2010: Ένα ορόσημο που οδηγεί στα καρτέλ της οικονομίας και της πολιτικής
Το 2010 πτωχεύσαμε και από τότε ξεκινά μια νέα περίοδος στη χώρα μας που τα χαρακτηριστικά της δεν μοιάζουν σε τίποτα με το παρελθόν.
Οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων δεν είναι μεγάλες πέρα από το επίπεδο της ρητορικής και δεν είναι μεγάλες γιατί τα περιθώρια των μνημονίων και των ελέγχων από τους Δανειστές είναι ελάχιστα και θα είναι για πολλά ακόμη χρόνια και δεύτερον γιατί η ανάγκη ξένων επενδύσεων ελλείψει δημοσίου χρήματος οδήγησε στα Φαντς που νοιάζονται για γρήγορο και εύκολο χρήμα.
Αυτά τα δύο αποτελέσματα μας κάνουν να συμπεράνουμε ότι στη χώρα μας επικρατούν αυτή την περίοδο δύο ΚΑΡΤΕΛ. Τα καρτέλ στην οικονομία και τα καρτέλ στην πολιτική.
Διαβάζοντας από το 1995 τις αναλύσεις επιφανών Ευρωπαίων ερευνητών σε συνάρτηση με τα όσα συμφωνούμε ότι ακολούθησαν τα μνημόνια διαπιστώνουμε τα ακόλουθα:
«Τα σύγχρονα κόμματα μετατοπίζονται από την κοινωνία στο κράτος και μετατρέπονται σε ημικρατικούς μηχανισμούς. (προϊστάμενοι των δημόσιων υπηρεσιών είναι πολιτικοί και διορισμένοι από τους πολιτικούς)
Απεμπολούν την αντιπροσωπευτική τους λειτουργία και επαγγελματικοποιούνται.
Παύουν να ανταγωνίζονται το ένα το άλλο στη βάση εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κοινωνίας και καταλήγουν να συνεργάζονται άτυπα στη βάση δήθεν χρήσιμων απαιτήσεων.
Όλα σχεδόν τα κόμματα σήμερα στην Ελλάδα συμφωνούν στη δημοσιονομική τάξη και σε αυτό που αποκαλούν νοικοκύρεμα σαν να πρόκειται για οικογένεια και όχι ταξική κοινωνία.
Τα κόμματα δεν αντιπροσωπεύουν πλέον κοινωνικές τάξεις, αλλά επικαλούνται αορίστως το καλό και ταυτόχρονα χαλαρώνουν τις ιδεολογικές τους διαφορές. Αυτό εμφανίζεται ως μία θετικότητα συναίνεσης, ενώ στην πραγματικότητα είναι υποχρεωτικός συμβιβασμός.
Η πολιτική γίνεται υπόθεση επαγγελματιών πολιτικών και επαγγελματικών της πολιτικής.
Η συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική μειώνεται και η δημοκρατία απαξιώνεται και μετατρέπεται σε διαδικασία ανάθεσης έργου στους ειδικούς και στους «άριστους τεχνοκράτες».
Τα πολιτικά κόμματα δεν εκπροσωπούν το λαό αλλά γίνονται κόμματα που εξαρτώνται από το κράτος και τις ΄λειτουργίες του.
Επιδοτούνται και συντηρούνται από τον κρατικό μηχανισμό και όχι από τα μέλη ή δανειοδοτούνται από τις τράπεζες ενάντια στις οποίες δεν θα στραφούν ποτέ.
Η καρτελοποίηση των κομμάτων οδηγεί τους πολίτες σε απαξιωτικές αντιλήψεις οι οποίες παράγονται από αυτό ακριβώς που διακρίνουν «ότι όλοι είναι ίδιοι και δεν έχει νόημα η πολιτική» Η αποχή αυτή όμως ταυτόχρονα δίνει στα κόμματα-καρτέλ το δικαίωμα να επικρατούν και να στρεβλώνουν την αντίληψη για την πολιτική και τη δημοκρατία».
Η αλλαγή, αγαπητοί μου φίλοι, αυτής της κατάστασης όπως έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη απαιτεί κατά την φτωχή μας άποψη την συντριβή του πολιτικού καρτέλ (αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις)που μπορεί να γίνει μόνο με θεσμικές αλλαγές των πελατειακών συστημάτων διακυβέρνησης και της απεμπλοκής των πολιτικών στις διοικήσεις του δημόσιου. Μόνον τότε η εκπροσώπηση του λαού θα είναι γνήσια, μόνον τότε θα οδηγηθούμε στις αλλαγές των μνημονιακών νόμων και μόνον τότε θα απελευθερωθούν οι αστείρευτες δυνάμεις του λαού μας.
Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω
