Εμείς, ξέραμε ότι «τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα» να που με την επικοινωνιακή ρητορική έπεσαν στα 50!

Εμείς, ξέραμε ότι «τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα» να που με την επικοινωνιακή ρητορική έπεσαν στα 50!

Ούτε ο πιο ευφάνταστος Καζαμίας δεν θα μπορούσε να προβλέψει την απαγωγή-σύλληψη Μαδούρο με το «καλημέρα» της νέας χρονιάς, από τον όνομα και πράγμα σερίφη-καουμπόι, Τραμπ.

Όλα αυτά τα απίθανα γεγονότα με τα οποία ανέτειλε το 2026  (να που μια τετριμμένη ευχή για «αίσιο και ειρηνικό» έτος, αποκτά μετά από χρόνια ουσιαστικότατο νόημα…) εξελίσσονται λοιπόν σε ένα διεθνές περιβάλλον κινούμενης άμμου και αυξανόμενης αβεβαιότητας

Ο πλανητάρχης Τραμπ δεν αποτελεί απλώς μια ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπου και ηγέτη. Τη χρονιά που πέρασε -από την εκλογή του δηλ- απέδειξε ότι είναι περισσότερο παράγοντας ανατροπής, παρά παγκόσμιας σταθερότητας.

Ο Τράμπ δεν έβγαλε τον Μαδούρο από τη μέση γιατί ήταν δικτάτορας αλλά καθ’ ομολογία δική του,  για τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η απαγωγή Μαδούρο αποτελεί προφανώς (σύμφωνα με όσα ξέραμε και ίσχυαν μέχρι τώρα) μια βάναυση παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όταν συνοδεύεται μάλιστα από τις κυνικότατες δηλώσεις Τραμπ για «τα αμερικανικά συμφέροντα και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας» δείχνει καθαρά πώς αντιλαμβάνεται ο αμερικανός πρόεδρος τις σχέσεις της «αυτοκρατορίας» με τα υπόλοιπα κράτη (ειδικά σε αυτά που τον παίρνει, γιατί δεν θα τολμούσε ποτέ να απαγάγει ας πούμε τον Πούτιν, είτε κανέναν Σαουδάραβα ηγέτη επειδή κυβερνούν δικτατορικά (δημοκρατία και δικτατορία αλά καρτ, που λένε…)

Και στον αντίποδα η (Ποντιο Πιλατική) δήλωση Μητσοτάκη πως δεν είναι η ώρα «να σχολιαστεί η νομιμότητα» της επιχείρησης.

Δεν πιάνουμε τι του απάντησε η αντιπολίτευση που θα πει κάποιος ότι «κάνει απλώς τη δουλειά της», αλλά ο άσπονδος ομοϊδεάτης του πρ. Πρωθυπουργός Α. Σαμαράς (στις τοπικές έχουν ακόμα το κάδρο του): «Το διεθνές δίκαιο δεν το επικαλούμαστε κατά το δοκούν και με καθυστέρηση».

Άραγε, αν δεν το έλεγε ο Μητσοτάκης και το έλεγε κάποιος άλλος Έλληνας Πρωθυπουργός θα τον πιάνανε στο στόμα τους οι διάφοροι Πορτοσάλτε(ς) των καναλιών και δεν θα τον ξέπλενε ούτε ο Ατλαντικός και η Μεσόγειος μαζί…;

Αμ, αν δεν είναι τώρα η ώρα να υπερασπιστούμε το διεθνές δίκαιο, πότε ακριβώς θα είναι; Όταν θα παραβιαστεί η δική μας εδαφική ακεραιότητα από καμία απρόβλεπτη και αλλοπρόσαλλη, γείτονα χώρα;

Η σιωπή ή η επιλεκτική ανοχή απέναντι σε κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου εκλαμβάνεται διεθνώς ως συνενοχή ή, τουλάχιστον, ως προθυμία επαναδιαπραγμάτευσης των κανόνων.

Και αυτό είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να συμμετέχει. Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται αμείλικτο: όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός αποφεύγει να υπερασπιστεί ρητά το διεθνές δίκαιο στη διεθνή σκηνή, ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί;

Σίγουρα όχι εκείνα μιας χώρας που στηρίζει την ασφάλεια και την επιβίωσή της στην ακεραιότητα των διεθνών κανόνων. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι εργαλείο ευκαιρίας. Είναι γραμμή άμυνας. Και όποιος την εγκαταλείπει, ανοίγει την πόρτα στο χάος.

