Σε ηλικία 92 ετών έφυγε από τη ζωή ο Μερκούριος Δημητρίου Βολονάκης, ένας άνθρωπος που ταυτίστηκε με την εργατικότητα, την αγάπη για τη γνώση, τον αθλητισμό και την οικογένεια, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην κοινωνία της Καλύμνου.
Ο Μερκούριος Βολονάκης γεννήθηκε στην Κάλυμνο στις 24 Αυγούστου 1934 και ήταν ο πρωτότοκος από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας του Δημήτρη Βολονάκη, ενός από τους πλέον φημισμένους και περιζήτητους δύτες του νησιού. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας του υπηρέτησε στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό μέχρι τη λήξη του πολέμου.
Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τις δυσκολίες της εποχής. Μαζί με τη μητέρα του, τη γιαγιά του και τα τρία μικρότερα αδέλφια του, βρέθηκαν πρόσφυγες στην Παλαιστίνη, βιώνοντας από νωρίς τη σκληρή πλευρά της ζωής. Μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή της οικογένειας στην Κάλυμνο, το 1945, ο Μερκούριος έχασε τον πατέρα του και βρέθηκε, μαζί με τα αδέλφια του, αντιμέτωπος με την ανάγκη της επιβίωσης.
Παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν εγκατέλειψε ποτέ την αγάπη του για τη μόρφωση. Το πρωί παρακολουθούσε τα μαθήματά του στο σχολείο και το μεσημέρι, μαζί με τον αδελφό του Νικόλα, εργαζόταν ως μικροπωλητής για να εξασφαλίσει το μεροκάματο. Τα βράδια, υπό το φως μιας λάμπας πετρελαίου ή ενός κεριού και με δανεικά βιβλία, πάλευε ακούραστα για το όνειρό του: τη γνώση και τη μόρφωση.
Αποφοίτησε αριστούχος από το Γυμνάσιο, ωστόσο οι μεγάλες οικονομικές δυσκολίες δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει σπουδές στο Πανεπιστήμιο. Αυτό όμως δεν τον λύγισε. Μέχρι και λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, μελετούσε καθημερινά την ελληνική γλώσσα, την οποία αγαπούσε βαθιά και υπηρετούσε με σεβασμό και συνέπεια σε όλη του τη ζωή.
Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος στη ΔΕΗ, όπου υπηρέτησε επί σειρά ετών και από την οποία συνταξιοδοτήθηκε το 1985. Παράλληλα, ξεχώρισε και στον αθλητισμό. Το ποδόσφαιρο υπήρξε η δεύτερη μεγάλη του αγάπη. Υπήρξε από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές και σημείο αναφοράς της ομάδας του ΚΑΖΩΝΗ, ενώ για ένα διάστημα αγωνίστηκε και στον Δωριέα Ρόδου, μία από τις καλύτερες ομάδες της εποχής στο νησί.
Ιδιαίτερη θέση στη ζωή του είχε και το τραγούδι. Μελωδικός και εκφραστικός, υπήρξε μέλος πολλών χορωδιών, προσφέροντας με τη φωνή του στιγμές πολιτισμού και συγκίνησης.
Από το 1960 ήταν παντρεμένος με την Άννα Κορτέση, με την οποία δημιούργησαν μια υποδειγματική οικογένεια. Απέκτησαν δύο γιους, τον Δημήτρη –από τον οποίο απέκτησε τρία εγγόνια και δύο δισέγγονα– και τον Στέλιο. Υπήρξε αφοσιωμένος σύζυγος, στοργικός πατέρας και περήφανος παππούς, αποτελώντας πρότυπο οικογενειάρχη.
Όσοι τον γνώρισαν κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο ευγενικό, κοινωνικό, προσιτό και πάντα πρόθυμο να βοηθήσει. Η καλοσύνη, η σεμνότητα και το ήθος του τον έκαναν ιδιαίτερα αγαπητό σε όλη την τοπική κοινωνία.
Η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί αύριο, Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026, στις 12:00 το μεσημέρι στο Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας . Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό στις 10:00 π.μ., ενώ η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο Κοιμητήριο του Αγίου Μάμμα.
Το Kalymnos News και οι συνεργάτες του εκφράζουν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια στη σύζυγό του, στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στους λοιπούς συγγενείς.
Αιωνία του η μνήμη.
Πηγη: https://kalymnos-news.gr
