Η εμφάνιση του στρατηγού Μπατίστα το 1933 και η διακυβέρνηση της Κούβας από τον Κάρλο Πρίο – Η ανατροπή του Πρίο από τον Μπατίστα και η εμφάνιση του Φιντέλ Κάστρο – Ο εξαετής αγώνας για ανατροπή του Μπατίστα, ο Τσε Γκεβάρα και η κατάληψη της εξουσίας
Χρονολογείται εδώ και σχεδόν 70 χρόνια, από το 1959 «επισήμως», όταν ο Φιντέλ Κάστρο κατέλαβε την εξουσία στη χώρα, ανατρέποντας τον δικτάτορα Στρατηγό Μπατίστα, πρόεδρο της χώρας. Ας δούμε όμως πώς φτάσαμε στην κατάληψη της εξουσίας στην Κούβα, από τον Φιντέλ Κάστρο, ξεκινώντας από το πολύ μακρινό 1898, όταν οι Η.Π.Α. κατέλαβαν τη χώρα από την Ισπανία, που την κατείχε.
Η ιστορία της Κούβας από το 1898 ως το 1953
Το 1898, οι αμερικανικές δυνάμεις συνέτριψαν στην ξηρά και τη θάλασσα τις ισπανικές και κατέλαβαν την Κούβα. Παρέμειναν στο νησί, ως το 1902, οπότε η αμερικανική κυβέρνηση τοποθέτησε ως πρόεδρο τον Τομάς Εστράντα Πάλμα. Αυτός περιέλαβε στο πρώτο κουβανικό Σύνταγμα την τροπολογία του Αμερικανικού γερουσιαστή Πλατ, που μετέβαλε τη χώρα σε υποτελή των Η.Π.Α. Σύμφωνα με αυτή, η Κούβα δεν μπορούσε να συνάψει συμμαχία με καμία χώρα, χωρίς να πάρει την έγκριση των ΗΠΑ, που είχαν δικαίωμα επέμβασης στο νησί αν έκριναν ότι υπήρχε απειλή για την ανεξαρτησία του.
Οι Αμερικανοί ανέλαβαν την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, της ζάχαρης, του καπνού και των φρούτων της Κούβας. Το 60% των εξαγωγών της Κούβας είχε ως προορισμό την αμερικανική αγορά, ενώ το 75% των εισαγωγών της, είχε ως χώρα προέλευσης τις ΗΠΑ.
Παράλληλα, οι Αμερικανοί πεζοναύτες χρειάστηκε να επέμβουν τέσσερις φορές στην Κούβα(1906,1913,1917 και 1933), για να στηρίξουν φιλοαμερικανικά καθεστώτα. Μόλις το 1933 εμφανίστηκε στη δημόσια ζωή της Κούβας, ο Φουλχένθιο Μπατίστα, Συνταγματάρχης, που αργότερα έγινε Στρατηγός. Μάλιστα, είχε ξεκινήσει τη στρατιωτική του σταδιοδρομία από Λοχίας! Ο κουβανικός στρατός χαρακτηριζόταν από διαφθορά, ευνοιοκρατία και ανικανότητα.
Ο Μπατίστα, τον Αύγουστο του 1933 ανέτρεψε τον διεφθαρμένο πρόεδρο (από το 1925) Gerardo Machado, αλλά δεν ανέλαβε ο ίδιος την εξουσία. Την προεδρία, για μία ημέρα (!) ανέλαβε ο Alberto Herrera Franci. Ακολούθησαν, για πολύ μικρά χρονικά διαστήματα οι: Carlos Manuel de Cespedes y Quesada (23 ημέρες), η λεγόμενη «πενταρχία» του 1933 (5 ημέρες), ο Ramon Grau (127 ημέρες), ο Carlos Heria (3 ημέρες), ο Manuel Marquez Sterling, ο πρόεδρος… των μηδέν ημερών (18/1/1934),ο Carlos Mendieta (1 χρόνο και 327 ημέρες), ο Jose Agripino Baruet (161 ημέρες), ο Miguel Mariano Gomez (218 ημέρες) και ο Federico Laredo Bru (3 χρόνια και 291 ημέρες), ως τις 10 Οκτωβρίου 1940.
