Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας
Αυτή την εβδομάδα έφυγαν για το μεγάλο ταξίδι, για την ΕΔΕΜ, δύο καλοί συνάδελφοι, ο Κυριάκος Μπαλαλής και ο Μανώλης Διακομανώλης. Δύο πρόσωπα που λάμπρυναν τον δημόσιο βίο με την παρουσία τους και την επιστημονική τους κατάρτιση και δράση.
Και από τους δύο, εμείς οι νεότεροι διδαχτήκαμε και αποδεχτήκαμε μια σειρά άξιων συμπεριφορών και κανόνων ηθικής που σήμερα τείνουν, δυστυχώς, να φθίνουν μέσα στον κυκεώνα της ανωνυμίας και της εγωπάθειας.
Ο Κυριάκος Μπαλαλής, καταγόμενος από την Κω, ήταν από τη φουρνιά που η αρχιτεκτονική ήταν αισθητική και απόδειξη αρμονίας φύσης και ανθρώπου. Άσκησε την ιδιότητά του ως ελεύθερος και μάχιμος επαγγελματίας στο πεδίο. Ταπεινός, σεμνός, πράος, ευπροσήγορος, αλλά βασικά συμβατός με τις αντιλήψεις της εποχής, αποδίδοντας ένα έργο που ακόμη και σήμερα στέκει εκεί ψηλά για να μιλάει περί του «ωραίου και της απώτατης προσαρμογής». Δεν μπορώ να αναφερθώ στην οικογένειά του, που σίγουρα θα είναι υπερήφανη για τη διαδοχή. Μπορώ, όμως, να επισημάνω ότι ο Μπαλαλής έλαμπε με την εξωστρέφειά του μέσα από το έργο του, υπερνικώντας την εμπορευματοποίηση αλλά και τη συνήθεια της απρόσωπης παραγωγής. Άτομο ευαίσθητο αλλά και ποιοτικό, παρέδιδε μαθήματα ήθους και αξιοπρέπειας, χρησιμοποιώντας και στον βίο του μοναδικά, ξεχωριστά πράγματα που τόνιζαν το «κάλλος». Αυτήν την υπέρτατη ομορφιά εξέφραζε συνεχώς ο εκλιπών, αφομοιώνοντας την αρετή και τον λόγο, τη σκέψη και το πνεύμα, αλλά συνάμα και διοχετεύοντάς τα σε εμάς τους απογόνους. Σεβασμός!
Η κομψότητα, το γούστο, η ικανότητα, η ευταξία, η καλλιγραφία ήταν και είναι συνυφασμένα με τη μνήμη του Μπαλαλή και γι’ αυτό τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ως πράξη ευγνωμοσύνης και εκτίμησης στο πρόσωπό του αλλά και στην οικογένειά του.
Ο δε έτερος, Μανώλης Διακομανώλης, μηχανολόγος μηχανικός, καταγόμενος από την Κάρπαθο, με σπουδές ανώτερες στην Αμερική, πέρασε πολλά χρόνια ως Δ/ντης της ΔΕΥΑΡ, προσφέροντας τις υπηρεσίες του με συνέπεια, δυναμική και με πλήρη υπευθυνότητα, πολλές φορές άτεγκτος και ανελαστικός στην ευθύτητα της απόδοσης και της προσφοράς προς το κοινό όφελος. Όταν η Ρόδος είχε το προνόμιο των πολλών έργων, την εποχή του ’90 και στις αρχές του 2000, η ΔΕΥΑΡ ήταν ένα ανοιχτό εργαστήριο με εκατοντάδες εργαζομένους. Όλοι αυτοί συντονίζονταν με μαέστρο τον Διακομανώλη, όπου το όνομά του ακόμη και σήμερα είναι ταυτισμένο με τη συγκεκριμένη δημοτική επιχείρηση. Η οικογενειακή διαδοχή με τις άλλες δύο κόρες του, συναδέλφους, αξιοσημείωτη και περισπούδαστη.
Και οι δύο, ο καθένας από την πλευρά του, έδωσαν σ’ εμάς διδάγματα χορηγίας της επιστήμης, όχι ως εργαλείο ανάδειξης και επιτηδεύματος, αλλά ως μοχλό ανάπτυξης, ευζωίας και κανόνων ζωής.
Ο Αντώνης Κλάψης, στο βιβλίο του «Ένας κόσμος χωρίς κανόνες» (2026). Αθήνα: Μεταίχμιο, αναφέρει ενδεικτικά: «Το πραγματικό ανησυχητικό στοιχείο του κόσμου μας είναι ότι αμφισβητείται η ίδια η αξία του κανονιστικού πλαισίου. Αυτό προκαλεί μια μακρά διαδικασία απορρύθμισης, στην οποία η αξιοπιστία των δεσμεύσεων έχει διαρραγεί και η χρήση βίας γίνεται κομμάτι του βίου».
Πράγματι, και οι δύο αναφερόμενοι διπλωματούχοι μηχανικοί κράτησαν κανόνες και αξίες που πέτυχαν την απόλυτη ρύθμιση του εαυτού τους αλλά κυρίως του περιβάλλοντός τους, σε μια αρμονική, φωτεινή γραμμή, που εμείς οι νεότεροι στεκόμαστε με υπόκλιση στις ευρύτερες πράξεις τους.
Ο πρώτος έδωσε την πολυποίκιλη αισθητική ως στάση ζωής, ο δε δεύτερος ανέδειξε την ευθύνη ως μέγιστο στοιχείο επαγγελματισμού.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους δεχθεί.
Το αξίζουν!
Πηγη: https://www.rodiaki.gr/
