Το ποσόν των 9.000 ευρώ, που υπολείπετο από τα 14.000 ευρώ που κοστίζει το πρόσθετο μέλος με το οποίο ο Αποστόλης Στρογγυλός, ετών 29 από την Κρεμαστή, θα ξανασταθεί όρθιος, κατατέθηκε την Παρασκευή σε λογαριασμό που κοινοποιήθηκε.
Αξίζει να τονιστεί ότι από τις πρώτες ώρες που η δημοσιογράφος Ροδούλα Λουλουδάκη, συνομίλησε με τον Αποστόλη, υπό μορφήν συνέντευξης, και η Ροδιακή απηύθυνε έκκληση προς τους πολίτες για την συγκέντρωση των χρημάτων, κατατέθηκαν μικρά και μεγαλύτερα ποσά που έφτασαν τα 5.000 ευρώ. Μεταξύ των 5.000 ευρώ τα 2.700 ευρώ, προέρχονται από δύο Συλλόγους. Στη συνέχεια, Εταιρεία ζήτησε να μάθει το ποσό που απαιτείται μέχρι να συμπληρωθούν τα 14.000 ευρώ και το κατέθεσε!
Η Εταιρεία η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο της Πληροφορικής, επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της γεγονός που κάνει ακόμα πιο σημαντική την προσφορά της.
´Ολα ξεκίνησαν προ ημερών όταν ο Σύλλογος Κρεμαστής « Παναγιά η Ελεημονήτρια» δια του προέδρου του Γιώργου Καταξενού, ζήτησε από τη Ροδιακή να γνωστοποιήσει το πρόβλημα του Αποστόλη ο οποίος μετά από Τροχαίο που έγινε τον Μάρτιο του 2023, (ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο με τουρίστες, του έκλεισε τον δρόμο ενώ οδηγούσε μηχανάκι μικρού κυβισμού), καθυστερήσεις στη διάγνωση και λάθη, ακρωτηριάστηκε το καλοκαίρι του 2025, κι από τότε – επτά μήνες- «ζει» με ένα πόδι!
Αξιοσημείωτη ήταν η προσφορά του καταστήματος «Χαρίτος Ορθοπεδικά», το οποίο δια του ιδιοκτήτη του κ. Σταμάτη Χαρίτου κίνησε τη διαδικασία κατάθεσης χρημάτων ενώ θα αναλάβει εξολοκλήρου και τη διαδικασία της επιτυχούς τοποθέτησης του πρόσθετου μέλους. ´Εχει μεγάλη σημασία να τονίσουμε οτι ο Αποστόλης, θα πρέπει να συνεχίσει να στηρίζεται διότι πέραν της αγοράς του πρόσθετου μέλους, που εξασφαλίστηκε, αντιμετωπίζει πολλά τρέχοντα έξοδα, ενώ και ο δρόμος για την αποκατάσταση του ποδιού του, είναι μακρύς.
Εκ του γεγονότος ότι το ποσόν των 14.000 ευρώ που απαιτείτο συγκεντρώθηκε, ο Σύλλογος Κρεμαστής «Παναγιά η Ελεημονήτρια», ακυρώνει τον Περίπατο της Κυριακής που διοργάνωνε στην Κρεμαστή.
«Πώς δεν τρελάθηκα, επτά μήνες, δίχως πόδι…»!
Η Ροδιακή, γνωστοποιώντας στον Αποστόλη ότι τα χρήματα βρέθηκαν, δήλωσε στην Ροδούλα Λουλουδάκη, την ευγνωμοσύνη του και τις ευχαριστίες του «προς όλους όσοι κατέθεσαν έστω και λίγα ευρώ για εκείνον» ενώ αναλογιζόμενος το τι πέρασε και τί περνά με ένα πόδι, εδώ και επτά μήνες, σχολίασε ότι είναι δύσκολη η καθημερινότητά του, «αλλά τώρα πια ελπίζει, ξανά».
Η Ροδιακή, απευθύνθηκε στην Εταιρεία που κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του ποσού και επιμένει να διατηρήσει την ανωνυμία της, η οποία αντί άλλης δήλωσης θέλει να απευθύνει στον κόσμο ένα μήνυμα ελπίδας, ένα δίδαγμα το οποίο εξάγεται από μία γλυκιά αφήγηση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, στο διαδίκτυο.
Η εταιρία που κατέβαλε το σημαντικό αυτό ποσό δήλωσε τα εξής:
«Θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας ένα κείμενο που μας συγκίνησε και το οποίο θεωρούμε πως αξίζει να δημοσιευτεί, καθώς μιλά με σπάνια καθαρότητα για την ανθρώπινη καλοσύνη, τη φροντίδα και τις μικρές πράξεις που μπορούν να αλλάξουν μια ζωή.
Κάναμε αυτή τη δωρεά των 9.000 ευρώ με την ελπίδα να δώσουμε σε έναν άνθρωπο την ώθηση που χρειάζεται για να ξεκινήσει ξανά τη ζωή του. Ελπίζω ότι θα υπάρξουν κι άλλοι «Μπάμπηδες ταξιτζήδες» εκεί έξω, που με αγνότητα και καλοσύνη θα κάνουν κάτι παρόμοιο.
