Είμαστε στα χρόνια του «υποτίθεται» και της πλήρους αναξιοπιστίας…
Η χρήση της «δημόσιας διαβούλευσης» ως προσχηματικού διαλόγου
Είμαστε λοιπόν ξανά σε περίοδο «διαβούλευσης» για το τοπικό πολεοδομικό και εύλογα οι φορείς ξεκίνησαν να καταθέτουν και να δημοσιοποιούν τις θέσεις και τις προτάσεις τους.
Μεταξύ αυτών ο Όμιλος για την Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση (εξού και ο πολυγραφότατος αγαπητός Κώστας, φαίνεται πως έχει απορροφηθεί από τις πολλές εισηγήσεις και δεν βρίσκει πολύ χρόνο για το «παγκάκι» και την τακτική καυστική αρθρογραφία του).
Προκάλεσε αίσθηση ωστόσο η ανοιχτή επιστολή του Ομίλου προς όλους τους εμπλεκόμενους με τα κοινά αιρετούς: Δημοτικούς, Τοπικούς και Περιφερειακούς συμβούλους, αυτούς δηλ. που (υποτίθεται) αποφασίζουν για τα του τόπου μας και όσα καθορίζουν το παρόν και το μέλλον του.
Πληθώρα εισηγήσεων και θέσεων.
Οι περισσότερες είχαν δημοσιοποιηθεί από ιδρύσεως του Ομίλου – προ τριετίας περίπου- για το «Που πάει η Κως» (γεωργία-κτηνοτροφία-τουρισμός-νέο λιμάνι- ταυτότητα πόλης- χωριών και βέβαια αναλυτικές προτάσεις και «χρήσεις» (νέοι δρόμοι, χωροθετήσεις κλπ, μέχρι την πρόταση για νέο λιμάνι στη Μαρίνα Κω, με νέες χερσαίες εγκαταστάσεις)
για το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΤΠΣ) που τώρα συζητάμε, προβλέποντας από τότε που πήγαινε το πράγμα, ως προς την διαδικασία σύνταξής του (Ταμείο Ανάκαμψης, απορρόφηση και «τα σκυλιά δεμένα» με ξεροκόκκαλο τη «διαβούλευση»).
Η χρήση της «δημόσιας διαβούλευσης» ως προσχηματικού διαλόγου, όπου η διαδικασία αυτή μετατρέπεται από εργαλείο δημοκρατικής συμμετοχής σε μια τυπική, «φαρισαϊκή» διαδικασία, σκοπός της οποίας είναι η νομιμοποίηση προαποφασισμένων κυβερνητικών ή άλλων «άνωθεν» διοικητικών αποφάσεων με αδιαφάνεια και γνωστά από πριν αποτελέσματα δεν είναι κάτι καινούργιο.
Είναι χρόνιο επαναλαμβανόμενο φαινόμενο της «σύγχρονης δημοκρατίας» και ΟΛΩΝ όσων άσκησαν εξουσία μέχρι τώρα σε όλα τα επίπεδα (συμπεριλαμβανομένων και των σημερινών «σοφών ινστρουχτόρων»), με κύρια χαρακτηριστική συνέπεια την ΤΕΡΑΣΤΙΑ έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους πολιτικούς και την πολιτική, τις κυβερνήσεις και τους θεσμούς (ου μη και του παραδοσιακού τύπου εξαιρουμένου, που «συναγελαζόταν» μαζί τους και τους «παπαγάλιζε» μετ’ επαίνων).
Η «διαβούλευση» αν ανατρέξουμε σε διαδικασίες και αποφάσεις προδιαγεγραμμένες από το 80-90 (τα μέλη του Ομίλου ίσως να θυμούνται και παλαιότερες) γίνεται «προκάλυμμα καπνού» με τους πολίτες (και κάποιους που ασχολήθηκαν τότε με την πολιτική) να απογοητεύονται πολύ γρήγορα, θεωρώντας ότι η συμμετοχή τους δεν αλλάζει απολύτως τίποτα…
φτάνοντας στο σήμερα όπου καταγράφονται πλέον ως «δημοσκοπική βόμβα», αποχής, αποστασιοποίησης και έντονης δυσαρέσκειας από τέτοιες («φτιαχτές», «προαποφασισμένες» και εντελώς προσχηματικές διαδικασίες.
Έχει ενδιαφέρον ωστόσο να δούμε στο τέλος που θα «γείρει εκλογικά η πλάστιγγα» των σοφών της πολιτικής διότι τόσο τοπικά, όσο και κεντρικά (εκ του αποτελέσματος και της εκ των υστέρων κριτικής τους) δεν φαίνεται διόλου να δικαιώθηκαν για προηγούμενες επιλογές τους (και ως γνωστόν το δις εξαμαρτείν…)
Μπορεί οι (φανερές) δημοσκοπήσεις να ισχύουν για το πολιτικό σύστημα πανελλαδικά, αλλά και από τη μία που είδε το φως της δημοσιότητας Περιφερειακά και Τοπικά ισχύει το εξής παράδοξο, με βάση όλα όσα επισημάναμε πιο πάνω ως προϊόν πλήρους πολιτικής αναξιοπιστίας και απομάκρυνσης των απλών πολιτών:
Για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση, η ραγδαία φθορά του κυβερνώντος κόμματος και των τοπικών εξουσιών που είναι στενά συνδεδεμένες με αυτή, δεν εισπράττεται από την αντιπολίτευση…
Και ο νοών νοείτω.
Τα παραπάνω ας μην εκληφθούν σε καμία περίπτωση ως συμπέρασμα ηττοπάθειας και πλήρους παθητικότητας, αλλά ως συνειδητοποίηση και ανάγκη απόκτησης ελεύθερης κριτικής σκέψης και πλήρους απεξάρτησης από το φθαρμένο και διεφθαρμένο παλαιό σύστημα και τους εκφραστές του, με στόχο να γεννηθεί κάτι καινούργιο και υγιές.
Εξάλλου όσο ζούμε ελπίζουμε *.
* Θεόκριτος ο Κώος στα Ειδύλλιά (4,42) του αναφέρει «ἐλπίδες ἐν ζωοῖσιν», δηλαδή «εκεί που υπάρχει ζωή υπάρχει ελπίδα»
.
