«Η Ελλάδα δεν τελειώνει στα σύνορα. Η Ελλάδα αρχίζει από τους τόπους των συνόρων» τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας κατά την ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη Αγαθονησίου και έκανε λόγο για συμβολική αλλά και ουσιαστική επιβεβαίωση του δεσμού ανάμεσα στην Πολιτεία και τους ακρίτες των νησιών μας.
Είπε ακόμη, ότι αποτελεί χρέος κάθε γενιάς, να κρατάει ισχυρή την ελληνικότητα εδώ και παντού, ώσπου να παραδώσουμε στους επόμενους το ίδιο καθήκον, το ίδιο προνόμιο και το ίδιο χρέος και πρόσθεσε: «Η Ελλάδα αρχίζει από εδώ. Και είναι προνόμιο ως πολίτης ενός τόπου να μπορείς να πεις ότι η Ελλάδα αρχίζει εδώ. Σε αυτή τη γη που έγινε η ”μεγάλη έκρηξη” του ελληνικού πνεύματος, η οποία προσφέρει στην ανθρωπότητα φως διαρκείας, φως γνώσης, επιστήμης, φιλοσοφίας και δημοκρατίας».
Όπως σημείωσε, «Πάνω από εθνότητες, πάνω από θρησκείες, πάνω από ιδεολογίες και πάνω από αυτοκρατορίες, το ελληνικό πνεύμα παραμένει σε αυτές τις ακτές ισχυρό και διαρκές επί χιλιετίες. Χρέος μας λοιπόν, χρέος κάθε γενιάς είναι να κρατάμε ισχυρή την ελληνικότητα εδώ και παντού, ώσπου να παραδώσουμε στους επόμενους το ίδιο καθήκον, το ίδιο προνόμιο και το ίδιο χρέος».
Εξέφρασε, επίσης, ευγνωμοσύνη για την προσφορά των ακριτών προς την πατρίδα η οποία «δεν ξεχνά, δεν αμελεί και δεν παραμερίζει κανέναν». Διαβεβαίωσε, ακόμα, ότι η Πολιτεία δεσμεύεται να παραμείνει κοντά τους, όπως παραμένουν στο νησί τους, κι εκείνοι.
«Βρίσκομαι εδώ για να υπογραμμίσω με την παρουσία μου ότι πατρίδα δεν είναι μόνο οι μεγάλες πόλεις, τα πολύβουα λιμάνια, τα διοικητικά κέντρα, αλλά είναι, κυρίως, οι άνθρωποι που ζουν στις ακριτικές γωνιές της χώρας μας. Είναι όλοι όσοι ζουν στα όρια του χάρτη της Ελλάδας, και την κρατούν ζωντανή με την επιμονή, την αξιοπρέπεια, την ανθεκτικότητά τους» τόνισε.
Ειδικότερα, κατά τον χαιρετισμό του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε μεταξύ άλλων:
«Με βαθιά συγκίνηση και αίσθημα ευθύνης βρίσκομαι σήμερα εδώ, στο βορειότερο άκρο των Δωδεκανήσων, στον μικρό και πανέμορφο τόπο σας, έναν τόπο που συνδέεται στενά με την απέναντι γη της Ιωνίας, με τα μεγάλα ταξίδια στο Αιγαιακό αρχιπέλαγος, με την ελληνική εξωστρέφεια· έναν τόπο ιστορίας και μνήμης.
Βρίσκομαι εδώ για να υπογραμμίσω με την παρουσία μου ότι πατρίδα δεν είναι μόνο οι μεγάλες πόλεις, τα πολύβουα λιμάνια, τα διοικητικά κέντρα, αλλά είναι, κυρίως, οι άνθρωποι που ζουν στις ακριτικές γωνιές της χώρας μας. Είναι όλοι όσοι ζουν στα όρια του χάρτη της Ελλάδας, και την κρατούν ζωντανή με την επιμονή, την αξιοπρέπεια, την ανθεκτικότητά τους.
