Δημήτρης Γάκης για την Γίτσα Ψαρολογάκη: Μια συνεπής αγωνίστρια για την πραγμάτωση των ανθρώπινων αξιών.
Ένα μεγάλο βάρος και ένας βαθύς αναστεναγμός έχουν καθίσει εδώ και δύο μέρες στο στομάχι μου και βγαίνουν από τα πνευμόνια μου, από τη στιγμή που μου αναγγέλθηκε ο θάνατος της Γίτσας Ψαρρολογάκη.
Ήταν πολύ ξαφνικό. Το τηλεφώνημα του Γιάννη με συγκλόνισε. Δεν το περίμενα. Κανείς δεν περίμενε ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, τόσο ξαφνικά.
Η Γίτσα ήταν μια ισχυρή και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Ασυμβίβαστη. Πρόσθετε αλλά και έπαιρνε δύναμη από τον Γιώργη της. Πάντα μαζί. Πάντα πακέτο. Ένα ζηλευτό ζευγάρι
Μια γυναίκα με βραχώδη θέληση και ατσάλινη σταθερότητα. Ποτέ δεν την εγκατέλειψε το χαμόγελο.Ένα πολύτιμο κράμα ισχυρής θέλησης με ένα αυθόρμητο χαμόγελο. Μάτια που σπινθηροβολούσα χαμόγελο που σε χαΐδευε.
Τη γνώρισα εκείνα τα όμορφα χρόνια όπου κυριαρχούσαν οι παρέες, η συναδελφικότητα, οι συζητήσεις. Κουβέντες ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές. Ατέλειωτες συζητήσεις.
Αμετάπειστοι, αμετακίνητοι στις αρχές μας.
Η ζηλευτή παρέα της Γίτσας, της Ελένης, της Λίας, της Αλεξάνδρας, της Χρυσούλας μικραίνει πολύ σήμερα. Μετά την γλυκύτητα της Ελένης χάνει σήμερα και το δυναμισμό της Γίτσας.
Η Γίτσα ήταν ένας άνθρωπος από τον οποίο μπορούσες να πάρεις πολλά όταν συζητούσες μαζί της. Είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο καλύτερο και τον κόσμο πιο όμορφο.
Τη γνώρισα μέσα σε εκείνη τη φρέσκια ομάδα στον ΟΤΕ στη Ρόδο, όταν μόλις είχα φτάσει. Μια ομάδα πλούσια σε αρχές, σε σεβασμό, σε δοτικότητα, σε πραγματική συντροφικότητα.
Αυτές οι παρέες έμειναν ισχυρές και μετά τη συνταξιοδότηση της Γίτσας, αλλά και όλων μας.
Είχα την ευτυχία να είμαι από τους ανθρώπους που έμειναν κοντά τους — στον Γιώργη, στη Γίτσα και σε άλλους συντρόφους εκείνης της διαδρομής.
Ο Γιώργης ήταν πιο διαλλακτικός. Με επιχειρήματα προσπαθούσε να σε πείσει.
Η Γίτσα ήταν τσεκουράτη. Αυτό είναι και τίποτε άλλο.
«Οι αρχές δεν μπαίνουν σε ζυγαριά, δεν εκπτώνονται» μας έλεγε.
Και μέσα σε αυτή τη σταθερότητα, ήθελες πάντα να συζητάς.
Ήταν εντυπωσιακός ο ζήλος και η αγάπη με τα οποία μιλούσε για τον Γιώργη της, για τον Ηλία, για τη Μαρία, τη Νατάσα και τελευταία για τα εγγονάκια της. Για την Τήλο.
Για την αδυναμία στους ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Η Γίτσα, με τη σκέψη της και με τις πράξεις της, ήταν η προσωποποίηση των πολιτικών και ανθρώπινων αξιών της.
Η σχέση μας —φιλική, οικογενειακή, ανθρώπινη— συνεχίστηκε μέχρι τις τελευταίες ημέρες.
Είχαμε εμπλακεί και οι δύο σε μια περιπέτεια υγείας παρόμοιας φύσης.
Στην αρχή προσπαθούσα να της δώσω κουράγιο. Της έλεγα πως, με τον ισχυρό χαρακτήρα που έχει, μπορεί να τα ξεπεράσει όλα αυτά. Το πίστευα πραγματικά. Μόνο η Γίτσα μπορούσε να το κάνει. Αντιμετώπισε όλα τα προβλήματα μέχρι το τέλος με μία αξιοζήλευτη καρτερία ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια αντοχής.
Ήταν ενημερωμένη για τα πάντα: για την ασθένεια, για τις παρενέργειες, για τις πιθανότητες, για την εξέλιξή της. Τα ήξερε όλα.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γνώση, το πιο ισχυρό στοιχείο ήταν η αυτοπεποίθηση και η αισιοδοξία της.
Η αισιοδοξία της δυνάμωνε την πίστη της για το μέλλον και ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο.
Και κάποια στιγμή οι ρόλοι αντιστράφηκαν.
Έγινε εκείνη ο άνθρωπος που προσπαθούσε να δώσει εμένα κουράγιο.
Γι’ αυτό θα μου λείψει αφάνταστα.
Θα μου λείψουν οι συζητήσεις μας.
Οι ατέλειωτες ώρες κουβέντας.
Το κουράγιο που έδινε ο ένας στον άλλον.
Σήμερα η Γίτσα μάς αποχαιρέτησε.
Εγώ, εμείς, όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί της —και πιστεύω όσοι τη γνώρισαν— αρνούμαστε να την αποχαιρετήσουμε.
Γιατί την κρατάμε μέσα μας.
Δίπλα μας.
Στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, στην ψυχή μας.
Είμαι τυχερός που την γνώρισα και έζησα όλη την οικογένεια της.
Φίλε Γιώργο, Νατάσα, Μαρία, Ηλία μέσα από την καρδιά μου και μέσα στον πόνο μου σας εύχομαι να βρείτε το κουράγιο και τη δύναμη να συμβιβαστείτε με αυτή την αβάσταχτη απώλεια. Μια μεγάλη αγκαλιά σε όλους σας.
Καλό ταξίδι, αρχόντισσα, στη νέα σου Τήλο.
Ρόδος 5-3-2026
Δημήτρης Γάκης