Τότε, ο Μπατίστα αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος την προεδρία της χώρας, αν και ουσιαστικά αυτός κινούσε παρασκηνιακά τα νήματα ως τότε. Έμεινε στην εξουσία ως τις 10 Οκτωβρίου 1944. Τον διαδέχθηκε, ως τις 10 Οκτωβρίου 1948 ο Ramon Grau. Από τις 10/10/1948, ως τις 10 Μαρτίου 1952 πρόεδρος της Κούβας ήταν ο Carlos Prio Socarras. Όμως η διακυβέρνηση του Prio διακόπηκε βίαια, πάλι από τον Μπατίστα, που έμεινε στην προεδρία της Κούβας ως τις 14 Αυγούστου 1954. Ο Πρίο ήταν ανίκανος και διεφθαρμένος, ωστόσο ο Μπατίστα του επέτρεψε να μεταβεί στις ΗΠΑ. Εκεί ζήτησε και έλαβε άσυλο. Διέμενε στη Φλόριντα. Έχοντας συγκεντρώσει τεράστια περιουσία, κατά το χρονικό διάστημα που ήταν πρόεδρος της Κούβας, ο Prio συγκέντρωσε αντιφρονούντες, με σκοπό να ανατρέψει τον Μπατίστα, ο οποίος στο μεταξύ κυβερνούσε δικτατορικά, με διεφθαρμένους αχυράνθρωπούς του.
Η επανάσταση του 1953 – Η σύλληψη του Φιντέλ Κάστρο
Ο Μπατίστα, που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής τόσο στον λαό όσο και στον στρατό και είχε τη φήμη του αδιάφθορου στρατιωτικού, όταν ανέτρεψε τον Πρίο είπε: «Είμαι ο δικτάτορας του λαού. Ανέτρεψα ένα καθεστώς διαφθοράς και εγκλήματος. Η επανάσταση προχωρεί». Όμως, όπως αναφέραμε, ο Μπατίστα ακολούθησε τα χνάρια του Πρίο και η διακυβέρνησή του άρχισε να προκαλεί αντιδράσεις.
Στις 26 Ιουλίου 1953, 111 οπλισμένοι άνδρες με περίστροφα και κυνηγετικά τυφέκια προσπάθησαν να καταλάβουν τον στρατώνα του Μονκάδα, κοντά στην πόλη Σαντιάγο ντε Κούμπα, στην επαρχία Οριέντες της Κούβας. Ανάμεσά τους ήταν και ο 27χρονος δικηγόρος Φιντέλ Κάστρο Ρουίζ, γιος εύπορου κτηματία. Το κίνημα αυτό όμως απέτυχε παταγωδώς. Περίπου οι μισοί ένοπλοι σκοτώθηκαν από τη φρουρά του στρατώνα.
Οι υπόλοιποι, ανάμεσά τους και ο Κάστρο αιχμαλωτίστηκαν. Λίγο αργότερα, στρατοδικείο καταδίκασε τον Κάστρο σε 15 χρόνια εκτόπιση, στη Νήσο των Πεύκων, τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων στα ανοιχτά της Κούβας.
Το κίνημα της 26ης Ιουλίου, ο Τσε Γκεβάρα και οι πρώτες επιτυχίες των επαναστατών.
Στο μεταξύ, ο Μπατίστα, παρέδωσε την προεδρία της Κούβας στον Andres Domingo del Castillo, που κυβέρνησε, από τις 14 Αυγούστου 1954, ως τις 24 Φεβρουαρίου 1955. Τότε, ο Μπατίστα ανέλαβε εκ νέου την προεδρία της χώρας του, ως την ανατροπή του.
Στις 13 Μαΐου 1955, ο Μπατίστα υπέγραψε διάταγμα για χορήγηση αμνηστίας σε 11 πολιτικούς κρατουμένους, ανάμεσά τους και στον Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο έμεινε 6 εβδομάδες στην Αβάνα για να τακτοποιήσει προσωπικές του υποθέσεις. Ακολούθως πήγε στην Πόλη του Μεξικού. Εκεί συνάντησε τον αδελφό του Ραούλ, αυτοεξόριστο, διακατεχόμενο από μαρξιστικές ιδέες, ενώ γνώρισε και έναν νεαρό Αργεντινό οδοντίατρο, τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, που είχε εγκαταλείψει τη χώρα του απογοητευμένος από τη διακυβέρνηση Περόν. Ο «Τσε» ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας του Μπουένος Άιρες. Ο Φιντέλ Κάστρο συγκρότησε μια επαναστατική ομάδα, με εκπαιδευτή τον Ισπανό, πρώην Συνταγματάρχη, Αλμπέρτο Μπάγιο, ειδικό στις τακτικές του ανταρτοπολέμου.
