Η Εκκλησία πρεσβεύει αυτά που διδάσκει στη σημερινή εποχή;
Η αλήθεια μιας διδασκαλίας δεν κρίνεται από τη διατύπωσή της, αλλά από το αποτύπωμά της στον άνθρωπο. Αν η αγάπη κηρύσσεται αλλά δεν βιώνεται, παραμένει ιδέα. Αν η ταπείνωση υμνείται αλλά δεν ασκείται, μετατρέπεται σε ρόλο εξουσίας.
Η Εκκλησία μιλά για φως. Όμως συχνά επιλέγει τη σκιά της βεβαιότητας αντί για το ρίσκο του διαλόγου. Μιλά για ελευθερία, αλλά φοβάται την ερώτηση. Και όπου ο φόβος υπερισχύει της αγάπης, η διδασκαλία χάνει το υπαρξιακό της βάθος.
Το Ευαγγέλιο δεν είναι σύστημα ελέγχου· είναι πρόσκληση σχέσης. Όταν γίνεται κανόνας χωρίς έλεος, παύει να σώζει και αρχίζει να επιβάλλεται. Τότε η πίστη δεν απελευθερώνει — πειθαρχεί.
Δεν απομακρύνει τον άνθρωπο η αμφιβολία, αλλά η υποκρισία. Όχι η σιωπή του Θεού, αλλά ο θόρυβος της αυτάρκειας. Η Εκκλησία δεν κρίνεται από το πόσο σωστά μιλά για τον Χριστό, αλλά από το αν Τον καθιστά ορατό στον τρόπο που στέκεται απέναντι στον άλλον.
Αν η διδασκαλία δεν μεταμορφώνει, γίνεται ιδεολογία.
Κι όταν η πίστη γίνεται ιδεολογία, παύει να είναι πίστη.
Η Εκκλησία δεν δοκιμάζεται από όσους την αμφισβητούν,
αλλά από το αν αντέχει να ζήσει όσα διδάσκει.
Γιατί η πίστη που δεν γίνεται πράξη
δεν διώχνει τον άνθρωπο — τον αφήνει μόνο.
