O κ. Διακομιχάλης, υπήρξε κεντρικό πρόσωπο της κρίσης. Η απόφασή του να υψώσει την ελληνική σημαία στα Ίμια, μια πράξη που ο ίδιος χαρακτήρισε «αυτονόητη», τον έφερε στο στόχαστρο έντονης κριτικής, αλλά και στην ιστορική μνήμη ως έναν από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, μιλώντας στο CNN Greece, ανασύρει λεπτομέρειες, εξηγεί το σκεπτικό του και αποδομεί όσα όπως λέει αποσιωπήθηκαν.
Ο Δημήτρης Διακομιχάλης ξεκινά την αφήγησή του υπογραμμίζοντας πώς «τα Ίμια ανήκουν στα διοικητικά όρια του Δήμου Καλυμνίων και είναι από τις βραχονησίδες που παραχωρήθηκαν στον Δήμο μαζί με όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου το 1947». Υπενθυμίζει ότι ο Διοικητής των Νήσων Άγγλος Ταξίαρχος Πάρκερ παρέδωσε μετά τη Συνθήκη των Παρισίων τα νησιά στον Ναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη, τον πρώτο διοικητή της Δωδεκανήσου, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.
Για τον ίδιο, λοιπόν, δεν υπήρχε κανένα «δίλημμα» ή «τολμηρή απόφαση». Υπήρχε μόνο μια πράξη διοικητικής και εθνικής συνέπειας.
«Από τη στιγμή που είναι ελληνικό έδαφος και μάλιστα ανήκει στα διοικητικά μου όρια, έκανα κάτι το αυτονόητο. Στο σπίτι μου ύψωσα την ελληνική σημαία», λέει, θέτοντας το ερώτημα «σε τι διαφέρει το δημαρχείο της Καλύμνου από ένα από τα 15 μικρονήσια και βραχονησίδες που υπάγονται στα διοικητικά μου όρια. Διαφέρει σε τίποτα η ύψωση της ελληνικής σημαίας»;
«Εδώ είναι Ελλάδα»
Το πλαίσιο των σκέψεων του τότε δημάρχου αποκαλύπτεται αν επιστρέψουμε στις 29 Δεκεμβρίου 1995. Εκείνη την ημέρα, όπως περιγράφει το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αποστέλλει ρηματική διακοίνωση, με την οποία γνωστοποιεί ότι τα Ίμια είναι εγγεγραμμένα στο τουρκικό κτηματολόγιο, στο χωριό Καράκαγια της επαρχίας Μούγλα, της νομαρχίας Αλικαρνασσού.
«Εκεί μπαίνει ένα ουσιαστικό θέμα», εξηγεί ο Δημήτρης Διακομιχάλης. «Διαταράσσεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Δήμου μας και η νομή την οποία είχαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια με τον βοσκό επάνω με τον Αντώνη τον Βεζυρόπουλο. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς, με τους Τούρκους να μας λένε ότι τα νησιά δεν ανήκουν στην Ελλάδα αλλά στην Τουρκία. Εγώ λοιπόν, δεν έπρεπε να κάνω κάποια ενέργεια από τη στιγμή που τα Ίμια ανήκουν στα διοικητικά όρια του Δήμου Καλυμνίων;».
Για τον ίδιο, η ρηματική διακοίνωση ισοδυναμούσε με ευθεία αμφισβήτηση εθνικού χερσαίου χώρου. Και όπως τονίζει, αυτή η πτυχή της κρίσης αποκρύφτηκε.
«Σκεφτείτε να σας στείλω μια εξώδικη πρόσκληση και να σας λέω »βγείτε από το σπίτι σας γιατί μου ανήκει». Δεν θα αντιδρούσατε;», αναρωτιέται.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1995, όπως περιγράφει το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσάραξε στα αβαθή των Ιμίων. Ο πλοίαρχος αρνήθηκε τη συνδρομή των ελληνικών αρχών, ισχυριζόμενος ότι βρισκόταν σε τουρκικά χωρικά ύδατα.
Το πλοίο τελικά αποκολλήθηκε από ελληνική εταιρεία, αλλά το επεισόδιο ανέδειξε, όπως λέει ο τότε δήμαρχος, τη μεθοδικότητα με την οποία η Τουρκία εργαζόταν για τη δημιουργία τετελεσμένων.
«Εδώ υπάρχουν ζητήματα τα οποία η ελληνική πολιτεία θα έπρεπε να είχε ψάξει. Μετά την προσάραξη, έρχεται στο φως της δημοσιότητας η εγγραφή στο κτηματολόγιο. Προφανώς, οι Τούρκοι δούλευαν το θέμα με τη γνωστή μεθοδολογία και μεθοδικότητα που έχουν. Η εγγραφή στο κτηματολόγιο δεν έγινε τυχαία. Τα Ίμια ήταν και είναι κρίσιμος κρίκος στην αλυσίδα των τουρκικών διεκδικήσεων μονομερώς δηλαδή σε βάρος της χώρας μας χωρίς να έχουν καμία νομική βάση», υποστηρίζει.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Δημήτρης Διακομιχάλης θεωρεί ότι δεν είχε άλλη επιλογή.
«Ήμουν υποχρεωμένος να αντιδράσω και το έκανα με τον πιο απλό τρόπο. Εκεί τοποθέτησα το εθνικό μας σύμβολο. Όπως γίνεται στην Ψέριμο, όπως γίνεται στο Υπουργείο Οικονομικών στην Αθήνα», τονίζει.
Για τον ίδιο, η σημαία δεν ήταν πρόκληση. Ήταν δήλωση αυτονόητης κυριαρχίας: «Το εθνικό σύμβολο υποδηλώνει κάτι πολύ απλό, ότι εδώ είναι Ελλάδα, εδώ είναι τα διοικητικά όρια του Δήμου Καλυμνίων», συμπληρώνει.
«Έψαχναν ένα εξιλαστήριο θύμα»
Η πράξη του, ωστόσο, δεν αντιμετωπίστηκε έτσι από την κυβέρνηση της εποχής. Αντιθέτως, δέχθηκε σφοδρή κριτική ότι υπερέβη τον ρόλο του, παρεμβαίνοντας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Ο ίδιος απαντά: «Την κριτική αυτή την έχω χαρακτηρίσει ως την πιο ηλίθια κριτική που θα μπορούσε να γίνει σε έναν αιρετό που με την ενέργειά του να τοποθετήσει την ελληνική σημαία, εντός των διοικητικών του ορίων, σε νησί που ανήκει στα διοικητικά όρια του Δήμου Καλυμνίων».
Θέτει το ερώτημα, όπως υποστηρίζει, που έθεσε τότε και στους ομοϊδεάτες του χώρου του αφού ανήκε στο ΠΑΣΟΚ, όπως και η κυβέρνηση τότε: «Έπρεπε να ρωτήσω για μια πράξη αυτονόητη;».
Παράλληλα, καταλογίζει σοβαρές ευθύνες στο κράτος για αδράνεια και καθυστερήσεις. «Έπρεπε το προξενείο εκεί, οι υπηρεσίες του κράτους που βρίσκονται εκεί και εκπροσωπούν τη χώρα, να είχαν τα αυτιά ανοιχτά, να παρακολουθούν και να ενημερώνουν αρμοδίως. Ξέρετε, πότε απάντησε η ελληνική κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών στη ρηματική διακοίνωση της Τουρκίας της 29ης Δεκεμβρίου; Μετά από 10 μέρες. Στις 10 Γενάρη», σημειώνει.
Ο Δημήτρης Διακομιχάλης πιστεύει ότι η κριτική που δέχθηκε δεν ήταν τυχαία.
«Θεωρώ ότι η τότε κυβέρνηση έπρεπε να χειριστεί τελείως διαφορετικά το θέμα. Απλά τότε έψαχναν να βρουν ένα εξιλαστήριο θύμα, έναν άνθρωπο να του φορτώσουν τις ανεπάρκειες του Αθηναϊκού κράτους και πίστεψαν ότι ήμουν ο εύκολος κρίκος σε όλη αυτή την ιστορία», λέει.
Η ιστορία του βοσκού των Ιμίων
Ο Δημήτρης Διακομιχάλης έκανε ειδική αναφορά στην ιστορία του βοσκού των Ιμίων, Αντώνη Βεζυρόπουλου. Η παρουσία του στα Ίμια δεν περιορίστηκε σε έναν συμβολισμό, όπως λέει, αλλά απέκτησε ουσιαστικό βάρος. Με την δραστηριότητα λειτούργησε ως μια σιωπηρή αλλά διαρκής δήλωση κυριαρχίας.
«Διερωτήθηκε κανείς γιατί άφησε το κράτος τον βοσκό να φύγει από τα Ίμια, μετά το περιστατικό στις 31 Γενάρη του 1996 που είχαμε και τον άδικο χαμό των τριών αξιωματικών, την υποστολή της ελληνικής σημαίας την οποία είχε τοποθετήσει το Πολεμικό Ναυτικό με εντολή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας»;, αναφέρει ο τότε δήμαρχος.
Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, διατηρούσε τα κατσίκια του στις δύο νησίδες, τις οποίες επισκεπτόταν τακτικά, φροντίζοντάς τα με αφοσίωση και συνέπεια.
Μετά την κορύφωση της κρίσης, ο βοσκός ανησύχησε όπως περιγράφει στο CNN Greece o τότε δήμαρχος, o οποίος τον ενθάρρυνε να συνεχίσει, με τον Δήμο Καλύμνου να καλύπτει τα έξοδά του για καύσιμα, χόρτα, νερό μέχρι το 2002.
