Του Παναγιώτη Αποστόλου
Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή μιας χώρας που η απουσία γίνεται πιο εκκωφαντική από την παρουσία. Ο Μάκης Βορίδης, κάποτε ακούραστος πρωταγωνιστής του κυβερνητικού αφηγήματος, σήμερα «παίρνει το χρόνο του» μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η σιωπή του δεν είναι τυχαία – είναι υπολογισμένη, στρατηγική, απόρροια ενός μηχανισμού που γνωρίζει πότε να αποσύρει τα πρόσωπα που καίνε.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν απλώς μια υπόθεση κακοδιαχείρισης. Ήταν η αποκάλυψη ενός συστηματικού μηχανισμού υπεξαίρεσης κονδυλίων που προορίζονταν για τους Έλληνες αγρότες.
Και όταν η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι καταθέτει δεύτερη δικογραφία για εμπλοκή πολιτικών προσώπων της Κυβέρνησης, το παιχνίδι αλλάζει.
Δεν μιλάμε πια για εσωτερικές διαδικασίες που μπορούν να θαφτούν στη σιωπή των ελληνικών ΜΜΕ. Μιλάμε για ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη που δεν ελέγχεται από το Μέγαρο Μαξίμου.
Και τότε έρχεται το δίλημμα του Μητσοτάκη:
Πώς να κάνεις ανασχηματισμό όταν δεν ξέρεις ποιοι από τους Υπουργούς σου θα βρεθούν στο στόχαστρο της επόμενης δικογραφίας;
Η συνήθης τακτική του «θολώματος των νερών» με ψευτοανασχηματισμούς δεν μπορεί να εφαρμοστεί όταν ο κίνδυνος είναι να προωθήσεις σε θέσεις – κλειδιά όσους αύριο θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις.
Το σκάνδαλο Όλγα Κεφαλογιάννη με τις φωτογραφικές τροπολογίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Έτσι, η λύση γίνεται προφανής:
Νέα πρόσωπα. Καθαρά βιογραφικά. Νέοι πολιτικοί που δεν φέρουν το βάρος των σκανδάλων, γιατί απλώς δεν ήταν εκεί όταν αυτά συνέβαιναν. Η Χριστίνα Αλεξοπούλου, ο Μακάριος Λαζαρίδης – ονόματα που μέχρι πρότινος δεν κυριαρχούσαν στην επικαιρότητα, τώρα προβάλλονται ως τα νέα «πουλέν» που θα σώσουν το καράβι που βουλιάζει.
Η ίδια ακριβώς στρατηγική που χρησιμοποιήθηκε το 2023 με τη Σοφία Ζαχαράκη, τη Δόμνα Μιχαηλίδου, κ.α. νέους ηλικιακά υποψήφιους Βουλευτές της ΝΔ.
Παράλληλα, όμως, παλιότερα στελέχη μεταμορφώνονται σε influencers. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός διαφημίζει καφέ στα Καλάβρυτα, ενώ ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης μετατρέπεται σε πρεσβευτή πολυτελών ιδιωτικών ιατρικών κέντρων, προβάλλοντας την Ελλάδα ως προορισμό ιατρικού τουρισμού για πλούσιους ξένους – την ίδια ώρα που το ελληνικό ΕΣΥ λειτουργεί με ελλείψεις σε προσωπικό, φάρμακα και εξοπλισμό, και οι Έλληνες ασθενείς περιμένουν μήνες για μια εξέταση. Η αντίφαση δεν θα μπορούσε να είναι πιο κυνική.
Αλλά τα νέα πρόσωπα, όσο «καθαρά» κι αν είναι, φέρουν το μειονέκτημα της ανεπάρκειας.
Η Αλεξοπούλου μιλάει για το «ο τζάμπας πέθανε» και προκαλεί θύελλα αντιδράσεων. ‘Όταν τη ρωτούν να πει 5 ΠΟΠ προϊόντα της Ελλάδας μας λέει ότι δεν μπαίνει σε αντιπαράθεση, λες και τη φώναξαν να πει το ποίημά της και να φύγει.
Ο Λαζαρίδης ισχυρίζεται ότι μετά την ολοκλήρωση της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ «δεν προέκυψαν ποινικές ευθύνες», ενώ παράλληλα επιχειρεί να στρέψει την προσοχή σε «πράσινες ακρίδες» και κουμπάρους της αντιπολίτευσης. Μία γκάφα μετά την άλλη. Η απειρία τους γίνεται εμφανής, το σενάριο καταρρέει.
Γιατί εδώ είναι το πρόβλημα: Δεν μπορείς να παρουσιάσεις κάποιον ως σωτήρα όταν δεν έχει την ωριμότητα να κρατήσει μια συνέντευξη χωρίς να προκαλέσει σάλο, χωρίς να είναι είρωνας και χωρίς να παρουσιάζει τις βασικές κοινωνικές ευαισθησίες που αρμόζουν σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που περνά η Πατρίδα μας.
Δεν μπορείς να πείσεις την κοινή γνώμη ότι έχεις καθαρά στελέχη, όταν αυτά τα στελέχη αποδεικνύονται ανέτοιμα για τον ρόλο που τους ανατίθεται και υπερφίαλα χωρίς να δείχνουν καμία επαφή με την πραγματική κατάσταση και ζωή τη χώρας.
Η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας είναι απλή:
Παίζει με τη λήθη του κόσμου, με την συμμετοχή των πετσομένων μεγαλοκαναλιών, με την ελπίδα ότι μια νέα κρίση θα σβήσει την προηγούμενη.
Αλλά η δικογραφία της Κοβέσι δεν ξεχνά. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν κάνει ανασχηματισμούς. Και οι αγρότες που στερήθηκαν τις επιδοτήσεις τους δεν ενδιαφέρονται για το ποιος είναι το νέο πρόσωπο που θα τους υποσχεθεί λύσεις.
Η σιωπή του Βορίδη, του Αυγενάκη και άλλων, οι γκάφες των νέων και των παλιών, η αναβολή του ανασχηματισμού – όλα είναι συμπτώματα ενός Συστήματος που παλεύει να διαχειριστεί την κρίση νομιμοποίησής του. Και όσο πιο απεγνωσμένη γίνεται η προσπάθεια, τόσο πιο φανερή είναι η αλήθεια: Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα Συστήματος.
Και το Σύστημα αυτό, απλώς, δεν μπορεί πια να κρυφτεί πίσω από νέα πολιτικά πρόσωπα!!
