Πρώτη μέρα στο Παγκάκι του Κάστρου και να ο Δε Λαστικ με τον Αλέξη δίπλα
Πρώτη μέρα σήμερα στο παγκάκι! Και ποιοι δεν πέρασαν! Σε δευτερόλεπτα μέσα δεκάδες!
Όπως τα χελιδονάκια του Επαρχείου που παίζουν με βουτιές στον αέρα και τιτιβίζουν γύρω από το ρολόι! Στο παγκάκι όλο και πληθαίνουνε.
Πρώτος και καλύτερος ο Τέλης!
Βλέπετε ο δρόμος μπροστά μου που φάρδυνε είναι δικός του. Ένας ,ένας φεύγει και που να πάει; Εδώ στο παγκάκι του Κάστρου θα κάτσει.
Να και ο Δε Λαστίκ δίπλα μου που γελά πονηρά. Σιγά που δεν θα εμφανιζότανε, λέω μέσα μου. –Θάρθει και σένα η ώρα σου μου ψιθυρίζει. Που να ξέρει ο καλός Ιππότης ότι εγώ αποφάσισα αλλιώς. Ακούς εκεί ναφήσω να με χώσουνε στη Χαντάκα του Κάστρου.
Και όμως αγαπητοί μου φίλοι, σαυτό το μαγικό παγκάκι, θέλεις δεν θέλεις, στην ηρεμία της φύσης, στην απεραντοσύνη της θάλασσας, δίπλα στις ψηλές χουρμαδιές των Ιταλών. Δ
ίπλα στο Κάστρο των Ιπποτών, δεν υπάρχει περίπτωση να μην εμφανιστούν, αμέτι μωχαμέτι, αυτοί που μας σημάδεψαν. Τα αστεράκια κατέβηκαν στη θάλασσα και εγώ άρχισα να μετρώ.
Τόχα μέσα μου που δεν πήγα να τον αποχαιρετίσω και τσακ έκατσε δίπλα μου ο Αλέξης. Ήρεμος σαν την Παναγιά.
Αμίλητος σαν την γάργαρη πηγή που αναβλύζει ασταμάτητα να μας ξεδιψάσει, που κυλά το νεράκι χωρίς να παραπονιέται, χωρίς να ζητά. Έτσι ήταν πάντα, από τότε στον ανθόκηπο του Δήμου, ο Αλέξης Βαγιανός.
Ο ένας από τους οκτώ ημίθεους, έτσι τους λέγαμε, του αείμνηστου Γιώργου Σβύνου.
Δεν αντιμίλησε ποτέ. Δεν παραπονέθηκε. Δεν ζήτησε τίποτα. Ήταν από τη γενιά εκείνη, την ήρεμη, που έφτιαξαν την Κω, που κράτησαν ζωντανές τις δεντροστοιχίες και τους ανθόκηπους της πόλης όπως τους άφησαν οι Ιταλοί χωρίς να πάρουν πληρωμένα ένσημα και παράσημα.
Με την μοναδική καλοσύνη του ακόμα και τότε που ο υπεύθυνος αντιδήμαρχος Γιάννης Πασπαράς του ζήτησε να βοηθήσει στο χτίσιμο του νέου ανθόκηπου και εκείνος αν και κηπουρός πήρε το μυστρί και έκτισε μαζί με τους συντρόφους του τα κτίρια του νέου φυτωρίου του Δήμου.
Ξέρω ότι το παγκάκι σε κάνει να αναπολείς, να νοσταλγείς. Φέρνει δίπλα σου αυτούς που συνάντησες και πορεύτηκες μαζί τους σε κείνα τα μοναδικά για τον Δήμο μας χρόνια. Σίγουρα είναι και οι ζωντανοί που όταν τους συναντήσεις, αργά και που, ξαναθυμάσαι.
Αλλά σε αυτό το μαγικό παγκάκι, σας τόχω ξαναπεί, αυτοί που φύγανε, που ολοζώντανοι κάθονται δίπλα σου, δεν έρχονται απλά να κάτσουν για να τους θυμηθείς αλλά για να σου δείξουν το δρόμο που περπάτησαν μαζί σου και πρέπει να τον ξαναβρούμε.
Γιαυτόν τον άλλο δρόμο σήμερα πρωί, πρωί, μπροστά στην ηρεμία της θάλασσας, δίπλα στον Δε Λαστίκ που έχτισε ένα ολόκληρο κάστρο για την αγάπη του στη όμορφη Νερατζιώ, έκατσε ο Αλέξης για να μου πει και να μου θυμίσει πως φτιάχνονται οι ανθόκηποι να λουλουδίζουν.
Να αναρωτιέσαι με λύπη γιατί σήμερα είναι χέρσοι και πως γεννιέται μια νέα πόλη όταν οι ταπεινοί πολίτες όπως ο Αλέξης γίνονται ημίθεοι!
Καλό Καλοκαίρι. Καλή δύναμη στους εργαζόμενους
Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω
