Με αισθήματα βαθιάς κατάνυξης και πνευματικής χαράς, η Ορθόδοξη Εκκλησία υποδέχεται την επίσημη αναγνώριση δύο νέων Αγίων.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπό την προεδρία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr, προχώρησε στην Αγιοκατάταξη του Οσίου Τύχωνος του Ρώσου και του Οσίου Χατζηγιώργη του Αθωνίτου, επικυρώνοντας στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας αυτό που οι πιστοί βίωναν εδώ και δεκαετίες.
Δύο Φάροι του Αγίου Όρους
Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τυπική διοικητική πράξη, αλλά μια ομολογία της ζωντανής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στον σύγχρονο κόσμο.
• Ο Όσιος Τύχων (1884-1968): Ο ασκητής της Καψάλας, που υπήρξε ο πνευματικός οδηγός του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, υπήρξε το υπόδειγμα της απόλυτης ακτημοσύνης και της αδιάλειπτης προσευχής.
Η ζωή του ήταν μια διαρκής Θεία Λειτουργία.
• Ο Όσιος Χατζηγιώργης (1809-1886): Μια από τις επιβλητικότερες μορφές του 19ου αιώνα στο Άγιο Όρος.
Η αυστηρότητα της ασκήσεώς του και η πνευματική του ακτινοβολία δημιούργησαν μια ολόκληρη γενιά μοναχών που βάδισαν στα ίχνη της πατερικής παράδοσης.
Ποιος ήταν ο Τύχων
Ο ιερομόναχος Τύχων υπήρξε μορφή της σύγχρονης αγιορείτικης ασκητικής παράδοσης και έζησε στην σκήτη της Καψάλας, στο Άγιον Όρος. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως πνευματικός πατέρας του Άγιου Παΐσιου, ο οποίος τον μνημόνευε με βαθύ σεβασμό.
Ήταν ρωσικής καταγωγής και ασκήτεψε επί δεκαετίες στην Καψάλα, περιοχή του Αγίου Όρους γνωστή για τα ησυχαστήριά της. Ζούσε σε ένα απλό κελί, με αυστηρό ασκητικό τρόπο ζωής, αφιερωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή και τη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Δεν άφησε συγγράμματα, η μνήμη του διασώζεται κυρίως μέσα από προφορικές μαρτυρίες και διηγήσεις μοναχών που τον γνώρισαν.
Ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος αναφέρει ότι ο Τύχων ζούσε με μεγάλη αφάνεια, αλλά είχε πλούσια εσωτερική πνευματική ζωή. Ήταν από εκείνους τους παλαιούς Ρώσους ασκητές, που συνέχισαν την ησυχαστική παράδοση στο Άγιον Όρος μετά τις ταραχές του 20ού αιώνα.
Υπήρξε, δε, ο πνευματικός καθοδηγητής του νεαρού τότε μοναχού Αρσενίου (μετέπειτα Αγίου Παϊσίου). Ο Παΐσιος τον υπηρέτησε και έζησε κοντά του για ένα διάστημα, λαμβάνοντας βαθιά πνευματική διαμόρφωση. Μετά την κοίμηση του Τύχωνα, το 1968, ο Παΐσιος παρέμεινε στο κελί του στην Καψάλα για κάποια χρόνια.
Εμβληματική μορφή ο Χατζη-Γεώργης
Ο δε Χατζη-Γεώργης, με καταγωγή από την Καππαδοκία, υπήρξε εμβληματική μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού και εκοιμήθη στην Κωνσταντινούπολη. Έζησε στα Καυσοκαλύβια, στο Άγιον Όρος, και συνδέθηκε με το ρεύμα των Ρώσων και σλαβόφωνων ασκητών, που εγκαταστάθηκαν τότε στον Άθω.
Το «Χατζη-» προέρχεται από το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους. Κατά την ορθόδοξη παράδοση, όσοι προσκυνούν τον Πανάγιο Τάφο λαμβάνουν τιμητικά το προσωνύμιο «Χατζής». Έτσι, καθιερώθηκε ως Χατζη-Γεώργης.
Η Σημασία για τον Σύγχρονο Κόσμο
Σε μια εποχή πνευματικής σύγχυσης και αναζήτησης, η ανάδειξη των δύο αυτών Αγίων υπενθυμίζει πως η οδός της ταπείνωσης και της αγάπης παραμένει ανοιχτή και επίκαιρη.
Οι Άγιοι δεν ανήκουν στο παρελθόν· είναι οι δικοί μας άνθρωποι, οι μεσίτες μας, που «ακοίμητοι» πρεσβεύουν για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου.
Το ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος συνέχισε καί σήμερον, 11ην Φεβρουαρίου 2026, τάς ἐργασίας αὐτῆς, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.
Τό Ἱερόν Σῶμα ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως τήν κατάταξιν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὁσιακῆς βιοτῆς Ἁγιορειτῶν Ἱερομονάχου Τύχωνος, τοῦ ἐν τῷ ἐν τῇ Σκήτῃ Καψάλας Ἱερῷ Σταυρονικητιανῷ Κελλίῳ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀσκήσαντος, καί μοναχοῦ Γεωργίου, τοὐπίκλην Χατζη-Γεώργη, τοῦ ἐκ Καππαδοκίας καταγομένου καί ἐν Κωνσταντινουπόλει κοιμηθέντος.