Είναι οι άνθρωποι που βιώνουν μια δύσκολη καθημερινότητα, που υπομένουν αγόγγυστα τους καιρούς που απομονώνουν, τις αποστάσεις που αποκόβουν, τις ανάγκες που ζητούν άμεση αντιμετώπιση. Είστε όλοι εσείς που δεν εγκαταλείψατε το νησί σας, αλλά μείνατε εδώ, αμύντορες των ελληνικών και ευρωπαϊκών συνόρων, θεματοφύλακες μιας ζωντανής κοιτίδας ελληνισμού με διαδρομή αιώνων.
Τραγαία νήσος στον Θουκυδίδη και τον Στράβωνα, Τραγιά στον Πλούταρχο, Υετούσα σύμφωνα με τους αρχαίους γεωγράφους, κατοικήθηκε από τους Κάρες, τους Δωριείς, τους Ίωνες της Μιλήτου. Αποτέλεσε μέρος του δικτύου από μικρά νησάκια που οι Μιλήσιοι χρησιμοποιούσαν ως βάσεις ναυσιπλοΐας και εμπορίου με στρατιωτικές οχυρωματικές εγκαταστάσεις, για την ασφάλεια των εμπορικών θαλασσίων δικτύων της Μιλήτου.
Καταμεσής στην ”ισόβια θάλασσα και το αμάραντο πέλαγος” όπως θα έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης, το Αγαθονήσι είδε ναυμαχίες να εκτυλίσσονται και πειρατές να το απειλούν. Εποικίστηκε και εγκαταλείφθηκε ξανά και ξανά – γιατί είναι τόπος δύσκολος, μακρινός.
Ωστόσο, το 1087 περιήλθε στην κυριότητα της Μονής της Πάτμου, όπως μαρτυρά χρυσόβουλλο του αυτοκράτορα Αλεξίου Α’ Κομνηνού, και ακόμη και σήμερα το Αγαθονήσι μαζί με Αρκιούς, Λειψούς, Πάτμο, Λέβιθα και Φούρνους ανήκουν στην Πατριαρχική Εξαρχία Πάτμου. Βέβαια, πέρασαν χρόνια πολλά που ήταν ακατοίκητο, σύμφωνα με τον Οθωμανό πειρατή και αργότερα ναύαρχο, γεωγράφο, χαρτογράφο και συγγραφέα Πίρι Ρέις, με τον οποίο συμφωνούν πολλοί ακόμη περιηγητές του Μεσαίωνα· έρημο καθώς ήταν, έγινε κρησφύγετο πειρατών, για να περάσει το 1522 στην κυριαρχία των Τούρκων.
Αιώνες αργότερα, το 1912, περιήλθε στην ιταλική κατοχή, το 1943 κατελήφθη από τους Γερμανούς και ξανάγινε επιτέλους ελληνικό με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στον εθνικό κορμό το 1948. Χιλιόχρονες περιπέτειες, μεγάλο βάθος ιστορίας.
Και σήμερα, λιγοστοί κάτοικοι, αλλά με πείσμα και αγάπη για τον τόπο. Όπως ο Μιχάλης Κότορος, που σε κάποια αφήγησή του στο πλαίσιο του προγράμματος ”Ιστοριογράφημα στο Αιγαίο” λέει πως όταν είναι μακριά από το Αγαθονήσι, ”νιώθει τον ουρανό να τον πλακώνει”, πως ”θέλει να’ ναι δίπλα στη γη, να την ακουμπά”.
Όπως ο Σάββας Καμίτσης που μένει στο νησί γιατί του προσφέρει ”ελευθερία και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους”, αφού μπορεί ”ν’ αφήνει τις πόρτες ξεκλείδωτες, χωρίς κανένα φόβο”. Άνθρωποι που ίσως δεν βρίσκονται πια στη ζωή, μα το πνεύμα τους επιζεί στους νεότερους που αψηφούν το δέλεαρ της μετοίκησης.
Σ΄ όλους αυτούς τους αγνούς, άδολους ανθρώπους που ζουν με πολύ λιγότερα απ’ όσα υπαγορεύει η ζωή των μεγάλων αστικών κέντρων, οφείλουμε να προσφέρουμε ελπίδα και πίστη στο μέλλον. Και θέλω να εξάρω, κύριε δήμαρχε, τη συστηματική σας προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, τη μέριμνά σας για τη βελτίωση των υποδομών, τη στήριξη της οικογένειας, τη λειτουργία νηπιαγωγείου, δημοτικού και γυμνασίου σχολείου, την δρομολόγηση αναπτυξιακών έργων. Όμως μένουν πολλά ακόμη να γίνουν.