Οι 80 άνδρες του Κάστρο εκπαιδεύονταν σε ράντσο στα περίχωρα της Πόλης του Μεξικού. Κάποια στιγμή, οι μεξικανικές Αρχές τους αντιλήφθηκαν. Κατάσχεσαν τα όπλα, φυλάκισαν του Κάστρο για 23 ημέρες και τον προειδοποίησαν αυστηρά να σταματήσει αυτού του είδους τις δραστηριότητες. Όμως, αυτός δεν πτοήθηκε. Μια εβδομάδα μετά συνάντησε σε μια παραμεθόρια πόλη του Τέξας, τον εξόριστο πρόεδρο της Κούβας Πρίο. Αυτός ανέλαβε τη χρηματοδότηση του ένοπλου αγώνα κατά του Μπατίστα. Με 15.000 δολάρια, αγόρασε τη θαλαμηγό «Grandma» ενός Αμερικανού επιχειρηματία, ενώ προμήθευσε τον Κάστρο και τους άνδρες του με πυρομαχικά και εφόδια.
Τη νύχτα της 26ης Νοεμβρίου 1956, η θαλαμηγός ξεκίνησε από τη Φλόριντα. Τα ταραγμένα νερά της Καραϊβικής την έριξαν σε ύφαλο. Η θαλαμηγός βυθίστηκε. Οι επαναστάτες, χωρίς κανένα εφόδιο πλέον, αναγκάστηκαν να κολυμπήσουν ως την ακτή του Κάβο Κρουζ στη νότια Κούβα. Το σχέδιο του Κάστρο ναυάγησε ολοκληρωτικά γιατί και οι αναιμικές εξεγέρσεις που είχαν οργανωθεί στις πόλεις από τον Φρανκ Παΐς αντιμετωπίστηκαν εύκολα από τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Οι άνδρες του Κάστρο ήταν απομονωμένοι, σε μια δυσπρόσιτη ακτή της Κούβας. Χωρίστηκαν σε ομάδες. Μία είχε επικεφαλής του Φιντέλ και άλλη μία επικεφαλής τον Ραούλ Κάστρο. Ο Φιντέλ ζούσε για μια εβδομάδα κρυμμένος στη ζούγκλα τρώγοντας φρούτα και αγριόχορτα. Τελικά, στις 10/12/1936, ο Φιντέλ και ο Ραούλ Κάστρο, μαζί με 8 ακόμα επαναστάτες κατέφυγαν εξαντλημένοι στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα. Το «κίνημα της 26ης Ιουλίου», όπως ονομάστηκε, δεν φαινόταν να επικρατεί. Η βοήθεια όμως που έδωσε στον Φιντέλ και τον Ραούλ, ο μεγαλύτερος αδελφός τους Ραμόν (1924-2016), πλούσιος κτηματίας, ιδιοκτήτης εκτάσεων επιφάνειας 8.700 στρεμμάτων, σοσιαλιστικών πεποιθήσεων, με τρόφιμα και ιματισμό ήταν πολύτιμη.
Παράλληλα, ο Παΐς στρατολόγησε νεαρούς επαναστάτες για να μεταβούν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και να ενισχύσουν το «Κίνημα της 26ης Ιουλίου». Τον Ιανουάριο του 1957, ο Φιντέλ είχε 70 αντάρτες εξοπλισμένους με τυφέκια M1 Garand και Springfield και μερικά πολυβόλα των 30 ιντσών. Πρώτη τους επιτυχία ήταν η κατάληψη του στρατώνα του Μανζανίλο, στις 17 Ιανουαρίου 1957. Σκότωσαν όλους τους βαθμοφόρους και άφησαν ελεύθερους όλους τους στρατιώτες, αφού πήραν τον οπλισμό τους. Ο Μπατίστα θορυβήθηκε. Οι δυνάμεις του ήταν 38.000 (Πεζικό, Τεθωρακισμένα και Πυροβολικό), πολύ περισσότερες από αυτές των επαναστατών. Είχε επίσης δύο Μοίρες αεροσκαφών Harvard και Hawker Sea Fury. Μόνη ελπίδα των επαναστατών ήταν η κακή εκπαίδευση και η διαφθορά των κυβερνητικών δυνάμεων.
