Μνημεία σε αναμονή
Εννέα χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2017, ορισμένες από τις πιο εμβληματικές εικόνες της Κω εξακολουθούν να θυμίζουν την ημέρα εκείνη. Οι πεσμένες κολώνες στο Αρχαίο Γυμναστήριο και στην πλατεία Ανταγόρα παραμένουν στο έδαφος, αποτελώντας ένα διαρκές σύμβολο της αδυναμίας ή της απροθυμίας του κράτους να αποκαταστήσει πλήρως σημαντικά τμήματα της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού.
Την ίδια στιγμή, το τέμενος Ντεφτερνταρ, και η πύλη του Φόρου στο κέντρο της πόλης ανασκευάστηκαν και αποκαταστάθηκαν μέσω ενός έργου που απαίτησε σημαντικούς οικονομικούς πόρους. Η αποκατάσταση αυτή είναι θετική και αναγκαία, καθώς κάθε μνημείο αξίζει προστασία και φροντίδα. Ωστόσο, η εικόνα που δημιουργείται είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη.
Πώς είναι δυνατόν να ολοκληρώνονται έργα σε ορισμένα μνημεία, ενώ άλλα εξακολουθούν να παραμένουν τραυματισμένα σχεδόν μια δεκαετία μετά τον σεισμό; Πώς μπορεί ένας επισκέπτης να κατανοήσει ότι οι κολώνες ενός από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Κω εξακολουθούν να βρίσκονται πεσμένες, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι εργασίες έχουν προχωρήσει;
Το ζήτημα δεν αφορά την αντιπαράθεση μεταξύ μνημείων. Αφορά την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης πολιτικής προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς. Όταν η αποκατάσταση προχωρά με διαφορετικές ταχύτητες, γεννώνται εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες που τίθενται και για το πώς κατανέμονται οι διαθέσιμοι πόροι.
Η Κως διαθέτει ένα μοναδικό ιστορικό απόθεμα που εκτείνεται από την αρχαιότητα έως τη νεότερη εποχή. Κάθε μνημείο αποτελεί κρίκο της ίδιας αλυσίδας μνήμης. Οι πεσμένες κολώνες στο Αρχαίο Γυμναστήριο και στην πλατεία Ανταγόρα δεν είναι απλώς πέτρες στο έδαφος. Είναι μια καθημερινή υπενθύμιση ότι η αποκατάσταση της ιστορίας μας παραμένει ανολοκλήρωτη.
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα οι αρμόδιοι να δώσουν σαφείς απαντήσεις. Όχι μόνο για το πότε θα αποκατασταθούν τα μνημεία που επλήγησαν από τον σεισμό, αλλά και για το ποιο είναι το συνολικό σχέδιο ανάδειξης και προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κω. Γιατί η ιστορία ενός τόπου δεν μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον.