Γνωρίζω, κύριε δήμαρχε, το βάρος που επωμίστηκε το νησί εξαιτίας της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης, την ανθρωπιά που επιδεικνύετε καθημερινά απέναντι στους κατατρεγμένους, αλλά και τα προβλήματα ασφάλειας που αντιμετωπίζετε. Γνωρίζω ότι απαιτείτε από την Πολιτεία να στηρίξει τον ακριτικό σας τόπο, όχι με λόγια, αλλά με πράξεις. Και αναγνωρίζω ολόθυμα ότι κανένας Έλληνας πολίτης δεν επιτρέπεται να αισθάνεται μόνος επειδή ζει μακριά από το κέντρο.
Σήμερα που ο κόσμος μας αλλάζει ραγδαία, με τους πλέον απροσδόκητους τρόπους, θέλω να τονίσω ότι τα ακριτικά μας νησιά δεν είναι κουκίδες στο πέλαγος, δεν είναι ακρώρειες της γεωγραφίας, αλλά σημεία ευθύνης. Διατηρώντας αδιάσπαστο το νήμα που συνδέει τις εποχές, τους ανθρώπους, τις ακτές και τα πελάγη μας, νήμα που διαμορφώνει το καθημερινό βίωμα και ενισχύει πατροπαράδοτες αξίες, δίνουν νόημα και βάθος στην ταυτότητα του λαού μας.
Είναι τόποι όπου η καθημερινότητα των πολιτών αποκτά διαστάσεις εθνικής αποστολής. Είναι τόποι που στερεώνουν τους αρμούς της εθνικής συνοχής. Γιατί αυτοί, εσείς, είστε οι φύλακες της συνέχειας της πατρίδας, διατρανώνοντας, με την αφοσίωσή σας στο ακριτικό μας νησί, ότι η Ελλάδα παραμένει ακέραιη, ζωντανή και παρούσα σε κάθε γωνιά της επικράτειας.
Όπως έχουμε πει και με άλλες ευκαιρίες, σε άλλους ακριτικούς τόπους, η Ελλάδα δεν τελειώνει στα σύνορα. Η Ελλάδα αρχίζει από τους τόπους των συνόρων. Η Ελλάδα αρχίζει από εδώ. Και είναι προνόμιο ως πολίτης ενός τόπου να μπορείς να πεις ότι η Ελλάδα αρχίζει εδώ. Σε αυτή τη γη που έγινε η ”μεγάλη έκρηξη” του ελληνικού πνεύματος, η οποία προσφέρει στην ανθρωπότητα φως διαρκείας, φως γνώσης, επιστήμης, φιλοσοφίας και δημοκρατίας. Πάνω από εθνότητες, πάνω από θρησκείες, πάνω από ιδεολογίες και πάνω από αυτοκρατορίες, το ελληνικό πνεύμα παραμένει σε αυτές τις ακτές ισχυρό και διαρκές επί χιλιετίες. Χρέος μας λοιπόν, χρέος κάθε γενιάς είναι να κρατάμε ισχυρή την ελληνικότητα εδώ και παντού ώσπου να παραδώσουμε στους επόμενους το ίδιο καθήκον, το ίδιο προνόμιο και το ίδιο χρέος.
Θέλω να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη όλων μας για όσα προσφέρετε στην πατρίδα μας, μια πατρίδα που δεν ξεχνά, δεν αμελεί και δεν παραμερίζει κανένα. Και να σας διαβεβαιώσω, ως πολίτης Αγαθονήσου πλέον και εγώ, ότι η Πολιτεία δεσμεύεται να παραμείνει κοντά σας, όπως παραμένετε εδώ, στο νησί σας, κι εσείς. Είμαι συγκινημένος για την τιμή που μου κάνετε, την οποία βλέπω ως συμβολική αλλά και ουσιαστική επιβεβαίωση του δεσμού ανάμεσα στην Πολιτεία και τους ακρίτες των νησιών μας».