1957: Η επανάσταση εδραιώνεται – Οι ΗΠΑ ασχολούνται με τον Κάστρο
Ο Φιντέλ Κάστρο δεν ήταν στρατιωτικός νους. Μάλιστα, αντιπαθούσε τους επαγγελματίες στρατιωτικούς. Θεωρούσε αρκετές κάποιες επιλεγμένες επιθέσεις εναντίον στρατιωτικών αποσπασμάτων με σκοπό την κάμψη του ηθικού των αντιπάλων. Αντίθετα, ο αδελφός του Ραούλ και οι συνεργάτες του Τσε Γκεβάρα και Καμίλο Σιενφουέγκος είχαν τολμηρό και επιθετικό πνεύμα και γνώριζαν από στρατιωτικούς ελιγμούς.
Ο Φιντέλ Κάστρο αντιλήφθηκε τη δύναμη της προπαγάνδας. Χρησιμοποίησε την τηλεόραση, ακόμα και την αμερικανική για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του. Διακήρυξε ότι δεν ήταν κομμουνιστής και πως όλοι οι αντιφρονούντες είχαν θέση στο κίνημά του. Σταδιακά, γιατροί, δικηγόροι και φοιτητές πανεπιστημίων, αγνοί Κουβανοί πατριώτες, προσχώρησαν στο κίνημά του. Πρώτος στόχος του ήταν ο αναδασμός της γης υπέρ των φτωχών ακτημόνων. Η άψογη συμπεριφορά των ανδρών του είχε σαν αποτέλεσμα στα τέλη του 1957 να δημιουργηθούν ερείσματα στον αγροτικό πληθυσμό και βάσεις εφοδιασμού στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα.
Στις 13 Μαρτίου 1957, 21 ένοπλοι φοιτητές παραβίασαν την είσοδο του προεδρικού μεγάρου στην Αβάνα. Η προεδρική φρουρά, με τον Μπατίστα επικεφαλής απέκρουσε την επίθεση και όλοι οι φοιτητές σκοτώθηκαν. Στις 14/3/1957 σκοτώθηκε στον δρόμο ο γερουσιαστής Πελέντο Κουέρβο. Σταδιακά, οι άνδρες του Κάστρο αυξήθηκαν στους 200 και επιδόθηκαν σε μια σειρά από δολιοφθορές: εκτροχιασμό τρένων, πυρπόληση φυτειών, ανατίναξη γεφυρών και δολοφονίες αστυνομικών στην επαρχία Οριέντες. Ο ραδιοσταθμός των ανταρτών ακουγόταν σ’ όλη τη χώρα. Αμερικανοί δημοσιογράφοι του CBS πήραν συνέντευξη από τον Κάστρο που επέμενε ότι δεν είναι κομμουνιστής και ότι ήθελε την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών στη χώρα του. Ακολούθησαν μεμονωμένες ενέργειες των ανταρτών, εναντίον κυβερνητικών στόχων και στις 14 Ιουνίου η επαναστατική διακήρυξη της ομάδας του Κάστρο. Το περιεχόμενο της ήταν μετριοπαθές. Δεν αναφερόταν σε κρατικοποιήσεις ξένων εταιρειών, παρά μόνο σε περιορισμένης κλίμακας αναδασμό της γης υπέρ των φτωχών ακτημόνων.
Στις αρχές Ιουλίου 1957 σκοτώθηκε ο Φρανκ Παΐς σε συμπλοκή με την Αστυνομία σε προάστιο της Αβάνας. Στα τέλη του ίδιου μήνα, οι αντάρτες του Κάστρο απήγαγαν Αμερικανούς μηχανικούς και 28 πεζοναύτες, στο νότιο τμήμα του νησιού και τους οδήγησαν στα κρησφύγετά τους στα βουνά. Τους φέρθηκαν άψογα και τους ελευθέρωσαν λίγες μέρες αργότερα. Το γεγονός έλαβε μεγάλες διαστάσεις στον Τύπο, αμερικανικό και ευρωπαϊκό. Η κυβέρνηση Αϊζενχάουερ στράφηκε προς την Κούβα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η αστική τάξη και μερίδα του Κλήρου καυτηρίασαν τις ανελεύθερες τακτικές της κυβέρνησης Μπατίστα και ώθησαν το αμερικανικό Κογκρέσο τον Οκτώβριο του 1957 να ψηφίσει νόμο για διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας προς την Κούβα. Ο Κάστρο φάνταζε για τις ΗΠΑ ως μια σοβαρή εναλλακτική λύση. Τον Σεπτέμβριο του 1957 μερίδα αξιωματικών της ναυτικής βάσης στο Σαντιάγο στασίασε κατά της κυβέρνησης. Η στάση καταπνίγηκε και οι πρωταίτιοι εκτελέστηκαν. Τον Νοέμβριο δολοφονήθηκε ο Αμερικανός Συνταγματάρχης Φέρμιν Κόουλεϊ στρατιωτικός σύμβουλος του Μπατίστα. Για αντίποινα, ο Κουβανός δικτάτορας απάντησε με απαγχονισμό έξι κρατουμένων που είχαν φυλακιστεί για ανατρεπτική δράση.