«Όταν το 2002 έχασα τις εκλογές, ήρθε ο άλλος συνάδελφος, ο κύριος Γιώργος Ρούσσος. Ούτε εκείνος τόλμησε να κρατήσει τον βοσκό, ούτε η κυβέρνηση Σημίτη και ο κύριος Πάγκαλος όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών, δεν βρήκαν τρόπο να πληρώνουν στον άνθρωπο τότε τις 6.000 ευρώ προκειμένου να κρατηθεί ο βοσκός στα Ίμια», υπογραμμίζει, βέβαια ούτε και η επόμενη κυβέρνηση, με αποτέλεσμα τον Απρίλιο του 2004 να πάρει τα κατσίκια του και να φύγει από τα νησιά.
«Η παρουσία του βοσκού επιβεβαίωνε στην πράξη την εθνική μας κυριαρχία, ότι τα Ίμια είναι ελληνικά», τονίζει.
Δεν είναι τυχαίο, όπως λέει, ότι στις 31 Μαρτίου 1996 η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε επίσημα για τη συνέχιση της παρουσίας του βοσκού.
«Τι έγινε; Κλήθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Άγκυρα ο πρέσβης μας ο κος Δημήτρης Νεζερίτης και διαμαρτυρήθηκαν. Πολύ σωστά ο πρέσβης μας, ένας εξαίρετος διπλωμάτης απάντησε ότι πηγαίνει ο βοσκός γιατί ασκούμε την εθνική μας κυριαρχία», λέει χαρακτηριστικά.
Επισημαίνει ότι όσοι τον επέκριναν δεν άσκησαν με επάρκεια τα καθήκοντά τους υπογραμμίζοντας πώς «έψαξαν να βρουν ένα εξιλαστήριο θύμα. Νόμιζαν ότι εγώ θα ήμουν αυτός ο άνθρωπος. Εγώ έπραξα το αυτονόητο, το οποίο ήταν εθνικά αναγκαίο ως απάντηση στην αμφισβήτηση κυριαρχικού χώρου, εθνικού χώρου από τη γειτονική χώρα».
Μήνυμα προς τους νεότερους αυτοδιοικητικούς
Κλείνοντας, απευθύνει ένα σαφές μήνυμα προς τους νεότερους αυτοδιοικητικούς, τονίζοντας πώς «ιδιαίτερα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου που φυλάσσουμε όλοι Θερμοπύλες, είναι υποχρεωμένοι στη σημερινή επιθετική αναθεωρητική συμπεριφορά της Τουρκίας να είναι οι στυλοβάτες και να διασφαλίζουν τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα».
Η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν είναι μόνο υπόθεση της κυβέρνησής τονίζει προσθέτοντας πώς «ότι ένας αυτοδιοικητικός έχει το δικαίωμα να σηκώσει το ανάστημά του και να απαντήσει με ειρηνικό τρόπο μέσα από μια του δήλωση, μέσα από μια του ενέργεια, ότι εδώ είναι τα όσια και ιερά που μας άφησαν οι προηγούμενες γενιές».
Παράλληλα δηλώνει «Τη »Γαλάζια Πατρίδα» μήπως την ανακάλυψε κάποιος αυτοδιοικητικός ή την αμφισβήτηση ότι έχουμε δικαίωμα αφού μας απειλούν οι απέναντι να έχουμε στρατιωτικοποιημένα τα νησιά; Μήπως αυτό το επέβαλε κάποιος αυτοδιοικητικός με δική του ενέργεια; Ποιος είπε ότι η Τουρκία έχει νόμιμα δικαιώματα στο Αιγαίο και άλλα ενδιαφέροντα; Το είπε ο Σημίτης με τον Πάγκαλο μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ισπανία. Ποιος είπε ότι έχουμε συνοριακές διαφορές με την Τουρκία; Το είπε το 1999 η κυβέρνηση Σημίτη».
Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη για συλλογική εγρήγορση, επισημαίνοντας ότι οι δυνάμεις αποτροπής της χώρας και οι περιφερειακές συμμαχίες που διασφαλίζουν τα εθνικά συμφέροντα οφείλουν να βρίσκονται τόσο στην πρώτη γραμμή της δημόσιας ατζέντας όσο και στη συνείδηση κάθε Έλληνα πολίτη.
«Η πατρίδα, αυτά τα ιερά χώματα που πατούμε, είναι ύψιστης σημασίας», υποστηρίζει, συνδέοντας την κρίση των Ιμίων με μια αδιάκοπη ιστορική ακολουθία προκλήσεων της γείτονος.
«Βιώσαμε εκείνη την κρίση το 1996 και ξεκινήσαμε από το 1974 με την παράνομη εισβολή και κατοχή της Κύπρου και όσα βιώνουμε τώρα. Τα »ήρεμα νερά» με την Διακήρυξη των Αθηνών το 2023, κάθε άλλο παρά ήρεμα δεν είναι. Είδατε τι είπε ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φινταν πριν μερικές ημέρες να καθίσουμε να βρούμε μία συνολική λύση σε όλες τις διαφορές που έχουμε. Ποιες διαφορές; Αυτοί μονομερώς διεκδικούν. Το Διεθνές Δίκαιο είναι ξεκάθαρο, οι Τούρκοι όμως επιβουλεύονται τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα», καταλήγει.
πηγή: cnn.gr