Χαιρετισμός στα εγκαίνια του Αρχαιολογικού Μουσείου Αγαθονησίου
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας επισκέφθηκε το Αγαθονήσι για να εγκαινιάσει, παρουσία της Υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, το Αρχαιολογικό Μουσείο Αγαθονησίου, σε τελετή που διοργάνωσαν το Υπουργείο Πολιτισμού και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου.
Ακολουθεί ο χαιρετισμός του κ. Τασούλα:
«Κυρίες και κύριοι,
Σήμερα βρισκόμαστε εδώ και μας περιβάλλει όχι μόνο η ολβιωτέρα των θαλασσών, όπως είπε στην εξαίσια ομιλία της η κυρία Μενδώνη, αλλά και το ανήριθμον γέλασμα αυτής της θαλάσσης, το οποίο γέλασμα του Αιγαίου, σήμερα εδώ, μου φαίνεται ακόμη πιο φωτοβόλο, ακόμη πιο παραστατικό. Γιατί το ανήριθμον γέλασμα του Αιγαίου σήμερα χαίρεται για ένα έργο δημιουργίας, ένα έργο πνοής, το οποίο αναδεικνύει τις ρίζες μας και τη συνέχειά μας. Το Υπουργείο Πολιτισμού σήμερα κάνει έργο το οποίο δεν θυμίζει τον «Αρχαιολόγο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα του 1904, ένα έργο με το οποίο ο Καρκαβίτσας, 7 χρόνια μετά τη βαριά ήττα του 1897, θέλησε να καταδικάσει την προγονοπληξία μας.
Δεν είμαστε εδώ ως προγονόπληκτοι. Είμαστε εδώ ως κληροδόχοι μιας μεγάλης πολιτιστικής παραδόσεως και ως συνεχιστές της, μέσα από το αόρατο νήμα της διάρκειας αυτής της παραδόσεως. Μια παράδοση η οποία μας κάνει να αισθανόμαστε πως έχουμε χρέος να την αναδεικνύουμε. Και επίσης έχουμε χρέος να αναδεικνύουμε αυτή τη διάρκεια της ελληνικής παρουσίας στο Αιγαίο και προς τους συμπολίτες μας και προς τους συγχρόνους μας και προς όλους. Και αυτή η διάρκεια της ελληνικής παρουσίας στο Αιγαίο είναι η μεγαλύτερη απάντηση σε οποιαδήποτε πρόκληση ή απειλή που προέρχεται εξ Ανατολών.
Γιατί εμείς που έχουμε αυτή τη διάρκεια και εμείς που έχουμε αυτές τις ρίζες και εμείς που σταθήκαμε πιστοί στην ελληνικότητά μας ανά τους αιώνες, δεν πρόκειται να κουνηθούμε από εδώ. Θα υπερασπίσουμε την κυριαρχία μας και την ακεραιότητά μας και θα διατηρήσουμε και θα επεκτείνουμε στο μέλλον αυτή τη διάρκεια.
Το Υπουργείο Πολιτισμού είναι υπό μία έννοια και Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, γιατί ακριβώς ο πολιτισμός και η διάρκεια, όπως προείπα, είναι μια ασπίδα έναντι στην παραπλάνηση, στην παραποίηση και στην άγνοια. Και αυτή η ασπίδα μας κάνει δυνατότερους στο φρόνημα και στην ψυχή. Και οφείλω να πω, ως άλλοτε Υπουργός Πολιτισμού, ότι ένα συνολικό έργο το οποίο σήμερα σε όλη την Ελλάδα επεκτείνεται σε περίπου 1.000 δράσεις και πλησιάζει σε προϋπολογισμό το 1 δισ. 300 εκατομμύρια ευρώ δεν μπορεί να μην έχει αποτύπωμα και εδώ στο Αγαθονήσι, απέναντι από τη Μίλητο και την Πριήνη, απέναντι από την γη της Ιωνίας.
Μικρό, αλλά σημαντικό κομμάτι του μικρασιατικού ελληνικού κόσμου, με φυσικό κέντρο αναφοράς την Μίλητο, την μεγάλη ιωνική μητρόπολη της περιοχής, το Αγαθονήσι αποτέλεσε κατά την αρχαιότητα μέρος του δικτύου μικρών νησιών που οι Μιλήσιοι χρησιμοποιούσαν για το εμπόριο, τη ναυσιπλοΐα, την επικοινωνία αλλά και ως ναυτική βάση.
Από το Αγαθονήσι περνούσαν τα πλοία, φορτωμένα με τα εξαιρετικής ποιότητας κεραμικά της Μιλήτου (φιλοτεχνημένα στον “ρυθμό των Αιγάγρων” και τον “ρυθμό των Φικελλούρων”, με την πλούσια φυτική και γεωμετρική διακόσμηση), τα περίφημα υφαντά της, την πορφυρή βαφή, τα κομψά της έπιπλα, το κρασί και το λάδι της.
Υπήρξε προωθημένο σημείο ελέγχου στο θαλάσσιο πέρασμα προς τη Σάμο και την Ικαρία κατά την αρχαϊκή και την κλασική εποχή· αργότερα, κατά την ελληνιστική περίοδο– όταν πλέον η Μίλητος περιέρχεται στην κυριαρχία των Σελευκιδών και οι θαλάσσιες διαδρομές αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία γίνεται κόμβος ανεφοδιασμού, αλλά και φυσικό αγκυροβόλι για τους ναυτικούς· και, στα χρόνια τα βυζαντινά τόπος καταφυγής εξορίστων, που το αποίκισαν. Παράλληλα, ωστόσο, το Αγαθονήσι αποτέλεσε ένα μελίσσι δημιουργίας και παραγωγικής δραστηριότητας.
Απέναντι από τη Μίλητο, λοιπόν, αλλά σε στενή επικοινωνία με την πόλη, το Αγαθονήσι εμποτίστηκε με το άρωμα του ιωνικού πολιτισμού, του πλέον λεπταίσθητου πολιτισμού της αρχαιότητος. Έφτασαν ως εδώ οι αναζητήσεις των προσωκρατικών για τη δημιουργία του κόσμου και τη λειτουργία της φύσης, ο απόηχος του εκπληκτικού άλματος της ανθρώπινης σκέψης από τον Μύθο στον Λόγο.
Γιορτάστηκαν χθες – και στην Ελλάδα από την Αμερικανική Πρεσβεία – τα 250 χρόνια από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένας από τους Πατέρες της Αμερικανικής Δημοκρατίας, ένας από τους συντάκτες της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, που ήταν και ο δεύτερος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζον Άνταμς, ήξερε αρχαία ελληνικά. Κάθε μέρα μετέφραζε ένα κομμάτι του Ομήρου για να διατηρεί την πνευματική του εγρήγορση. Και αυτός ο Αμερικανός πολιτικός και διανοούμενος είχε και μια άλλη συνήθεια. Ήταν συλλέκτης κειμένων της Ιωνικής Δωδεκαπόλεως, της Ιωνικής Συνομοσπονδίας, στην οποία το Αγαθονήσι, ως αγκυροβόλι της Μιλήτου, ήταν ουσιαστικά μέλος της.
Σήμερα είδα στην εφημερίδα “Καθημερινή” ένα από αυτά τα κείμενα στα Αρχαία Ελληνικά του Πατέρα της Αμερικανικής Δημοκρατίας, ο οποίος ομιλεί για την Ιωνική Συνομοσπονδία. Είναι εντυπωσιακό, μέχρι πού φτάνει η πολιτιστική επιρροή αυτής της περιοχής, τι ακουμπά, πώς εξελίσσεται και πώς επηρεάζει το πνεύμα ενός ανθρώπου, ο οποίος δημιούργησε τις ΗΠΑ.
Στις απέναντι ακτές στοχάστηκαν ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, πασχίζοντας να βρουν μια ορθολογική εξήγηση για το θαύμα του κόσμου, αλλά και ο θεμελιωτής των μαθηματικών, Πυθαγόρας ο Σάμιος.
Στην Ιωνία της αίσθησης, της σκέψης και των νοημάτων αναπτύχθηκε η εύηχη ιωνική διάλεκτος, η βάση για τα ομηρικά έπη, και εδώ γεννήθηκε η ιστοριογραφία, με πατέρα τον Ηρόδοτο:
“Ἡροδότου Ἁλικαρνησσέος ἱστορίης ἀπόδεξις ἥδε – είναι οι λέξεις που έρχονται από τα έγκατα της ιστορίας μας και μας εξιστορούν τη ζωή μας και την κληροδοσία μας – ὡς μήτε τὰ γενόμενα ἐξ ἀνθρώπων τῷ χρόνῳ ἐξίτηλα γένηται, μήτε ἔργα μεγάλα τε καὶ θωμαστά, τὰ μὲν Ἕλλησι, τὰ δὲ βαρβάροισι ἀποδεχθέντα, ἀκλέα γένηται”, όπως διαβάζουμε στο Πρώτο Βιβλίο (Κλειώ) των Ιστοριών του.
