομών.
Την έστειλαν ξανά Σάμο γιατί προφανώς αυτήν την φορά ήταν ο γιατρός που στάθηκε από την πρώτη στιγμή δίπλα της και γνωρίζειτο ιστορικό της, ο Φάμπιο Ζαρτίνα, όπως και στη Ρόδο ο γιατρός Αριστείδης Καΐκης, που επίσης τη φρόντισε και τη βοήθησε ουσιαστικά δίνοντας προτεραιότητα στην ζωή χωρίς να βλέπουν αριθμούς ηλικίας και τους ευχαριστώ ειλικρινά για αυτό!!!!!
Αλλά…αυτήν την φορά δεν μπόρεσα να ακολουθήσω… δεν μπορούσα να αφήσω ξανά τα παιδιά μου δεν ξέρω για πόσο καιρό… δημιουργώντας τους απίστευτα ψυχικά τραύματα!
Σήμερα απλά παρακαλώ: όταν η μητέρα μου ξυπνήσει, να μπορέσει να μεταφερθεί στη Ρόδο, για να συνεχίσει τη νοσηλεία της στο Νοσοκομείο Ρόδου. Οι γιατροί μου είπαν ότι θα προσπαθήσουν αλλά αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο!!!!
Δεν ευθύνομαι εγώ που δεν υπάρχει ΜΕΘ στο νοσοκομείο της Ρόδου. Δεν γίνεται κάθε φορά να ξεριζωνόμαστε για να σωθεί ένας άνθρωπος!
Και κάτι ακόμα:
Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί από εσάς δεν έχετε ανάγκη το δημόσιο σύστημα υγείας, γιατί έχετε την οικονομική δυνατότητα να απευθυνθείτε σε ιδιωτικές κλινικές και να καλύψετε κάθε έξοδο.
Αλλά και στο δημόσιο σύστημα υγείας να πάτε σίγουρα δεν θα έχετε την ίδια αντιμετώπιση ολα τα προβλήματα θα λύνονται πριν καν δημιουργηθούν.
Πώς είναι δυνατόν το 2026: να μην υπάρχουν επαρκείς κλίνες ΜΕΘ (αλλά μόνο έξι) σε ένα νησί όπως η Ρόδος;
Που καλύπτουν τόσα νησιά συν τον τουρισμό μας;
να μετακινούνται διασωληνωμένοι ασθενείς εκατοντάδες χιλιόμετρα;
να αφήνονται οικογένειες μόνες τους, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη;
Δεν ζητάω κάτι παράλογο. Ζητάω τα αυτονόητα.
Ένα σύστημα υγείας που να μπορεί να στηρίξει τους ανθρώπους του.
Αξιοπρέπεια για τους ασθενείς!!!
Στήριξη για τις οικογένειες!!!
Γιατί αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς δύσκολο είναι ΑΔΙΚΟ!
Με εκτίμηση,
Καλαφάτη Μαρία
Μια κόρη που προσπαθεί να κρατήσει τη μητέρα της στη ζωή!!!
ΠΗΓΗ:verena.gr