Μέσα από αυτό το κείμενο της Βάλιας Τσιριγώτη, ας κρατήσουμε την έμπνευση και ας θυμηθούμε ότι μερικές φορές μια απλή, ανώνυμη πράξη καλοσύνης μπορεί να αλλάξει τον κόσμο κάποιου.
«Η Μαργαρίτα Καραπάνου, σε ένα μανιακό επεισόδιο που έπαθε μόλις 20 ετών, οδήγησε τον εαυτό της σε ένα μπαλκόνι με σκοπό να πέσει. Φρόντισε να κλειδώσει το σπίτι για να μην μπορεί να μπει κανείς και αποφάσισε να πηδήξει μπροστά στη μητέρα της, η οποία φώναζε κάτω από το σπίτι, μπροστά από έναν νεαρό ταξιτζή που τις περίμενε για να τις πάει κάπου.
Ο Μπάμπης, που οδηγούσε ταξί και κάπνιζε Καρέλια Αγρινίου και σύχναζε στις ταβέρνες του Πειραιά, σκαρφάλωσε τρεις ορόφους απέξω μέχρι το μπαλκόνι και με κάποιο τρόπο έσωσε την Καραπάνου. Χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει μανιοκατάθλιψη και θεωρώντας όλα αυτά «μαλακίες και τρέλες της ηλικίας», της είπε: «Θα σε πάω εγώ σε μια ταβερνούλα και θα σου περάσουν όλα».
Η Καραπάνου περιγράφει πώς μία από τις πιο συγκινητικές φράσεις της ζωής της βγήκε από εκείνο το στόμα του Μπάμπη του ταξιτζή, που την πήγε σε μια ταβέρνα στον Πειραιά να την ταΐσει μπαρμπουνάκι και ζεστό ψωμί. Βλέποντας την ανορεξία της, τη ρώτησε: «Γιατί δε μου τρως; Έλα να φας, έλα να συνέλθεις».
Αυτό το «μου» τη συγκίνησε. Εκείνο το βράδυ η ταβέρνα μεταμορφώθηκε σε έναν τόπο αποδοχής, σε ένα θεραπευτήριο. Άρχισε να τρώει με σχετική απόλαυση και ηρεμία. Ο Μπάμπης δεν ήθελε να την κουτουπώσει, αλλά να τη φροντίσει όπως φροντίζουν ένα παιδί. Την υποδέχτηκε στον κόσμο του σαν να ήταν μια ανατρεπτική φροντίστρια νοσοκόμα. Την έβαλε στο ταξί με λαϊκά στο κασετόφωνο και, χωρίς να ξέρει από ανθρωπολογίες ή θεραπείες, με το φαΐ έχτισε ένα τελετουργικό: κάποιον, έστω μια φορά, να σε ταΐσει στο στόμα.
Όπως ξεκινά η ζωή μέσα από την τροφή, όπως η τροφή –σύμφωνα με τα λόγια της Τσαλίκογλου– αποτελεί το πρώτο «ερωτικό μητρικό αντικείμενο».
Ο «ανυποψίαστος» και λαϊκός Μπάμπης, μέσα στην ισοπεδωτική του προσέγγιση για την ψυχική υγεία, έκρυβε μια βαθιά φιλοσοφία, συμπυκνωμένη στη φράση του: «Όλα καταστρέφονται πολύ εύκολα. Είναι άχρηστα τα πράγματα».
Η έννοια του εφήμερου, η αδυναμία να γιατρέψουμε τα πάντα, εκείνη η άκρη του γκρεμού είναι σταυροδρόμια που όλοι βαδίζουμε συχνά, ανεξάρτητα από διαγνώσεις. Πολλοί από εμάς, έστω και σιωπηλά, έχουμε φανταστεί μια φορά πως παίρνουμε φόρα και πέφτουμε από ένα μπαλκόνι γιατί δεν αντέχαμε.
Υπήρξαμε παιδιά με τραυματισμένα γόνατα και, ευτυχώς, κάποιος άνοιξε την αυλή του και μας μάζεψε, βάζοντας ένα πιάτο φαγητό μπροστά μας ως ένδειξη φροντίδας.
Και τελικά, στη ζωή το δύσκολο δεν είναι να βρεις κάποιον να σε ταΐσει στο στόμα. Το δύσκολο είναι να αντέχεις την ανάγκη σου να σε ταΐζουν. Να απολαμβάνεις τις κτητικές αντωνυμίες. Να αντέχεις εκείνο το χέρι που σου προσφέρει μπαρμπουνάκι και να μην ξέρεις τι να δαγκώσεις: το χέρι ή το ψάρι.
Καμιά φορά αρκεί μια ταβέρνα, ένα αμάξι και ένα κασετόφωνο.
Ή όπως λέει κι ένα άλλο ποίημα: καμιά φορά πρέπει να καταργήσεις τον ουρανό και όλο τον κόσμο και να αφήσεις μονάχα μια ταβέρνα, ένα ποτό, ένα τραγούδι κι εσύ — εσύ να περνάς απ’ έξω, να σε βλέπω.
Όλα είναι εφήμερα. Μα το εφήμερο, ευτυχώς, κρατάει για πάντα»!
Πηγη: https://www.rodiaki.gr