Και υπάρχει και άλλη μία φράση σχετική με το «ἀκλέα γένηται», το οποίο σημαίνει να μην τα δοξάσουμε, να μην τα τιμήσουμε. Πρόκειται για το «σιγαθέν καλόν έργον θνήσκει», δηλαδή, «ένα καλό έργο εάν το περιβάλλεις με τη σιωπή είναι σαν να πεθαίνει». Και σήμερα ακριβώς αποτρέπουμε ένα καλό έργο του Υπουργείου Πολιτισμού και της τοπικής κοινωνίας να είναι «σιγαθέν». Το “ζωντανεύουμε”, το αναδεικνύουμε προς εσάς και παραδίδεται και προς την Ιστορία.
“Η γη της Ιωνίας”, γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στα “Ανοιχτά χαρτιά”, “στάθηκε πάντοτε το πεδίο μιας αφομοιωτικής ενέργειας θαυμαστής, το εργαστήριο πυρήνων τέχνης που αποτελέσανε πάντοτε μερικά από τα πιο μεγάλα μυστικά της επιτυχίας του Ελληνισμού”. Εδώ, με δυο λόγια, μπήκαν τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, στην αρχιτεκτονική, την τέχνη, τη λογοτεχνία. Εδώ, ακόμα και οι πιο μικρές κοινότητες παρήγαγαν πολιτισμό.
Η ανασκαφική δραστηριότητα στο Καστράκι, στο βόρειο τμήμα του νησιού, στον λόφο που δεσπόζει στον κόλπο του Μαΐστρου, πιστοποιεί την ύπαρξη μιας δυναμικής κοινότητας, στον πόλεμο και στην ειρήνη, μιας κοινότητας που άφησε δείγματα μεταλλουργικής, βυρσοδεψικής, μελισσοκομικής και αγγειοπλαστικής δραστηριότητας.
Το Διαχρονικό-Θεματικό Αρχαιολογικό μουσείο Αγαθονησίου, με το αρχαίο λιμάνι και τις οχυρώσεις του, τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του για τον ελλιμενισμό πολεμικών πλοίων, το ιερό του Διδυμαίου Απόλλωνος, τη μελισσοκομική μονάδα και το εργαστήριο πορφύρας – όλα αυτά τα πολύτιμα ευρήματα που ήρθαν στο φως χάρη στις άοκνες προσπάθειες του αρχαιολόγου Παύλου Τριανταφυλλίδη της ΚΒ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Ρόδου αλλά και χάρη στο ενδιαφέρον της δημοτικής αρχής – μας εισάγει στον γοητευτικό, αινιγματικό κόσμο ενός πολιτισμού που η ζωντανή του ενέργεια εξακολουθεί να διαπερνά τον σύγχρονο κόσμο.
Εδώ βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του το απόφθεγμα του Θαλή του Μιλήσιου, όπως παραδίδεται από τον Διογένη Λαέρτιο στο έργο του Βίοι φιλοσόφων: “Σοφώτατον χρόνος ανευρίσκει γαρ πάντα”. Ο χρόνος, δηλαδή, είναι σοφότατος και τελικά όλα θα βρεθούν. Και η ανασκαφή, πράξη υπομονής, σεβασμού, ακρόασης των ψιθύρων του χρόνου, αποκωδικοποιεί τη σοφία του και μας παραδίδει σήμερα γνώση και συγκίνηση, μέσα σ’ αυτό το εξαιρετικό Μουσείο.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για γνώση και συγκίνηση, αλλά και για πρόκριμα του μέλλοντος. Ένας τέτοιος πολιτισμός δείχνει τη δυναμική του τόπου αυτού και στα χρόνια, τις δεκαετίες και – γιατί όχι; – τους αιώνες που έρχονται. Ο ελληνικός πολιτισμός της θάλασσας και της γης, του Αιγαίου και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου , αν έχει αυτό το παρελθόν, ένα παρελθόν με τέτοια δυναμική, τότε έχει ένα εξίσου ζηλευτό μέλλον. Δεν μένει σε μας παρά να πιστέψουμε σε αυτό το μέλλον και να συμβάλουμε στην δημιουργία του, παίρνοντας αυτό το αόρατο νήμα που μας ενώνει με τις πήλινες κυψέλες του Καστρακίου.