Δηλαδή τώρα που πιάσανε τον Μαδούρο θα σταματήσουν τα ναρκωτικά να εισρέουν από Βενεζουέλα στις ΗΠΑ; Για γέλια (ναρκωτικά και εξουσία, η κότα και το αυγό). Μεθαύριο αν ο Τραμπ -όπως απειλεί ευθέως (και για την επέμβαση στη Βενεζουέλα είχε προειδοποιήσει ένα μήνα πριν)-καταλάβει την Γροιλανδία (που ανήκει στη Δανία κράτος-μέλος της ΕΕ) τι θα λέμε;

Να λοιπόν που το διεθνές δίκαιο κατά ωμή παραδοχή του Πλανητάρχη, λειτουργεί ξεκάθαρα και χωρίς προσχήματα πλέον,  βάσει συμφερόντων.

Δηλαδή το δίκαιο του ισχυρού (αυτός με την ισχύ του δηλ. τα όπλα και το χρήμα «βαφτίζει» δημοκρατία και δικτατορία κατά το δοκούν και «τα σκυλιά δεμένα» που λένε…

Τα ίδια σε μικρο-κλίμακα από την παγκόσμια κοινότητα, σε επίπεδο, κρατών, κοινωνίας θεσμών και πάει λέγοντας.

Άντε να βρουν το δίκιο τους οι αγρότες μέχρι τον Μάρτη που αναγκαστικά θα πρέπει να επιστρέψουν στα χωράφια τους από τα μπλόκα και άντε να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πραγματικά ανήκουν για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα σκάνδαλα.

Και μιας και ο λόγος για το πεδίο των θεσμών, η υπόθεση των Τεμπών επανέρχεται δριμύτερη. Η δίκη που θα αρχίσει τον Μάρτιο δεν είναι απλώς μια δικαστική διαδικασία. Είναι κοινωνικό και πολιτικό γεγονός με απρόβλεπτη εξέλιξη (δεν το λέμε εμείς, το λένε τα ίδια τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που πάνε να ρίξουν τάχα με «αστρολόγους, χαρτορίχτρες» και λοιπά κόλπα επικοινωνιακής ισχύος -είπαμε λεφτά υπάρχουν άπλετα για αυτά- την δυναμική της Καρυστιανού που στις δημοσκοπήσεις πιάνει πάνω από 20% με το «καλημέρα σας».

Οπότε, ζόρικα τα πράγματα για το «σύστημα»).

Ε, μιας και μιλάμε για επικοινωνία (με όλες τις… παραισθήσεις του ΑΙ) ας σταθούμε στο «κερασάκι» που λέει κι ο Κώστας, των δικών μας εδώ («Ομάδα ψεματαλήθειας» στα δύο που λέγαμε…)

Ο Δήμαρχος Κω βγήκε να ευχηθεί και καλά για τη νέα χρονιά, με ένα βίντεο που τα είχε όλα (από τους «αμανίτες» του Λινοπότη που γράφουν οι σχολιαστές,  όπου ΘΑΑΑ…. γίνει το νέο -με ή χωρίς γιατρούς λίγη σημασία έχει- έως τις εργολαβίες και κόντρα εργολαβίες του δήμου, με το αζίλο να σπάει ρεκόρ ακόμα ατελείωτο), σαν να είχαμε εκλογές την Πρωτοχρονιά.

Και στο «καπάκι», ο Πρόεδρος του Δημοτικού Λιμενικού ταμείου Κ. Χόνδρος να «διανθίζει την συμβασιοποίηση της προμήθειας μια κλιματιζόμενης αίθουσας 20τμ στο πολύπαθο λιμάνι Μαστιχαρίου (έπειτα από τις τόσες πιέσεις και κινητοποιήσεις της ομάδας πολιτών «Μαστιχάρι Δράσις») με την υπόσχεση να ολοκληρωθεί κάποτε το εκεί μισοτελειωμένο εκκλησάκι, με τον «σχεδιασμό του λιμένα για τα επόμενα 50 χρόνια…»

Αυτό κι αν είναι «θαύμα» που θα λεγε κι ο άλλος Κώστας (που όσο κάθεται στο παγκάκι και εμπνέεται προκαλεί φουρτούνες στο δημαρχείο και όχι μόνο)…

Εμείς, ξέραμε ότι «τα πρώτα  100 χρόνια είναι δύσκολα» να που με την επικοινωνιακή ρητορική η οποία μπορεί να περάσει κάποτε στη γρήγορη, τεκμηριωμένη εκτέλεση, καταφέραμε και τα μειώσαμε στα 50!

(Και δεν είδαμε ακόμα -εκτός από τις «ανατροπές» του καιρού στα λιμάνια Κεφάλου και Κω- τα εναλλακτικά σενάρια της μελέτης για τον «Τοπικό Πολεοδομικό Σχεδιασμό»… Κάτι σαν την «μελέτη Δοξιάδη», σχεδόν από την εποχή των ιπποτών, όπως ίσως θα θυμάται και ο Δε Λαστίκ).