1958: Η επικράτηση της επανάστασης στην Κούβα
Στις αρχές του 1958 οι αντάρτες του Κάστρο έφταναν τους 700. Ενθαρρυμένος ο Κάστρο, μέσω του ραδιοσταθμού, κάλεσε τους Κουβανούς σε γενική απεργία στις 5 Φεβρουαρίου 1958. Η κυβέρνηση κήρυξε την απεργία παράνομη. Οι Κουβανοί δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Κάστρο. Η απεργία απέτυχε παταγωδώς. Ο Μπατίστα είπε θριαμβευτικά: «Ο λαός είναι με το μέρος μου». Ο Φιντέλ Κάστρο έστειλε μια ομάδα ανταρτών υπό τον αδελφό του Ραούλ στην οροσειρά Εσκομπρέ της κεντρικής Κούβας, για να εγκαταστήσει εκεί βάση των επαναστατών και να παρενοχλεί τις κυβερνητικές δυνάμεις στην περιοχή.
Τον Μάιο του 1958 ξεκίνησαν επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων, με 12.000 άντρες, τεθωρακισμένα και αεροπορία στη Σιέρα Μαέστρα («Επιχείρηση Βεράνο»). Αυτή κατέληξε σε φιάσκο. Οι λιγοστοί αντάρτες έτρεψαν σε φυγή τα κυβερνητικά στρατεύματα που δεν είχαν αποφασιστική ηγεσία και συντονισμό. Ενέδρα των ανδρών του Τσε Γκεβάρα εξόντωσε το 18ο Τάγμα Πεζικού. Κουβανικά αεροπλάνα έριξαν κατά λάθος βόμβες ναπάλμ σε άλλα κυβερνητικά στρατεύματα.
Ο Φιντέλ Κάστρο διέταξε τον «Ταγματάρχη» Καμίλο Σιενφουέγκος με 200 έφιππους αντάρτες να κινηθεί προς την Αβάνα από τα υψίπεδα της Κεντρικής Κούβας και τους Ραούλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα, να επιτεθούν στην πρωτεύουσα από τα ανατολικά. Οι αντάρτες παρέσυραν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Κατέλαβαν μάλιστα και άθικτα άρματα μάχης. Η τελευταία μάχη δόθηκε στη Σάντα Κλάρα, στα τέλη Δεκεμβρίου 1958. Διήρκησε δύο μέρες και έληξε με θρίαμβο των επαναστατών. Στις 31/12/1958 ο Μπατίστα με στρατιωτικό αεροσκάφος DC-3, συνάλλαγμα, χρυσό και τους περισσότερους συνεργάτες του έφυγε από την Αβάνα για τη Φλόριντα. Την ίδια μέρα, οι επαναστάτες κατέλαβαν την πόλη Σαντιάγο και του στρατώνα Μονκάδα. Ο Φιντέλ Κάστρο διέταξε να εκτελεστούν οι 71 αξιωματικοί της φρουράς. Την εκτέλεση του 71ου κατέγραψε αμερικανική τηλεοπτική κάμερα που είχε σταλεί στις ΗΠΑ. Την 1η Ιανουαρίου 1959 ο Κάστρο με τους άνδρες του μπήκαν στην Αβάνα.