Συγχαίρω από καρδιάς την κυρία Λίνα Μενδώνη και ασφαλώς όλους και όλες όσους εργάστηκαν για τη δημιουργία του, όσους ανέσυραν από τη λήθη ή την προφύλαξη των αιώνων τα μνημονικά ίχνη ενός τόπου μικρού, αλλά ορθάνοιχτου στον μεγάλο κόσμο. Σας καλώ εγκαινιάζοντας αυτό το Μουσείο να χαρούμε με ένα μεγάλο χαμόγελο που αξίζει στο έργο που μας παραδίδετε και ταιριάζει με το “ανήριθμον γέλασμα” του Αιγαίου που μας παρακολουθεί.
Σας ευχαριστώ».
Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξεναγήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο και στον αρχαιολογικό χώρο Καστράκι.
Δήλωση μετά την επίσκεψη στο Επιτηρητικό Φυλάκιο Αγαθονησίου
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Αν. Τασούλας επισκέφθηκε το Επιτηρητικό Φυλάκιο Αγαθονησίου, όπου τον υποδέχτηκαν ο Διοικητής της 79ης Ανώτερης Διοίκησης Ταγμάτων Εθνοφυλακής Ταξίαρχος Εμμανουήλ Τουλουπάκης και ο Διοικητής του 649ου Τάγματος Εθνοφυλακής Αντισυνταγματάρχης Αναστάσιος Φουρίκης και ενημερώθηκε για την αποστολή του Φυλακίου.
Αμέσως μετά ο κ. Τασούλας έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Είμαστε στο Επιτηρητικό Φυλάκιο του Αγαθονησίου. Είμαστε σε ένα σύμπλεγμα νησιών και γύρω μας είναι η Καλόλιμνος, η Στρογγύλη, τα Ίμια, βορειότερα η Σάμος, όλα ελληνικότατα εδάφη, τα οποία από εδώ, από το Επιτηρητικό Φυλάκιο του Αγαθονησίου, μπορεί κανείς να τα διακρίνει και να τα περιγράψει, αλλά και να τα προστατεύσει. Είμαστε στην άκρη της Ελλάδος, άρα και της Ευρώπης.
Τα απέναντι εδάφη, άλλοτε της Ιωνίας, σήμερα της Τουρκίας, απέχουν λιγότερο από 8 μίλια. Ζήτησα να συναντήσω τους οπλίτες, οι οποίοι υπηρετούν σε αυτό το Επιτηρητικό Φυλάκιο. Με υποδέχθηκαν με υψηλότατο φρόνημα και αισθάνθηκα πως η σημαία που ανεμίζει πίσω μας, ανεμίζει περήφανα και αποφασιστικά, διαδηλώνοντας την ελληνικότητα της περιοχής, αλλά διαδηλώνοντας και την αποφασιστικότητά μας να υπερασπιστούμε την κυριαρχία μας έναντι οποιασδήποτε απειλής ή πρόκλησης.
Η Ελλάδα είναι παρούσα στο Αγαθονήσι, είναι παρούσα στα γειτονικά νησιά, είναι παρούσα ιστορικά, είναι παρούσα κοινωνικά, είναι παρούσα με κάθε νόημα. Και η σημερινή Ελλάδα, η νεολαία της Ελλάδος, η νεολαία η οποία υπηρετεί τη στρατιωτική της θητεία, θα θυμάται πάντα με υπερηφάνεια και καμάρι ότι «κάποτε υπηρετήσαμε στο Αγαθονήσι, κάποτε είχαμε στα χέρια μας την κυριαρχία και την ακεραιότητα της Ελλάδος και αυτή την κυριαρχία και αυτή την ακεραιότητα την προστατεύσαμε καλώς».
