Ο ανασχηματισμός για το (κοντό) πάπλωμα… Και το «κουλό» με τη ραδιοφωνική πλάκα

Ο ανασχηματισμός για το (κοντό) πάπλωμα… Και το «κουλό» με τη ραδιοφωνική πλάκα

Τραβάς πάνω το πάπλωμα (από τη στιγμή που είναι κοντό…) μένουν ακάλυπτα τα πόδια, το τραβάς κάτω. μένουν ακάλυπτα το κεφάλι και ο ώμος.

Με την ευκαιρία του «ανασχηματισμού» της δημοτικής αρχής θυμηθήκαμε πάλι μια κουβέντα με έναν άξιο και ικανό συμπολίτη μας ελεύθερο επαγγελματία, πρώην επιτυχημένο διευθυντικό στέλεχος μεγάλης επιχείρησης, όταν τον είχαμε ρωτήσει πως και δεν κατέβηκε στις εκλογές αφού σίγουρα τον ήθελαν και του είχαν κάνει πρόταση όλες οι παρατάξεις και πολύ περισσότερο η παράταξη της δημοτικής αρχής.

Η απάντησή του ήταν σαφέστατη:

Υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα και τότε και τώρα η έλλειψη ομαδικότητας, σύμπνοιας, πρόταξης του συλλογικού έναντι του ατομικού.

Και αυτό στην αρχή της θητείας της νυν δημοτικής αρχής.

Πόσο μάλλον τώρα με τις προστριβές, τις αποχωρήσεις που ακολούθησαν, την έντονη δυσαρέσκεια από τα ίδια της τα στελέχη και συνακόλουθα πολύ περισσότερο  από τον κόσμο.

Και μάλιστα τα παντελώς ξεχασμένα και εγκαταλελειμμένα χωριά, βλέπε Μαστιχάρι που αναγκάζεται να κλείσει λιμάνι -όχι επειδή ήρθαν ξαφνικά τα σκουπίδια της Καλύμνου (καλομελέτα και έρχονται οσονούπω βεβαίως βεβαίως…)- αλλά διότι τα συσσωρευμένα προβλήματα τους έπνιξαν σαν τις στοίβες από τα  φύκια και το ανάποδο.

Το γράφουν τακτικά στα σχόλια εν είδει πικρής ειρωνείας, «μόνο για κανένα μπανάκι ή κανένα ψαράκι θυμούνται τα χωριά μας…» (Εδώ που τα λέμε δεν έχουν άδικο, στη γιορτή ψαριού, μελιού, καλοκαιριού κρασιού και πάει λέγοντας… ήταν όλοι πάνω και «στην πένα», πανέτοιμοι παντού και πάντα για πολλές φωτογραφίσεις).

Κάποτε λέγαμε ότι τα «μπράβο» και τα «ευχαριστώ» του απλού πολίτη-δημότη ήταν η ηθική ικανοποίηση του αιρετού, σήμερα αυτά αντικαταστάθηκαν με τα λάικ και τις καρδούλες -σε βαθμό παρεξηγήσεων- στα κοινωνικά δίκτυα (και τι δίχτυα… πολύ πιο μπλεγμένα και από αυτά των ψαράδων).

Τι να σου κάνει λοιπόν και ο καψερός ο δήμαρχος;

Βλέπει και ξέρει ότι μετά τις αποχωρήσεις και το «ξήλωμα» του «παπλώματος» που έγινε ακόμα πιο κοντό, προσπαθεί τραβώντας το μια από δω και μια από κει,  με ανακατανομή θέσεων,  μήπως γίνει πιο λειτουργικό, ευέλικτο και αποτελεσματικό.

Χωρίς να παραβλέπει ταυτόχρονα τις λεπτές ισορροπίες,  ικανοποιώντας τα δυσαρεστημένα στελέχη του που κοίταζαν ντουγρού προς την ανοιχτή έξοδο και τις απέναντι ορθάνοιχτες πόρτες των νέων και (συγγενών ιδεολογικά) εκκολαπτόμενων παρατάξεων.

Έλα όμως που όπως και να το κάνουμε δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη δεν χωράνε…

Μα και με όρους ποδοσφαιρικής ομάδας να το δούμε, είναι πρωτίστως θέμα ψυχολογίας.

Αν φταίει περισσότερο ο προπονητής ή οι παίχτες σίγουρα θα το κρίνει ο κόσμος στις εκλογές.

Όμως ομάδα που δεν έχει πρώτα απ’ όλα καλή ψυχολογία, που δεν συνεργάζονται οι παίκτες μεταξύ τους, που έχουν διαρκώς παράπονα και αισθάνονται ριγμένοι και αδικημένοι από τους άλλους (καλή ώρα), όσες θέσεις κι αν τους αλλάξεις,  δύσκολα θα ανατραπεί και το αρνητικό αποτέλεσμα.

Με την συγκεκριμένη δημοτική αρχή -όπως έχουμε ξαναγράψει- ισχύει το Νοτικό: «Περπατάνε παράλληλα…»

Κάποιοι συνεργάζονται άψογα με τον δήμαρχο ή με άλλους συναδέλφους τους, άλλα έχουν το «χούι» να βάζουν τρικλοποδιές ή να το παίζουν «βαρύ πεπόνι» με κάποιους άλλους που πάνε να κάνουν κάτι παραπάνω (κυρίως στον ανταγωνισμό για τα ρουσφέτια-βλέπετε από την Τουρκοκρατία μέχρι σήμερα, αυτά μας φάγανε…)

Άλλοι πάλι είναι διαρκώς παραπονούμενοι, λένε δεξιά και αριστερά ότι «είναι έτοιμοι να τα βροντήξουν και να πάνε σπίτια τους», ότι τους υπονομεύουν όλοι οι άλλοι κλπ.

Ο δήμαρχος τα γνωρίζει μεν αλλά είναι και δέσμιος των λεπτών ισορροπιών (πόσο μάλλον τώρα που έσκασαν μούρη και συζητάνε από πίσω μαζί τους είτε κρυφά, είτε φανερά,  οι νέες παρατάξεις). Οπότε, προσπαθεί αφενός μεν να τους κρατήσει, αφετέρου να τους ρίξει στο φιλότιμο για να δουλέψουν λίγο παραπάνω.

Με όλα τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η προσπάθεια που γίνεται είναι πρωτίστως… να ψηλώσει λίγο περισσότερο το ρελαντί, γιατί η μηχανή πάει να σβήσει.

Αν το καταφέρουν, μετά μπορεί και να «γκαζώσουν» για να σταθεροποιηθούν στα βασικά και έπειτα ίσως δοθεί κάποια προτεραιότητα στα δύσμοιρα χωριά.

Και όλα αυτά προεκλογικά, πάντα… υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν γίνουν σκορποχώρι και ότι υπάρχει η ελπίδα επανεκλογής,  με τρεις ή τέσσερις υποψήφιους δημάρχους που αντλούν από την ίδια βασική δεξαμενή και δεν φαίνεται εξαρχής να κάνει κάποιος τη μεγάλη διαφορά με ονόματα-εκπλήξεις υποψηφίων.

Τελικά, οι «μεταγραφές» και τα δυνατά ονόματα είναι αυτά που θα κάνουν την όποια διαφορά και στις επόμενες εκλογές.

(Αλλά το «κουφό» ή καλύτερα «κουλό» της υπόθεσης θα είναι να μην κάνει και τόσο χαχανητή ραδιοφωνική πλάκα ο Γ. Χατζημάρκος,  δηλώνοντας ανοιχτά ότι θα στηρίξει Κώστα Καΐσερλη στις επόμενες εκλογές. Στην περίπτωση που «σπάσει ο άλλος το ποδάρι του» και αναγκαστικά δώσουν γραμμή για τον ίδιο υποψήφιο. Εφόσον όλοι οι υπόλοιποι για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, απλά δεν τους κάνουν.

Άλλωστε και στις δύο προηγούμενες -όλως τυχαίως- κοινή γραμμή είχαν και στους δύο βαθμούς…)