Εκτελέσεων συνέχεια…
Πρώτη ενέργεια του Κάστρο, ήταν η τοποθέτηση ενός ανώτατου δικαστικού, του Μανουέλ Ουρούτια, ως προσωρινού προέδρου της χώρας. Μέσα σε κλίμα επαναστατικού παροξυσμού έγινε στις 21 Ιανουαρίου 1959, στο Εθνικό Πάρκο της Αβάνας η δημόσια δίκη 234 πολιτικών και στρατιωτικών της κυβέρνησης Μπατίστα. Ο λαός ουρλιάζοντας τους καταδίκασε σε θάνατο. Οι εκτελέσεις έγιναν άμεσα. Στις φυλακές της Αβάνας άλλοι 1.500 περίμεναν τη «δίκη» τους. Ξένες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί διαμαρτυρήθηκαν, αλλά ο Κάστρο ήταν ανένδοτος: «Πήρα εντολή από τον λαό. Οι εκτελέσεις θα συνεχιστούν».
1959: Η Κούβα προσχωρεί στο κομμουνιστικό «μπλοκ»
Στις αρχές Απριλίου 1959 ο Κάστρο επισκέφθηκε τις ΗΠΑ. Μίλησε σε δημόσια, στα αγγλικά, πολλές φορές, διαβεβαιώνοντας πως δεν θα κάνει την Κούβα λαϊκή δημοκρατία. Ο, τότε, Αντιπρόεδρος (και μετέπειτα Πρόεδρος, από το 1969 ως το 1974) Ρίτσαρντ Νίξον σε εμπιστευτική του έκθεση προς τον Διευθυντή της CIA Άλεν Ντάλες τόνιζε: «Είμαι πεπεισμένος πως ο Κάστρο είναι πρόσωπο αγαθών προθέσεων, αλλά είναι πολιτικά άπειρος. Εναπόκειται στην κυβέρνησή μας να τον οδηγήσει στον ορθό δρόμο». Φυσικά, ο Φιντέλ Κάστρο δεν τήρησε τίποτα απ’ όσα υποσχέθηκε. Μέσα σε λίγους μήνες εθνικοποίησε την εταιρεία πετρελαίου Esso Standard και τις άλλες ξένες εταιρείες. Έκανε κατάτμηση των μεγάλων αγροκτημάτων και διένειμε τη γη σε ακτήμονες. Κρατικοποίησε όλες τις μεγάλες τράπεζες. Στην Κρατική Τράπεζα της Κούβας διόρισε τον Τσε Γκεβάρα που παρουσίασε σημαντικό έργο. Υπουργός Συντονισμού ανέλαβε ο Κάρλος Ραφαέλ Ροντρίγκεζ, μέλος του ΚΚ Κούβας.
Άλλα μέλη του κόμματος ανέλαβαν τα Υπουργεία Εργασίας και Δημόσιας Τάξης. Ο 36χρονος σοσιαλιστής Αντόνιο Χιμένεθ ανέλαβε να υλοποιήσει την αγροτική μεταρρύθμιση και την αναδιανομή της γης υπέρ των ακτημόνων. Οι ΗΠΑ απάντησαν με επιβολή αποκλεισμού σε όλα τα κουβανέζικα προϊόντα. Ο Κάστρο αμέσως στράφηκε προς τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες του Ανατολικού Συνασπισμού. Η ΕΣΣΔ ανέλαβε τον εφοδιασμό της Κούβας σε πετρέλαιο με αντάλλαγμα ζάχαρη και καπνά. Η Τσεχοσλοβακία ανέλαβε να προμηθεύει όπλα την Κούβα, η Πολωνία γαλακτοκομικά και η Κίνα ρύζι. Στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αβάνας κατέλυαν πλέον κομμουνιστές «επιχειρηματίες» και Σοβιετικοί στρατιωτικοί σύμβουλοι. Το καλοκαίρι του 1960, ο Νικίτα Χρουστσόφ δήλωσε: «Σε περίπτωση επιθετικής ενέργειας κατά της Κούβας η Σοβιετική Ένωση αναλαμβάνει να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας αυτής, ακόμα και με την εγκατάσταση σοβιετικών βαλλιστικών πυραύλων στο νησί». Ήταν η αρχή μιας κρίσης που παραλίγο να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή.
Βασική πηγή μας, ήταν το άρθρο του Γεώργιου Ζουρίδη «Η ΚΟΥΒΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ», Περιοδικό ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τ. 75, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002.
Ο κατάλογος των Κουβανών προέδρων προέρχεται από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.
